ਛੱਡਣਾ ਸਿੱਖਣਾ: ਕੰਮ ਸੌਂਪਣਾ ਤੁਹਾਡੀ ਟੀਮ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ

ਇੱਕ ਪਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਕਾਬਲ ਲੋਕ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਕੋਈ ਕੰਮ ਤੁਹਾਡੀ ਟੀਮ ਕੋਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਉਸਨੂੰ ਸਮਝਾ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਉਡੀਕ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੱਚੇ ਪਹਿਲੇ ਖਰੜੇ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਾ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਇਦ ਦੇਖੋਗੇ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਇਆ ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਕਰਦੇ। ਜਾਂ ਤੁਸੀਂ ਵੀਹ ਮਿੰਟਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪ ਹੀ ਕਰ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਹੀ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹੋ। ਫਿਰ ਤੋਂ।

ਇਹ ਫੁਰਤੀਲਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਦੇਖਭਾਲ ਵਰਗਾ ਵੀ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਕੁਆਲਿਟੀ ਬਚਾ ਰਹੇ ਹੋ, ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਔਖੀ ਚੀਜ਼ ਤੋਂ ਬਚਾ ਰਹੇ ਹੋ, ਗੱਡੀ ਚੱਲਦੀ ਰੱਖ ਰਹੇ ਹੋ। ਅਤੇ ਇੱਕ ਦੁਪਹਿਰ ਲਈ ਇਹ ਹਿਸਾਬ ਠੀਕ ਬੈਠਦਾ ਹੈ। ਮੁਸ਼ਕਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਕੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਕੰਮ ਮੁੜ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਢੇਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਲੋਕ ਓਨੇ ਹੀ ਤਜਰਬੇਕਾਰ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜਿੰਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਉਹ ਤੰਗ ਗਲੀ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹੋ ਜਿਸ ਵਿੱਚੋਂ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਲੰਘਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।

ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਔਖੇ ਹੁਨਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ ਛੱਡਣਾ। ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਹੁਨਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵੀ ਹੈ ਜੋ ਦੋ ਵਾਰ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ: ਇਹ ਤੁਹਾਡਾ ਸਮਾਂ ਵਾਪਸ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਸਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਕੰਮ ਸੌਂਪਦੇ ਹੋ ਉਸਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਸਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕੰਮ ਸੌਂਪਣਾ ਸਮਾਂ ਸੰਭਾਲਣ ਦਾ ਨੁਸਖ਼ਾ ਦੱਸ ਕੇ ਸਿਖਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇਹ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵਿਕਸਿਤ ਕਰਨ ਦਾ ਸੰਦ ਹੈ ਜਿਸਨੇ ਸਮਾਂ ਸੰਭਾਲਣ ਦਾ ਭੇਸ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।

ਫੜੀ ਰੱਖਣਾ ਜਿੰਨਾ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਓਨਾ ਹੈ ਨਹੀਂ

ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੰਮ ਸੌਂਪਣ ਵਿੱਚ ਦਿੱਕਤ ਆਈ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਨਾ ਬੇਤਰਤੀਬ ਹੋ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ। ਇਸਦੇ ਅਸਲੀ, ਆਮ ਕਾਰਨ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਾਮ ਦੇਣਾ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਹੈ।

MIT Sloan ਦੀ ਸੀਨੀਅਰ ਲੈਕਚਰਾਰ Elsbeth Johnson ਨੇ ਸਾਲਾਂ ਬੱਧੀ ਪੜ੍ਹਿਆ ਹੈ ਕਿ ਜਿਹੜੇ ਲੀਡਰ ਸਭ ਕੁਝ ਸਮਝਦੇ ਹਨ ਉਹ ਵੀ ਬਾਰੀਕੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕਿਉਂ ਫਸੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। Harvard Business Review ਵਿੱਚ ਉਹ ਕੁਝ ਅਜਿਹੇ ਕਾਰਨ ਗਿਣਾਉਂਦੀ ਹੈ ਜੋ ਵਾਰ ਵਾਰ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਤਾਂ ਬੱਸ ਉਹ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਤਸੱਲੀ ਹੈ ਜੋ ਕੋਈ ਠੋਸ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਸੂਚੀ ਵਿੱਚ ਟਿੱਕ ਲਾਉਣਾ ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਵਿਕਸਿਤ ਕਰਨ ਦਾ ਹੌਲੀ, ਧੁੰਦਲਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ। ਦੂਜਾ ਇਹ ਕਿ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਸਾਥੀ ਮਦਦ ਲਈ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਨਾਂਹ ਕਹਿਣੀ ਚੰਗੀ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੀ, ਸੋ ਅਸੀਂ ਮੁੜ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਖਿੱਚੇ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ। ਤੀਜਾ ਸਾਡੇ ਆਪਣੇ ਬੌਸਾਂ ਜਾਂ ਕਲਾਇੰਟਾਂ ਦਾ ਦਬਾਅ ਹੈ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਬਾਰੀਕੀਆਂ ਵਿੱਚ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਅਤੇ ਚੌਥਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਚਲਾਕ, ਹੈ ਪਛਾਣ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤਰੱਕੀ ਇਸ ਲਈ ਮਿਲੀ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਉਹ ਕੰਮ ਕਰਨਾ *ਹੀ* ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਹੈ। ਪਿੱਛੇ ਹਟਣਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਗੁਆਉਣ ਵਰਗਾ ਲੱਗ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਧਿਆਨ ਦਿਓ ਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਕਾਰਨ ਤੁਹਾਡੀ ਟੀਮ ਦੇ ਨਾਕਾਬਲ ਹੋਣ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ। ਸਾਰੇ ਤੁਹਾਡੇ ਬਾਰੇ ਹਨ। ਇਹ ਤਾਅਨਾ ਨਹੀਂ। ਇਹੀ ਚੰਗੀ ਖ਼ਬਰ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਲੀਵਰ ਤੁਹਾਡੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਹੈ।

ਫੜੀ ਰੱਖਣ ਦੀ ਕੀਮਤ ਦੂਜੇ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਕੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ

ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਮਦਦ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਵੋ ਤਾਂ ਇਹ ਹਿੱਸਾ ਖੁੰਝਣਾ ਸੌਖਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਦਿਲਚਸਪ ਅਤੇ ਖਿੱਚ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਰੱਖਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲੋਕ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਗੁਆਉਂਦੇ। ਉਹ ਉਹ ਹਾਲਾਤ ਗੁਆਉਂਦੇ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਹੌਸਲਾ ਬਣਾਈ ਰੱਖਣ ਲਈ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਇਨਸਾਨੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਉੱਤੇ ਦਹਾਕਿਆਂ ਦੀ ਖੋਜ, ਜਿਸਨੂੰ ਸਵੈ ਨਿਰਧਾਰਨ ਸਿਧਾਂਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਬੁਨਿਆਦੀ ਲੋੜਾਂ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਕੰਮ ਉੱਤੇ ਜੁੜਾਅ ਅਤੇ ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਲਈ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ: ਖ਼ੁਦਮੁਖ਼ਤਿਆਰੀ, ਯਾਨੀ ਇਹ ਅਹਿਸਾਸ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਚੁਣ ਰਹੇ ਹੋ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਕੋਈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੱਕ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ; ਕਾਬਲੀਅਤ, ਯਾਨੀ ਕਿਸੇ ਅਸਲੀ ਚੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਮਾਹਰ ਹੁੰਦੇ ਜਾਣ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ; ਅਤੇ ਜੁੜਾਅ, ਯਾਨੀ ਆਪਣੇਪਣ ਅਤੇ ਭਰੋਸੇ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਲੋੜਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵੱਧ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਅਤੇ ਵੱਧ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਕੰਮ ਕਿਸੇ ਦੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਖੜ੍ਹੇ ਰਹਿਣ ਨਾਲ ਚੱਲਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੁੜਾਅ ਵੀ ਘਟਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਤਸੱਲੀ ਵੀ।

ਫੜੀ ਰੱਖਣ ਦੀ ਚੁੱਪ ਕੀਮਤ ਇਹੀ ਹੈ। ਖ਼ੁਦਮੁਖ਼ਤਿਆਰੀ ਖੋਹ ਲਓ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਬਾਲਣ ਖੋਹ ਲੈਂਦੇ ਹੋ।

ਫੜੀ ਰੱਖਣ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਸਖ਼ਤ ਰੂਪ ਦਾ ਨਾਮ ਹਰ ਕੋਈ ਪਛਾਣਦਾ ਹੈ: ਮਾਈਕਰੋਮੈਨੇਜਮੈਂਟ। ਮੈਨੇਜਮੈਂਟ ਲੇਖਕ Victor Lipman ਇਸਦਾ ਨੁਕਸਾਨ ਸਾਫ਼ ਦੱਸਦਾ ਹੈ। ਲਗਾਤਾਰ ਨਿਗਰਾਨੀ ਇੱਕ ਕਾਬਲ ਬਾਲਗ਼ ਨੂੰ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਸ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਲੋਕ ਇਸ ਸੁਨੇਹੇ ਦਾ ਬਿਲਕੁਲ ਓਹੀ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਜਿਸਦੀ ਤੁਸੀਂ ਉਮੀਦ ਕਰੋਗੇ। ਰਚਨਾਤਮਕਤਾ ਸੁੰਗੜ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹੌਸਲਾ ਪਤਲਾ ਪੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਟੀਮ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਹੁਨਰਮੰਦ ਬੰਦਾ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਹੋਰ ਰਾਹ ਵੀ ਹਨ, ਅਜਿਹੀ ਥਾਂ ਲੱਭਣ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਨਾਲ ਵੱਡਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸਲੂਕ ਹੋਵੇ। ਉਸਦੀ ਦੱਸੀ ਇੱਕ ਕਰਮਚਾਰੀ ਦੀ ਗੱਲ ਪੂਰੀ ਗੱਲ ਇੱਕ ਵਾਕ ਵਿੱਚ ਸਮੇਟ ਦਿੰਦੀ ਹੈ: ਇਸ ਨਾਲ ਪੰਜ ਸਾਲ ਦੇ ਬੱਚੇ ਵਰਗਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਮਾਈਕਰੋਮੈਨੇਜ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਕਿ ਉਹ ਇਹ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਪੂਰੀ ਬਾਰੀਕੀ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਪੂਰੀ ਸਮੱਸਿਆ ਨੀਅਤ ਅਤੇ ਅਸਰ ਵਿਚਲਾ ਇਹੀ ਪਾੜਾ ਹੈ।

ਕੰਮ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਵੇਂ ਸੌਂਪਣਾ ਹੈ ਕਿ ਬੰਦਾ ਸੱਚਮੁੱਚ ਵਧੇ

ਗ਼ਲਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਛੱਡਣਾ ਆਪਣਾ ਵੱਖਰਾ ਫੰਦਾ ਹੈ। ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਪਿਛੋਕੜ ਦੇ ਕਿਸੇ ਉੱਤੇ ਕੰਮ ਸੁੱਟ ਕੇ ਗ਼ਾਇਬ ਹੋ ਜਾਣਾ ਸੌਂਪਣਾ ਨਹੀਂ, ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਨਾਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹੀ ਸਿੱਖਿਆ ਮਿਲਦੀ ਹੈ ਕਿ ਸੌਂਪਣਾ "ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ"। ਜੋ ਰੂਪ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੀ ਇੱਕ ਸ਼ਕਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਨਤੀਜਾ ਦਿਓ, ਨੁਸਖ਼ਾ ਨਹੀਂ

ਜੋ ਗੱਲ ਇੱਕ ਬੇਗ਼ਾਰੀ ਨੂੰ ਵਿਕਾਸ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਇਹ ਹੈ: ਸਾਫ਼ ਦੱਸੋ ਕਿ ਕਾਮਯਾਬੀ ਕਿਹੋ ਜਿਹੀ ਦਿਖਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ *ਕਿਵੇਂ* ਵਾਲਾ ਹਿੱਸਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਛੱਡ ਦਿਓ। ਜੋ ਨਤੀਜਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਿਆਰ ਪੂਰਾ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਮਾਂ ਹੱਦ, ਇਹ ਦੱਸੋ। ਫਿਰ ਰੁਕ ਜਾਓ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕਦਮ ਦਰ ਕਦਮ ਨੁਸਖ਼ਾ ਫੜਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਅਮਲ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਨਤੀਜਾ ਫੜਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੋਚਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਸੋਚਣਾ ਹੀ ਵਿਕਾਸ ਹੈ।

ਪੂਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸੌਂਪੋ, ਟੁਕੜੇ ਨਹੀਂ

ਦਿਲ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਿਰਫ਼ ਬੋਰੀਅਤ ਵਾਲੇ, ਘੱਟ ਅਹਿਮੀਅਤ ਵਾਲੇ ਹਿੱਸੇ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣ ਅਤੇ ਜੋ ਮਾਇਨੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਉਹ ਸਭ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਰੱਖ ਲਿਆ ਜਾਵੇ। ਪਰ ਲੋਕ ਅਸਲੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਨਾਲ ਵਧਦੇ ਹਨ, ਟਾਈਮਪਾਸ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਨਾਲ ਨਹੀਂ। ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਕੁਝ ਦਿਓ ਜੋ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮਾਇਨੇ ਰੱਖਦਾ ਹੋਵੇ, ਜਿਸਦਾ ਨਤੀਜਾ ਉਹ ਦਿਖਾ ਸਕਣ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਸਕਣ। ਆਪਣੇਪਣ ਵਿੱਚੋਂ ਹੀ ਮਾਣ ਅਤੇ ਕਾਬਲੀਅਤ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਲਗਾਮ ਬੰਦੇ ਦੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ ਰੱਖੋ

ਤੁਸੀਂ ਕਿੰਨੀ ਖੁੱਲ੍ਹ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਇਹ ਇਸ ਗੱਲ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਬੰਦਾ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਕਿੰਨਾ ਘਸਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਇਸ ਉੱਤੇ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕਿੰਨੇ ਫ਼ਿਕਰਮੰਦ ਹੋ। ਨਵੇਂ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਵਿਚਾਲੇ ਇੱਕ ਗੇੜਾ ਅਤੇ "ਵਧੀਆ" ਦੀ ਸਾਫ਼ ਮਿਸਾਲ ਚਾਹੀਦੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਤਜਰਬੇਕਾਰ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਪਿੱਛੇ ਹਟੋ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਦੌੜਨ ਦਿਓ। ਸਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤੇ ਇਹ ਗ਼ਲਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਹਰ ਕਿਸੇ ਉੱਤੇ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀ ਕੱਸੀ ਪਕੜ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਸਭ ਤੋਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਘੱਟ ਇਨਸਾਫ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਚੁੱਪਚਾਪ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੇਇੱਜ਼ਤੀ ਕਰਦੀ ਹੈ।

ਪਹਿਲਾ ਖਰੜਾ ਅਧੂਰਾ ਰਹਿਣ ਦਿਓ

ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਔਖਾ ਹੈ। ਕੰਮ ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗਾ ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਕਰਦੇ, ਅਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਦਿਲ ਚੀਕੇਗਾ ਕਿ ਇਸਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰ ਲਓ ਜਾਂ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਓ। ਰੁਕੋ, ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਕੁਝ ਸੱਚਮੁੱਚ ਗ਼ਲਤ ਨਾ ਹੋਵੇ। "ਮੇਰੇ ਤਰੀਕੇ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ" ਅਤੇ "ਗ਼ਲਤ" ਇੱਕ ਗੱਲ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਵਿਚਲੀ ਥਾਂ ਹੀ ਉਹ ਜਗ੍ਹਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਦੂਜਾ ਬੰਦਾ ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣਨਾ ਸਿੱਖਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਕੰਮ ਕੱਚਾ ਦੇਖ ਕੇ ਹੀ ਖੋਹ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਿਖਾ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾ ਕਰਨ।

ਸਵਾਲ ਵਾਪਸ ਮੋੜੋ

ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਅਟਕ ਕੇ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੇਜ਼ ਕਦਮ ਹੈ ਜਵਾਬ ਦੇ ਦੇਣਾ। ਵਿਕਾਸ ਵਾਲਾ ਕਦਮ ਹੈ ਪੁੱਛਣਾ: ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਅਜ਼ਮਾਇਆ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਹੜੇ ਰਾਹ ਦਿਸਦੇ ਹਨ, ਜੇ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਨਾ ਹੁੰਦਾ ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਕਰਦੇ? ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਵੱਲ ਮੋੜਨਾ ਅੱਜ ਥੋੜ੍ਹਾ ਵੱਧ ਸਮਾਂ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕੱਲ੍ਹ ਤੁਹਾਡਾ ਦੋਵਾਂ ਦਾ ਬਹੁਤ ਸਾਰਾ ਸਮਾਂ ਬਚਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਮਦਦ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੇ। ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਤਾਕਤ ਬਣਾਉਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੁਹਾਡੀ ਘੱਟ ਲੋੜ ਪਵੇ।

ਬੇਚੈਨੀ ਨਾਲ ਬੈਠਣਾ

ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਭ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ, ਅਤੇ ਇਸ ਬਾਰੇ ਇਮਾਨਦਾਰ ਹੋਣਾ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲੋਂ ਹੌਲੀ, ਜਾਂ ਵੱਖਰੇ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਅਜਿਹੀ ਡਗਮਗਾਹਟ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਦੇਖਣਾ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਦਿਸ ਰਹੀ ਹੈ, ਅੰਦਰ ਵੜਨ ਦੀ ਸੱਚੀ ਖੁਰਕ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਖੁਰਕ ਹੀ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਦਾ ਅਸਲੀ ਕੰਮ ਹੈ। ਉਸ ਉੱਤੇ ਅਮਲ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ ਉਸਨੂੰ ਲੰਘ ਜਾਣ ਦੇਣਾ, ਬਹੁਤੀ ਵਾਰ, ਪੂਰਾ ਹੁਨਰ ਹੈ।

ਜਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਉਸ ਤੋਂ ਛੋਟਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੋ। ਇਸ ਹਫ਼ਤੇ ਕੋਈ ਇੱਕ ਚੀਜ਼ ਚੁਣੋ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਆਮ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਰੱਖਦੇ, ਅਤੇ ਜਾਣ ਬੁੱਝ ਕੇ ਦੇ ਦਿਓ, ਨਤੀਜਾ ਸਾਫ਼, ਹੱਥ ਪਿੱਛੇ। ਦੇਖੋ ਕੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਵੀ ਅਤੇ ਬੰਦੇ ਵਿੱਚ ਵੀ। ਭਰੋਸਾ ਆਮ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਇਸੇ ਤਰਤੀਬ ਵਿੱਚ ਵਧਦਾ ਹੈ: ਤੁਸੀਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜੋਖ਼ਮ ਲੈਂਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਉਸ ਉੱਤੇ ਖਰੇ ਉਤਰਦੇ ਹਨ, ਤੁਸੀਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੋਰ ਜੋਖ਼ਮ ਲੈਂਦੇ ਹੋ।

ਵਧਣ ਦੀ ਬੇਚੈਨੀ ਅਤੇ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਫ਼ਰਕ ਹੈ ਕਿ ਸੱਚਮੁੱਚ ਕੁਝ ਗ਼ਲਤ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਵੀ ਕੰਮ ਸੌਂਪਣ ਨਾਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਚੈਨ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦਾ, ਜੇ ਫ਼ਿਕਰ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਘਰ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਚੁੱਪ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਜਾਂ ਜੇ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਦੀ ਖਿੱਚ ਬਾਕੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਵੀ ਫੈਲ ਰਹੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਇਕੱਲਿਆਂ ਦੰਦ ਘੁੱਟ ਕੇ ਸਹਿਣ ਦੀ ਥਾਂ ਕਿਸੇ ਥੈਰੇਪਿਸਟ ਜਾਂ ਕੋਚ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਟੀਮ ਨਾਲ ਚੰਗਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਚੰਗੀ ਹੈ। ਇਸਦੀ ਕੀਮਤ ਤੁਹਾਡਾ ਸਕੂਨ ਨਹੀਂ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ।

ਜਿਹੜੇ ਲੀਡਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਹ ਨਹੀਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਆਪ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਉਹ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਕਾਬਲ ਬਣਾਇਆ। ਕੰਮ ਦੁਆਲੇ ਹੱਥ ਵਲ੍ਹੇਟੇ ਹੋਏ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ। ਇਹ ਤੁਸੀਂ ਹੱਥ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਕਰਦੇ ਹੋ।

ਸਰੋਤ

• Harvard Business Review, Why Aren't I Better at Delegating? (Elsbeth Johnson, MIT Sloan)
• American Psychological Association, Self-Determination Theory: A Quarter Century of Human Motivation Research
• Psychology Today, Why Micromanagement Is So Harmful (Victor Lipman)