ਝਟਪਟ ਸੁਝਾਅ
- ਨਤੀਜੇ 'ਤੇ ਸਹਿਮਤ ਹੋਵੋ, ਤਰੀਕਾ ਛੱਡ ਦਿਓ।
- ਜਦੋਂ-ਕਦੋਂ ਸਿਰ 'ਤੇ ਖੜ੍ਹਨ ਦੀ ਥਾਂ ਗੱਲਬਾਤ ਦਾ ਵੇਲਾ ਤੈਅ ਕਰੋ।
- ਸੁਧਾਈ ਨਹੀਂ, ਸਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਸਿਖਾਓ।
ਇੱਕ ਮੈਨੇਜਰ ਇੱਕੋ ਈਮੇਲ ਭੇਜਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਦੁਬਾਰਾ ਲਿਖਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਡਰਾਫ਼ਟ ਮੰਗਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਉਸ ਦੀ ਹਰ ਲਾਈਨ ਬਦਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਫ਼ੈਸਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਿਹੜੇ, ਸੱਚ ਪੁੱਛੋ ਤਾਂ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਹੀ ਇਸੇ ਲਈ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਕਰੇ। ਅੰਦਰੋਂ ਇਹ ਸਭ ਕਾਬੂ ਪਾਉਣਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ। ਇਹ ਪਰਵਾਹ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਮਿਆਰ ਉੱਚਾ ਰੱਖਣਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਜਿਸ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਇਹ ਸਭ ਝੱਲਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਗੱਲ ਬਿਲਕੁਲ ਹੋਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਉੱਤੇ ਨਜ਼ਰ ਰੱਖੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਸਮਝ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਨ ਦੀ ਥਾਂ ਹਰ ਨਿੱਕੀ ਗੱਲ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦੀ ਸਮਝ ਤਾਂ ਹਰ ਵਾਰ ਰੱਦ ਹੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ, ਚੁੱਪ-ਚਾਪ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਪਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕੰਮ ਲਿਆਉਣਾ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਉਹੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਤੁਸੀਂ ਮੰਨ ਲਵੋਗੇ।
ਇਹੀ ਪਾੜਾ, ਯਾਨੀ ਇਹ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਝੱਲਣ ਵਾਲੇ 'ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਵੱਜਦਾ ਹੈ, ਓਥੇ ਹੀ ਅਸਲ ਨੁਕਸਾਨ ਬੈਠਾ ਹੈ। ਬਹੁਤੇ ਵਾਧੂ ਨਿਗਰਾਨੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਜ਼ਾਲਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਉਹ ਅਕਸਰ ਟੀਮ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਲੋਕ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਸੇ ਲਈ ਇਹ ਗੱਲ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਇਹ ਆਦਤ ਆਉਂਦੀ ਕਿੱਥੋਂ ਹੈ
ਗੱਲ ਸਿੱਧੀ ਕਹਿ ਲੈਣੀ ਚੰਗੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਸਿਰ 'ਤੇ ਖੜ੍ਹੇ ਰਹਿਣਾ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਹਉਮੈ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਇਹ ਘਬਰਾਹਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਅਜਿਹੇ ਨਤੀਜੇ ਲਈ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਹੋ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਪੂਰਾ ਕਾਬੂ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਡਾ ਦਿਮਾਗ਼ ਕੋਈ ਅਜਿਹੀ ਚੀਜ਼ ਲੱਭਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ *ਹੋ ਸਕਦਾ* ਹੈ, ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਨੇੜਲਾ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਦੂਜਿਆਂ ਦਾ ਕੰਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਚਾਹੁਣ ਦੀ ਆਦਤ ਇਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਹਵਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਡਰ ਵੀ ਕਿ ਤੁਹਾਡੀ ਨਿਗਰਾਨੀ ਹੇਠ ਹੋਈ ਗ਼ਲਤੀ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਆਵੇਗੀ। Harvard Business Review ਵਿੱਚ ਲਿਖਦਿਆਂ Serenity Gibbons ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਮੈਨੇਜਰ ਦਾ ਕੰਮ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਸੱਚਮੁੱਚ ਕਾਬਲ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਹਰ ਨਿੱਕੀ ਗੱਲ ਦਾ ਨਿਗਰਾਨ ਬਣਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਕਸਰ ਓਦੋਂ ਤੱਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਲੋਕ ਨੌਕਰੀ ਛੱਡਣ ਨਾ ਲੱਗਣ ਤੇ ਕੰਮ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਨਾ ਡਿੱਗੇ।
ਦਿੱਕਤ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਜਿਹੜਾ ਵਿਹਾਰ ਸਭ ਕੁਝ ਵਧੀਆ ਚੱਲਣ ਦੀ ਚਾਹਤ ਵਿੱਚੋਂ ਜਨਮਦਾ ਹੈ, ਅਕਸਰ ਉਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਗਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਸਲ ਕੀਮਤ ਕੀ ਹੈ
ਤਿੰਨ ਬਿੱਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਇਹ ਬੰਦੇ ਦਾ ਹੌਸਲਾ ਨਿਚੋੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਬੰਦੇ ਦੇ ਅੰਦਰ ਇਹ ਡੂੰਘੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਉਹ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਮਾਲਕੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਵੇ। ਦਹਾਕਿਆਂ ਦੀ ਖੋਜ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨੀ ਖ਼ੁਦਮੁਖ਼ਤਿਆਰੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਯਾਨੀ ਇਹ ਅਹਿਸਾਸ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਕੰਮ ਤੁਹਾਡੇ ਆਪਣੇ ਹਨ, ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਇਹੀ ਗੱਲ ਕੰਮ ਵਾਲੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਹੌਸਲੇ, ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਅਤੇ ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਦੇ ਲਗਭਗ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਬੈਠੀ ਹੈ। *Motivation and Emotion* ਰਸਾਲੇ ਵਿੱਚ ਛਪੀ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਸਮੀਖਿਆ ਨੇ ਕਈ ਖੋਜਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ ਪਾਇਆ ਕਿ ਜਿਹੜੇ ਆਗੂ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਖ਼ੁਦਮੁਖ਼ਤਿਆਰੀ ਦਾ ਸਾਥ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਟੀਮਾਂ ਵਿੱਚ ਨੌਕਰੀ ਤੋਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਕਿਤੇ ਵੱਧ, ਲਗਾਅ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਬਿਹਤਰ ਅਤੇ ਨੌਕਰੀ ਛੱਡਣ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਘੱਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਖ਼ੁਦਮੁਖ਼ਤਿਆਰੀ ਖੋਹ ਲਵੋ ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਸਿਰਫ਼ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਖਿਝਾਉਂਦੇ ਨਹੀਂ। ਤੁਸੀਂ ਬਾਲਣ ਹੀ ਕੱਢ ਲੈਂਦੇ ਹੋ।
ਇਹ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਘਿਸਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਗੱਲ ਸਿਰਫ਼ ਮਨੋਬਲ ਦੀ ਨਹੀਂ। ਕੰਮ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਦੀ ਸਿਹਤ ਉੱਤੇ ਖੋਜ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਬਹੁਤ ਚਿਰ ਤੋਂ ਦੱਸਦੇ ਆਏ ਹਨ ਕਿ ਉੱਚੀਆਂ ਮੰਗਾਂ ਅਤੇ ਘੱਟ ਕਾਬੂ ਦਾ ਜੋੜ ਤਣਾਅ ਦੀ ਪੱਕੀ ਵਿਧੀ ਹੈ। job demand-control ਮਾਡਲ ਪਿੱਛੇ ਖੜ੍ਹੀਆਂ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਖੋਜਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਦਬਾਅ ਵਾਲੀਆਂ ਭੂਮਿਕਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਨ ਪਰ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਦੇ ਢੰਗ ਉੱਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਕਹਿਣਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੱਧ ਥਕਾਵਟ, ਵੱਧ ਚਿੰਤਾ ਅਤੇ ਨੀਂਦ ਦੀਆਂ ਵੱਧ ਦਿੱਕਤਾਂ ਦੱਸੀਆਂ। American Psychological Association ਦਾ ਕਹਿਣਾ ਹੈ ਕਿ ਮੁਲਾਜ਼ਮਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਉੱਤੇ ਵੱਧ ਕਾਬੂ ਦੇਣ ਨਾਲ ਤਣਾਅ ਘਟਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਿਹਤ ਬਚਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਕੰਮ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਗੁਆਏ ਬਿਨਾਂ। ਵਾਧੂ ਨਿਗਰਾਨੀ ਜਾਣ-ਬੁੱਝ ਕੇ ਇਸ ਸਮੀਕਰਨ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਮਾੜਾ ਰੂਪ ਬਣਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ: ਦਬਾਅ ਉੱਚਾ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਕਾਬੂ ਸਿਫ਼ਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਹ ਟੀਮ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਅਸਲ ਕੱਦ ਤੋਂ ਛੋਟੀ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਹਰ ਫ਼ੈਸਲੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵਾੜ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਛੱਤ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹੋ। ਕੁਝ ਵੀ ਤੁਹਾਡੀ ਨਜ਼ਰ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ ਨਹੀਂ ਚੱਲ ਸਕਦਾ। ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਵਧਣੀ ਬੰਦ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵਰਤਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਅਤੇ ਜਿਸ ਦਿਨ ਤੁਸੀਂ ਬਿਮਾਰ ਹੋ ਜਾਂ ਬਹੁਤ ਰੁੱਝੇ ਹੋ, ਕੰਮ ਰੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਅਜਿਹਾ ਢਾਂਚਾ ਬਣਾਇਆ ਜਿਸ ਦੇ ਹਰ ਮੋੜ 'ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਲੋੜ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਵਧੀਆ ਚੱਲਣ ਵਾਲੀ ਟੀਮ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸੀ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਿਲਿਆ ਟੀਮ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਹੀ ਵਾਧਾ।
ਹੇਠਾਂ ਲੁਕਿਆ ਚੁੱਪ ਸੁਨੇਹਾ
ਹੁਣ ਉਹ ਗੱਲ ਜੋ ਸੁਣਨ ਵਿੱਚ ਚੁਭਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਇਹ ਗੁਜ਼ਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਏਨੀ ਨੇੜਲੀ ਨਿਗਰਾਨੀ ਘੱਟ ਹੀ ਇਹ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ "ਮੇਰੇ ਮੈਨੇਜਰ ਦੇ ਮਿਆਰ ਉੱਚੇ ਹਨ।" ਉਹ ਇਹ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ "ਮੇਰੇ ਮੈਨੇਜਰ ਨੂੰ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ਕਿ ਮੈਂ ਇਹ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।"
ਉਹ ਸੁਨੇਹਾ ਆਪਣਾ ਹੌਲੀ ਨੁਕਸਾਨ ਕਰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਅਕਸਰ ਓਨੇ ਹੀ ਬਣ ਵੀ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਾਵਧਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਦਿੱਕਤਾਂ ਜਲਦੀ ਸਾਹਮਣੇ ਲਿਆਉਣ ਦੀ ਥਾਂ ਲੁਕਾਉਣ ਲੱਗਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਦਿੱਕਤ ਦੱਸਣ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੋਰ ਵੱਧ ਪੜਤਾਲ ਸੱਦਣਾ ਹੈ। ਏਨਾ ਪੁੱਛ-ਪੜਤਾਲ ਕਰਕੇ ਤੁਸੀਂ ਜਿਹੜੀ ਸਾਫ਼ ਤਸਵੀਰ ਖ਼ਰੀਦਣੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸੀ, ਉਹੀ ਤੁਹਾਡੀ ਪੁੱਛ-ਪੜਤਾਲ ਖ਼ਤਮ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਚੰਗੀ ਮਦਦ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਫ਼ਰਕ ਤੁਰੰਤ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਕੰਮ ਦੀ ਮਦਦ ਓਦੋਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀ ਲੋੜ ਹੋਵੇ, ਦੂਜੇ ਦੀ ਕਾਬਲੀਅਤ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਟੀਅਰਿੰਗ ਉਸੇ ਦੇ ਹੱਥ ਰਹਿਣ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਬਿਨਾਂ ਮੰਗੀ ਮਦਦ, ਭਾਵੇਂ ਕਿੰਨੀ ਵੀ ਨੇਕ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਹੋਵੇ, ਅਕਸਰ ਇੱਕ ਨਿੱਕੀ ਬੇਇੱਜ਼ਤੀ ਵਾਂਗ ਵੱਜਦੀ ਹੈ।
ਪਕੜ ਢਿੱਲੀ ਕਿਵੇਂ ਕਰੀਏ
ਇਹ ਅਚਾਨਕ ਗ਼ਾਇਬ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦੀ ਕਹਿ ਕੇ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਹੱਦੋਂ ਵੱਧ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣ ਤੋਂ ਸਿੱਧਾ ਗ਼ੈਰ-ਹਾਜ਼ਰ ਹੋ ਜਾਣਾ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਸੋਹਣੇ ਨਾਂ ਹੇਠ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਹੈ। ਕੰਮ ਇਹ ਹੈ ਕਿ *ਕੀ* ਕਰਨਾ ਹੈ ਉਸ ਦੇ ਨੇੜੇ ਰਹੋ ਅਤੇ *ਕਿਵੇਂ* ਕਰਨਾ ਹੈ ਉਹ ਛੱਡ ਦਿਓ। ਕੁਝ ਗੱਲਾਂ ਜੋ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮਦਦ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ:
- ਨਤੀਜੇ 'ਤੇ ਸਹਿਮਤੀ ਬਣਾਓ, ਫਿਰ ਤਰੀਕੇ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਜਾਓ। "ਵਧੀਆ ਹੋਇਆ" ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਦਿਖਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਬਾਰੇ ਸਾਫ਼ ਤੇ ਸਖ਼ਤ ਰਹੋ: ਨਤੀਜਾ, ਆਖ਼ਰੀ ਤਾਰੀਖ਼, ਅਤੇ ਉਹ ਬੰਦਿਸ਼ਾਂ ਜੋ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮਾਇਨੇ ਰੱਖਦੀਆਂ ਹਨ। ਫਿਰ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਰਾਹ ਲੱਭਣ ਦਿਓ। ਉਸ ਦਾ ਰਾਹ ਵਧੀਆ ਹੋਣ ਲਈ ਤੁਹਾਡਾ ਰਾਹ ਹੋਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ।
- ਗੱਲਬਾਤ ਦਾ ਵੇਲਾ ਪਹਿਲਾਂ ਤੈਅ ਕਰੋ। ਘਬਰਾਹਟ ਵਾਲਾ ਤਰੀਕਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਵੀ ਫ਼ਿਕਰ ਉੱਠੇ ਓਦੋਂ ਪੁੱਛ ਲਵੋ, ਜੋ ਲਗਾਤਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਬੇਤਰਤੀਬ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੀ ਥਾਂ ਰਲ ਕੇ ਤੈਅ ਕਰੋ: ਬੁੱਧਵਾਰ ਗੱਲ ਕਰਾਂਗੇ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਓਦੋਂ ਦੱਸਣਾ ਜਦੋਂ ਫ਼ਲਾਣੀ ਗੱਲ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਤੈਅ ਮੁਲਾਕਾਤ ਤੁਹਾਨੂੰ ਤਸਵੀਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਟੋਕਾ-ਟਾਕੀ ਦੇ ਮਾਲਕੀ ਦਾ ਸਮਾਂ।
- ਆਪਣੀ ਸੌਖ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਅੱਗੇ ਜਾ ਕੇ ਕੰਮ ਸੌਂਪੋ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸਿਰਫ਼ ਉਹੀ ਸੌਂਪਦੇ ਹੋ ਜੋ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਭਰੋਸਾ ਕਦੇ ਸੱਚਮੁੱਚ ਤਬਦੀਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਅਤੇ ਬੰਦਾ ਕਦੇ ਵਧਦਾ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਦਿਓ ਜਿੰਨਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੱਕਾ ਯਕੀਨ ਹੈ ਉਹ ਸੰਭਾਲ ਲਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਦੱਸ ਦਿਓ ਕਿ ਡਗਮਗਾਇਆ ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਨਾਲ ਹੋ।
- ਨਿੱਕੀਆਂ ਗ਼ਲਤੀਆਂ ਰਹਿਣ ਦਿਓ। ਹਰ ਕਮੀ ਉੱਤੇ ਸੁਧਾਈ ਦੇ ਤੁਹਾਡੇ ਹੱਥਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹੋਣੇ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਠੀਕ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਿਖਾਉਂਦੇ ਹੋ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕੰਮ ਓਦੋਂ ਤੱਕ ਅਸਲੀ ਨਹੀਂ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਤੁਸੀਂ ਹੱਥ ਨਾ ਲਾ ਦਿਓ। ਕੁਝ ਗ਼ਲਤੀਆਂ ਬੰਦੇ ਦੇ ਬਿਹਤਰ ਹੋਣ ਦੀ ਫ਼ੀਸ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਫ਼ੀਸ ਭਰੋ।
- ਸੁਧਾਈ ਨਹੀਂ, ਸਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਸਿਖਾਓ। "ਇਸ ਬਾਰੇ ਤੁਹਾਡੀ ਕੀ ਰਾਏ ਹੈ?" ਸਮਝ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। "ਮੈਂ ਇਹ ਬਿਲਕੁਲ ਇੰਝ ਕਰਦਾ" ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਦੀ ਥਾਂ ਤੁਹਾਡੀ ਰੱਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲਾ ਅੱਜ ਹੌਲੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਕਿਤੇ ਸਸਤਾ।
- ਆਪਣੀ ਘਬਰਾਹਟ ਨੂੰ ਜਾਣਕਾਰੀ ਵਾਂਗ ਦੇਖੋ। ਵਿੱਚ ਕੁੱਦ ਪੈਣ ਦੀ ਖਿੱਚ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ *ਤੁਹਾਡੇ* ਬਾਰੇ ਇਸ਼ਾਰਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਕੰਮ ਦੀ ਕੁਆਲਿਟੀ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਉੱਠੇ, ਉਸ 'ਤੇ ਅਮਲ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਰੁਕੋ। ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦਾ ਕੀਬੋਰਡ ਖੋਹੇ ਬਿਨਾਂ ਵੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਟਿਕਾ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਇਸ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਵੀ ਮਿਆਰ ਘਟਾਉਣ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਮਿਆਰ ਨੂੰ ਹਰ ਬਟਨ ਦੱਬਣ ਦੀ ਥਾਂ ਨਤੀਜਿਆਂ ਦੇ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਰੱਖਣ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ।
ਜਦੋਂ ਆਦਤ ਟਲਦੀ ਹੀ ਨਾ ਹੋਵੇ
ਸਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਲੋਕ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਨੌਕਰੀ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਕਿਸੇ ਗੱਲ ਕਰਕੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਖੜ੍ਹੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਦੀ ਲੋੜ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਹਰ ਥਾਂ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੇ ਛੱਡਣਾ ਸੱਚਮੁੱਚ ਅਸੁਰੱਖਿਅਤ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਜੇ ਹੇਠਲੀ ਘਬਰਾਹਟ ਏਨੀ ਉੱਚੀ ਹੈ ਕਿ ਨੀਂਦ ਜਾਂ ਰਿਸ਼ਤੇ ਖ਼ਰਾਬ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਇਹ ਇਕੱਲਿਆਂ ਜਰਨ ਦੀ ਥਾਂ ਕਿਸੇ ਥੈਰੇਪਿਸਟ ਕੋਲ ਲਿਜਾਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਲਗਾਤਾਰ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ, ਕਾਬੂ ਪਾਉਣ ਵਾਲੀ ਚਿੰਤਾ ਦਾ ਇਲਾਜ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਇਲਾਜ ਕਿਸੇ ਵੀ ਮੈਨੇਜਮੈਂਟ ਟਿੱਪ ਨਾਲੋਂ ਕਿਤੇ ਵੱਧ ਕੰਮ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਤੇ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਖ਼ੁਦ ਕਿਸੇ ਅਜਿਹੇ ਮੈਨੇਜਰ ਹੇਠ ਹੋ ਅਤੇ ਇਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੀਸ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਭਾਰ ਤੁਹਾਡਾ ਵਹਿਮ ਨਹੀਂ। ਜਿੱਥੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਲੱਗੇ ਓਥੇ ਆਪਣੀ ਲੋੜ ਸਾਫ਼ ਕਹੋ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸਾਥ ਲਵੋ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਤੁਹਾਡੀ ਆਪਣੀ ਕਾਬਲੀਅਤ ਯਾਦ ਕਰਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੇ ਤਣਾਅ ਘਰ ਤੱਕ ਆਉਣ ਲੱਗੇ ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਬੰਦੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰੋ। ਹੱਦੋਂ ਵੱਧ ਕੱਸ ਕੇ ਸੰਭਾਲੇ ਜਾਣਾ ਸੱਚਾ ਬੋਝ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਲਈ ਸਾਥ ਤੁਹਾਡਾ ਹੱਕ ਹੈ।
ਜਿਹੜੇ ਆਗੂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਟੀਮਾਂ ਆਪਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕੰਮ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਟਿਕੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਲਗਭਗ ਕਦੇ ਵੀ ਸਭ ਤੋਂ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜਨ ਵਾਲੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਉਹ ਉਹ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਅਸਲ ਚੀਜ਼ ਸੌਂਪੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੁੱਕਣ ਦਿੱਤੀ। ਇਹ ਭਰੋਸਾ ਔਖਾ ਹੈ। ਪਰ ਇਹੀ ਇੱਕੋ ਕਿਸਮ ਦਾ ਭਰੋਸਾ ਹੈ ਜੋ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰੋਤ
- American Psychological Association, Occupational Stress and Employee Control
- Motivation and Emotion (PubMed Central), Leader autonomy support in the workplace: A meta-analytic review
- Harvard Business Review, 3 Ways to Kick Your Micromanaging Habit for Good
- Harvard Business Review, How to Help (Without Micromanaging)