ਝਟਪਟ ਸੁਝਾਅ
- ਇੱਕ ਸਭ ਤੋਂ ਜ਼ਰੂਰੀ ਕੰਮ ਚੁਣੋ।
- ਖ਼ਬਰਾਂ ਤੈਅ ਵੇਲਿਆਂ ਉੱਤੇ ਹੀ ਵੇਖੋ।
- ਨੀਂਦ ਨੂੰ ਕੰਮ ਵਾਂਗ ਬਚਾਓ।
ਕੰਮ ਵਾਲੇ ਕੁਝ ਦਿਨ ਅਜਿਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕੈਲੰਡਰ ਨਾਲ ਕੋਈ ਲੈਣਾ ਦੇਣਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਛਾਂਟੀ ਦੀ ਉਹ ਅਫ਼ਵਾਹ ਜੋ ਟਲਦੀ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਫੇਰਬਦਲ ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਸਾਫ਼ ਨਹੀਂ ਦੱਸਦਾ। ਬਾਜ਼ਾਰ ਜੋ ਪਲਟ ਗਿਆ, ਬਜਟ ਜੋ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਘਰੋਂ ਆਈ ਕੋਈ ਖ਼ਬਰ ਜਿਸਨੂੰ ਵੇਖਣੋਂ ਤੁਸੀਂ ਹਟ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ। ਤੁਸੀਂ ਕੰਮ ਕਰਨ ਬੈਠਦੇ ਹੋ ਤੇ ਘੰਟੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਵਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇੱਕੋ ਪੈਰ੍ਹਾ ਚਾਰ ਵਾਰ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹੋ। ਸੌਖੀਆਂ ਈਮੇਲਾਂ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦੇ ਦਿੰਦੇ ਹੋ ਤੇ ਔਖੀਆਂ ਤੋਂ ਬਚਦੇ ਹੋ। ਸ਼ਾਮ ਤੱਕ ਤੁਸੀਂ ਥੱਕ ਚੁੱਕੇ ਹੋ ਤੇ ਅੱਗੇ ਲਗਭਗ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਵਧਿਆ।
ਜੇ ਇਸ ਵੇਲੇ ਤੁਹਾਡਾ ਹਾਲ ਇਹੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਹਿਲੀ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਨਾ ਆਲਸੀ ਹੋ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਨਾਕਾਮ। ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਇਨਸਾਨ ਹੋ ਜੋ ਟਿਕ ਕੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ ਜਦਕਿ ਦਿਮਾਗ਼ ਦਾ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਖ਼ਤਰੇ ਦੀ ਤਲਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਗੱਲਾਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਟਕਰਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਔਖੇ ਦੌਰ ਵਿੱਚ ਆਮ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਖ਼ਤਰੇ ਦੀ ਤਲਾਸ਼ ਜਿੱਤ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਮਝ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਵੱਲ ਵਾਪਸੀ ਦਾ ਰਾਹ "ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਲਾਓ" ਨਾਲੋਂ ਵੱਖਰਾ ਦਿਸਦਾ ਹੈ।
ਦਬਾਅ ਤੁਹਾਡੇ ਕੰਮ ਨਾਲ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੀ ਕਰਦਾ ਹੈ
ਤਣਾਅ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਅਹਿਸਾਸ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਹ ਪੂਰੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਹਾਲਤ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਬਣਿਆ ਹੀ ਇਸ ਲਈ ਹੈ ਕਿ ਉਸੇ ਹੌਲੀ, ਧਿਆਨ ਵਾਲੀ ਸੋਚ ਨੂੰ ਵਿਚਾਲੇ ਟੋਕ ਦੇਵੇ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਦਿਮਾਗ਼ੀ ਕੰਮ ਟਿਕਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਡਾ ਦਿਮਾਗ਼ ਕਿਸੇ ਹਾਲਾਤ ਨੂੰ ਖ਼ਤਰਾ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਿੰਪੈਥੈਟਿਕ ਨਰਵਸ ਸਿਸਟਮ ਐਡਰੀਨਲ ਗਲੈਂਡਜ਼ ਨੂੰ ਐਡਰੀਨਲਿਨ ਤੇ ਕੌਰਟੀਸੋਲ ਛੱਡਣ ਦਾ ਸੁਨੇਹਾ ਭੇਜਦਾ ਹੈ। ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਣ ਤੇਜ਼ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਧਿਆਨ ਤੰਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਰੀ ਤਾਕਤ ਫ਼ੌਰੀ ਪ੍ਰਤੀਕਰਮ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪੈਂਦੀ ਹੈ। American Psychological Association ਇਸਨੂੰ ਸਰੀਰ ਦਾ ਐਮਰਜੈਂਸੀ ਜਵਾਬ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਅਸਲ ਖ਼ਤਰੇ ਦੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਪਲਾਂ ਲਈ ਇਹ ਕਮਾਲ ਦਾ ਹੈ। ਆਮ ਡਰ ਲੰਘਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਰੀਰ ਵਾਪਸ ਆਪਣੀ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਇਹ ਰਸਾਇਣ ਸਾਫ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਔਖੇ ਦੌਰ ਵਿੱਚ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਖ਼ਤਰਾ ਕਦੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੰਦ ਹੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਫ਼ਿਕਰ ਸਵੇਰੇ ਵੀ ਉੱਥੇ ਹੀ ਖੜ੍ਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਕੌਰਟੀਸੋਲ ਉੱਚਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਸੰਭਲਣ ਦਾ ਚੱਕਰ ਅਟਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਹਫ਼ਤਿਆਂਬੱਧੀ ਉਹਨਾਂ ਕੰਮਾਂ ਉੱਤੇ ਐਮਰਜੈਂਸੀ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਚਲਾਉਂਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋ ਜੋ ਐਮਰਜੈਂਸੀ ਹੈ ਹੀ ਨਹੀਂ।
ਇਹ ਹਾਲਤ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਉਹਨਾਂ ਹੀ ਸਲਾਹੀਅਤਾਂ ਨੂੰ ਖਾਂਦੀ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੰਮ ਵੇਲੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ:
- ਧਿਆਨ ਸਿਰਫ਼ ਖ਼ਤਰੇ ਉੱਤੇ ਸਿਮਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਚੀਜ਼ ਤੁਹਾਨੂੰ ਡਰਾ ਰਹੀ ਹੈ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਪੂਰਾ ਧਿਆਨ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਵੀਰਵਾਰ ਵਾਲੀ ਰਿਪੋਰਟ ਉੱਤੇ ਲਗਭਗ ਬਿਲਕੁਲ ਨਹੀਂ।
- ਯਾਦ ਰੱਖਣ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਘਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਗੱਲ ਦਾ ਸਿਰਾ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਹੁਣੇ ਦੱਸੀ ਗੱਲ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ, ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਵੜ ਕੇ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹੋ ਕਿ ਆਏ ਕਿਉਂ ਸੀ।
- ਤੁਸੀਂ ਪੁਰਾਣੀ ਆਦਤ ਉੱਤੇ ਮੁੜ ਆਉਂਦੇ ਹੋ। ਤਣਾਅ ਤੇ ਫ਼ੈਸਲਿਆਂ ਉੱਤੇ ਹੋਈ ਖੋਜ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਦਬਾਅ ਸਾਨੂੰ ਲਚਕਦਾਰ, ਸੋਚ ਸਮਝ ਕੇ ਕੀਤੇ ਫ਼ੈਸਲਿਆਂ ਤੋਂ ਹਟਾ ਕੇ ਪੁਰਾਣੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਚੱਲਣ ਵਾਲੇ ਢਰਿਆਂ ਵੱਲ ਧੱਕ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਹਾਲਾਤ ਬਦਲ ਚੁੱਕੇ ਹੋਣ ਤੇ ਉਹ ਢਰੇ ਹੁਣ ਫਿੱਟ ਨਾ ਬੈਠਦੇ ਹੋਣ।
ਆਖ਼ਰੀ ਗੱਲ ਦਾ ਮਤਲਬ ਗੌਰ ਨਾਲ ਸਮਝੋ। ਲਗਾਤਾਰ ਤਣਾਅ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਸਿਰਫ਼ ਹੌਲੀ ਹੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਤੁਸੀਂ ਵੱਧ ਫ਼ੈਸਲੇ ਆਟੋਪਾਇਲਟ ਉੱਤੇ ਲੈਂਦੇ ਹੋ, ਬਿਲਕੁਲ ਉਦੋਂ ਜਦੋਂ ਹਾਲਾਤ ਨੂੰ ਨਵੀਂ ਸੋਚ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਸੁਭਾਅ ਦੀ ਕਮੀ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਬਣਤਰ ਹੈ। ਤੇ ਇਸ ਬਣਤਰ ਨਾਲ ਲੜਨਾ ਛੱਡ ਦਿਓ ਤਾਂ ਇਸ ਨਾਲ ਕੰਮ ਵੀ ਲਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਜਾਣ ਬੁੱਝ ਕੇ ਦਾਇਰਾ ਛੋਟਾ ਕਰੋ
ਔਖੇ ਵੇਲੇ ਮਨ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਾਰਾ ਡਰਾਉਣਾ ਨਜ਼ਾਰਾ ਨਜ਼ਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖੋ ਤੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਕੰਮ ਵੀ ਕਰੋ। ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਇਹੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਹੈ। ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇਹੀ ਗੱਲ ਖ਼ਤਰੇ ਦਾ ਸਾਇਰਨ ਵੱਜਦਾ ਰੱਖਦੀ ਹੈ।
ਜਿਸ ਖ਼ਤਰੇ ਉੱਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਸਰੀਰ ਅਜੇ ਵੀ ਪ੍ਰਤੀਕਰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਸੋਚ ਨਾਲ ਹਰਾਇਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਬਦਲ ਸਕਦੇ ਹੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਮੰਗ ਕੀ ਰਹੇ ਹੋ। ਸਭ ਤੋਂ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਕਦਮ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਜਾਣ ਬੁੱਝ ਕੇ ਦਾਇਰਾ ਸੁੰਗੇੜ ਕੇ ਉਸ ਹਿੱਸੇ ਤੱਕ ਲੈ ਆਓ ਜਿਸ ਤੱਕ ਤੁਹਾਡਾ ਹੱਥ ਸੱਚਮੁੱਚ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ।
ਅਨਿਸ਼ਚਿਤਤਾ ਵਿੱਚ ਟੀਮਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਬਾਰੇ Harvard Business Review ਵਿੱਚ ਲਿਖਦਿਆਂ Amy Gallo ਇਹੀ ਗੱਲ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ: ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਹੈ ਉਸ ਉੱਤੇ ਧਿਆਨ ਲਾਓ ਤੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਉਸ ਲਈ ਕੋਈ ਠੋਸ ਕੰਮ ਕਰੋ। ਭਾਵੇਂ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਛੋਟਾ ਹੋਵੇ, ਸੱਚਮੁੱਚ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਸੋਚਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁਲਦੇ ਰਹਿਣ ਨਾਲੋਂ ਬਿਹਤਰ ਹੈ, ਨਤੀਜੇ ਲਈ ਵੀ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਮਨ ਲਈ ਵੀ। ਇੱਕ ਪੱਕਾ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਤੁਹਾਡੇ ਨਰਵਸ ਸਿਸਟਮ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹੌਸਲਾ ਭਰੇ ਭਾਸ਼ਣ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਯਕੀਨ ਨਾਲ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਬੇਵੱਸ ਨਹੀਂ ਹੋ।
ਸੋ ਜਿਸ ਦਿਨ ਸਭ ਕੁਝ ਬੇਹੱਦ ਭਾਰੀ ਲੱਗੇ, ਵੱਡੇ ਨਹੀਂ, ਛੋਟੇ ਹੋ ਜਾਓ।
- ਉਹ ਇੱਕ ਕੰਮ ਚੁਣੋ। ਪੂਰੀ ਨੌਕਰੀ ਨਹੀਂ। ਪੂਰੀ ਤਿਮਾਹੀ ਨਹੀਂ। ਬੱਸ ਉਹ ਇੱਕ ਕੰਮ ਜਿਸਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮਤਲਬ ਹੋਵੇਗਾ ਜੇ ਅੱਜ ਸਿਰਫ਼ ਉਹੀ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇ।
- ਇਸਨੂੰ ਓਨਾ ਛੋਟਾ ਕਰੋ ਕਿ ਸੌਖਾ ਹੋਣ ਉੱਤੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਸ਼ਰਮ ਹੀ ਆਵੇ। "ਪ੍ਰੋਜੈਕਟ ਪਲਾਨ ਲਿਖਣਾ" ਬਣ ਜਾਵੇ "ਤਿੰਨ ਸਿਰਲੇਖ ਲਿਖਣੇ"। ਮਕਸਦ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨਾ ਹੀ ਉਹ ਹਿੱਸਾ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਤਣਾਅ ਸਭ ਤੋਂ ਔਖਾ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ।
- ਇਸ ਲਈ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਪਰ ਸੱਚਾ ਸਮਾਂ ਬਚਾ ਕੇ ਰੱਖੋ। ਤੀਹ ਤੋਂ ਪੰਜਾਹ ਮਿੰਟ, ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਤੇ ਨੋਟੀਫ਼ਿਕੇਸ਼ਨ ਬੰਦ, ਪੂਰੀ ਖਿੰਡੀ ਹੋਈ ਦੁਪਹਿਰ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
- ਕੁਝ ਅਜਿਹਾ ਮੁਕਾਓ ਜੋ ਦਿਸੇ। ਭੇਜ ਦਿਓ, ਸੌਂਪ ਦਿਓ, ਸੂਚੀ ਵਿੱਚੋਂ ਕੱਟ ਦਿਓ। ਇੱਕ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ ਛੋਟਾ ਕੰਮ ਇਹ ਅਹਿਸਾਸ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਹਿੱਲ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਇਹ ਆਪਣੇ ਮਿਆਰ ਘਟਾਉਣ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਹ ਆਪਣੀ ਸੂਝ ਨੂੰ ਕੁਝ ਠੋਸ ਦੇ ਕੇ ਵਾਪਸ ਚਾਲੂ ਕਰਨ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਛੋਟੀ ਚੀਜ਼ ਉੱਤੇ ਬਣੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਅਕਸਰ ਪਿੱਛੇ ਖੜ੍ਹੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਾ ਜਿੰਦਰਾ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਅਜਿਹੀ ਲੈਅ ਬਣਾਓ ਜੋ ਮਾੜੇ ਹਫ਼ਤੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਬਚੀ ਰਹੇ
ਔਖੇ ਦੌਰ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਛਾ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਚੱਲਣਾ ਮਾੜੀ ਯੋਜਨਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤਣਾਅ ਉਸੇ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਖਾ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਖ਼ਰਚਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ। ਲੈਅ ਤੇ ਢਾਂਚੇ ਉੱਤੇ ਟੇਕ ਰੱਖਣਾ ਕਿਤੇ ਬਿਹਤਰ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਉਦੋਂ ਵੀ ਚੱਲਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਜਦੋਂ ਦਿਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਕੁਝ ਗੱਲਾਂ ਜੋ ਦਬਾਅ ਵਿੱਚ ਵੀ ਟਿਕਦੀਆਂ ਹਨ:
ਦਿਨ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਸੰਭਾਲੋ। ਪਹਿਲਾ ਘੰਟਾ ਸਾਰਾ ਰੰਗ ਤੈਅ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਬਹੁਤੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਇਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਸਾਫ਼ ਦਿਮਾਗ਼ ਵਾਲਾ ਘੰਟਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਸਨੂੰ ਖ਼ਬਰਾਂ ਜਾਂ ਕੰਪਨੀ ਦੇ ਗਰੁੱਪ ਸਕ੍ਰੋਲ ਕਰਦਿਆਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਧਿਆਨ ਖ਼ਤਰੇ ਦੇ ਸਾਇਰਨ ਨੂੰ ਖੁਆ ਦਿੰਦੇ ਹੋ। ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਬੋਲਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਦੇਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ ਪਹਿਲਾ ਹਿੱਸਾ ਇੱਕ ਅਸਲ ਕੰਮ ਨੂੰ ਦਿਓ।
ਛੋਟੇ ਪਰ ਇਮਾਨਦਾਰ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰੋ। ਘੰਟਿਆਂਬੱਧੀ ਪਿਸਦੇ ਰਹਿਣਾ ਤੇ ਫਿਰ ਧਿਆਨ ਭਟਕ ਜਾਣਾ, ਇਸ ਨਾਲੋਂ ਕਿਤੇ ਬਿਹਤਰ ਹੈ ਕੁਝ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਦੌਰ ਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸੱਚੇ ਬਰੇਕ। ਸੱਚੇ ਬਰੇਕ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਉੱਠ ਕੇ ਦੂਰ ਜਾਣਾ, ਨਾ ਕਿ ਦੂਜੀ ਸਕਰੀਨ ਉੱਤੇ ਚਲੇ ਜਾਣਾ।
ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਹਿਲਾਓ, ਭਾਵੇਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੀ ਸਹੀ। ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਸੈਰ, ਕੁਝ ਮਿੰਟ ਹੌਲੀ ਸਾਹ, ਕਾਲਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਖਿੱਚ ਤਾਣ। ਇਹ ਕੋਈ ਸ਼ੌਕੀਆ ਗੱਲ ਨਹੀਂ। ਇੱਕ ਲੰਮਾ, ਹੌਲੀ ਸਾਹ ਬਾਹਰ ਕੱਢਣਾ ਤੇ ਕੁਝ ਮਿੰਟ ਹਿੱਲਣਾ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਤਣਾਅ ਵਾਲੀ ਹਾਲਤ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਉਤਰਨ ਵਿੱਚ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਹੀ ਤੁਹਾਡੀ ਸੋਚ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਨੀਂਦ ਨੂੰ ਕੰਮ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਮੰਨ ਕੇ ਬਚਾਓ। ਹੈ ਵੀ ਇਹੀ। ਥੱਕਿਆ ਦਿਮਾਗ਼ ਧਿਆਨ ਤੇ ਸਬਰ ਦੋਵੇਂ ਛੇਤੀ ਗੁਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇੱਕ ਮਾੜੀ ਰਾਤ ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਦੇ ਤਣਾਅ ਨੂੰ ਹੋਰ ਭਾਰੀ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਜ਼ਰੂਰੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਨੀਂਦ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕੁਰਬਾਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਗੁਆਉਣ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਮਾੜੀ ਚੀਜ਼ ਇਹੀ ਹੈ।
ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਗੱਲ ਨਾਟਕੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਗੱਲ ਹੀ ਇਹੀ ਹੈ। ਜਿਹੜੀਆਂ ਆਦਤਾਂ ਔਖੇ ਦੌਰ ਵਿੱਚੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਛੋਟੀਆਂ, ਦੁਹਰਾਈਆਂ ਜਾ ਸਕਣ ਵਾਲੀਆਂ ਤੇ ਸਾਦੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਉਹ ਉਸ ਹਫ਼ਤੇ ਵੀ ਬਚ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਜਦੋਂ ਕੁਝ ਵੀ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ।
ਬੇਕਾਰ ਰੁਝੇਵੇਂ ਦੇ ਜਾਲ ਤੋਂ ਬਚੋ
ਇੱਕ ਕਿਸਮ ਦੀ ਰੁਝੇਵਿਆਂ ਭਰੀ ਹਾਲਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਕੰਮ ਵਰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ ਪਰ ਹੁੰਦੀ ਨਹੀਂ। ਤਣਾਅ ਇਹ ਬਣਾਉਣ ਵਿੱਚ ਬੜਾ ਮਾਹਰ ਹੈ।
ਜਦੋਂ ਅਸਲ ਕੰਮ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨ ਲਈ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਦਿਮਾਗ਼ ਉਹਨਾਂ ਕੰਮਾਂ ਵੱਲ ਹੱਥ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਸੌਖੇ ਤੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਕੂਨ ਵਾਲੇ ਹੋਣ। ਤੁਸੀਂ ਫ਼ੋਲਡਰ ਠੀਕ ਕਰਨ ਲੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹੋ। ਵੀਹ ਛੋਟੇ ਸੁਨੇਹਿਆਂ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦੇ ਦਿੰਦੇ ਹੋ। ਉਸ ਮੀਟਿੰਗ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਜਾਂਦੇ ਹੋ ਜਿਹੜੀ ਛੱਡੀ ਵੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਸਲਾਈਡ ਚਮਕਾਉਂਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋ ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਸ਼ਾਮ ਤੱਕ ਤੁਸੀਂ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਤੇ ਰੁੱਝੇ ਹੋਏ ਹੋ, ਪਰ ਅਜਿਹਾ ਲਗਭਗ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਛੂਹਿਆ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਹਾਲਾਤ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਤੋਰਦਾ। ਇਹ ਆਲਸ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਹ ਮਿਹਨਤ ਦੇ ਭੇਸ ਵਿੱਚ ਬਚਾਅ ਹੈ, ਤੇ ਦਬਾਅ ਹੇਠ ਇਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਆਮ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਬੇਕਾਰ ਰੁਝੇਵਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਘਬਰਾਏ ਨਰਵਸ ਸਿਸਟਮ ਨੂੰ ਕੁਝ ਕਰਨ ਦਾ ਸਕੂਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਬਿਨਾਂ ਉਸ ਬੇਆਰਾਮੀ ਦੇ ਜੋ ਔਖਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਹੱਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕੋਸਣਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਹੱਲ ਹੈ ਇਸ ਢਰੇ ਨੂੰ ਪਛਾਣਨਾ ਤੇ ਨਰਮੀ ਨਾਲ ਰੁਖ਼ ਮੋੜ ਲੈਣਾ। ਇੱਕ ਸਾਦਾ ਸਵਾਲ ਕੰਮ ਆਉਂਦਾ ਹੈ: ਜੇ ਮੈਂ ਅੱਜ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਕੰਮ ਮੁਕਾਉਣਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਕੀ ਇਹੀ ਹੋਵੇਗਾ? ਜੇ ਸੱਚਾ ਜਵਾਬ ਨਾਂਹ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਇਸ਼ਾਰਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਾਇਦ ਸੌਖੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਲੁਕੇ ਹੋਏ ਹੋ। ਛੋਟੇ ਕੰਮ ਛੱਡਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਬੱਸ ਇਹ ਪੱਕਾ ਕਰੋ ਕਿ ਜੋ ਇੱਕ ਕੰਮ ਮਾਇਨੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਤੁਹਾਡਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਮਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮਿਲੇ, ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿ ਬੇਕਾਰ ਰੁਝੇਵਾਂ ਉਸਨੂੰ ਖਾ ਜਾਵੇ।
ਦੂਜੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ ਲਗਾਤਾਰ ਭੱਜ ਦੌੜ ਪਰ ਕੋਈ ਫ਼ੈਸਲਾ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਰਿਫ਼ਰੈਸ਼ ਕਰਦੇ, ਵੇਖਦੇ ਤੇ ਪ੍ਰਤੀਕਰਮ ਕਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋ ਪਰ ਨਾ ਕੁਝ ਚੁਣਦੇ ਹੋ ਨਾ ਕੁਝ ਮੁਕਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਾਇਦ ਤਣਾਅ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਹੋ, ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘ ਨਹੀਂ ਰਹੇ। ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਣ ਦਾ ਰਾਹ ਲਗਭਗ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਹੀ ਹੈ: ਰੁਕੋ, ਇੱਕ ਠੋਸ ਅਗਲਾ ਕਦਮ ਚੁਣੋ, ਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਉਹੀ ਕਰੋ।
ਜੋ ਅੰਦਰ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਵੀ ਸੰਭਾਲੋ
ਕੰਮ ਬਾਰੇ ਬਹੁਤੀ ਸਲਾਹ ਇਸ ਬਾਰੇ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਬਾਹਰ ਕੀ ਕੱਢਦੇ ਹੋ। ਔਖੇ ਦੌਰ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਲੀਵਰ ਅਕਸਰ ਇਹ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਅੰਦਰ ਕੀ ਲੈ ਰਹੇ ਹੋ।
ਤੁਹਾਡੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਸਾਇਰਨ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਾਲ ਚੱਲਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਵਾਰ ਖ਼ਬਰਾਂ ਰਿਫ਼ਰੈਸ਼ ਕਰਨਾ, ਹਰ ਘਬਰਾਇਆ ਹੋਇਆ ਗਰੁੱਪ ਚੈਟ, ਹਰ "ਤੁਸੀਂ ਸੁਣਿਆ?" ਖ਼ਤਰੇ ਨੂੰ ਤਾਜ਼ਾ ਤੇ ਕੌਰਟੀਸੋਲ ਨੂੰ ਵਗਦਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਕੈਲੰਡਰ ਬਿਲਕੁਲ ਸਹੀ ਬਣਾ ਸਕਦੇ ਹੋ ਤੇ ਫਿਰ ਵੀ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਹਰ ਪੰਦਰਾਂ ਮਿੰਟ ਬਾਅਦ ਤਣਾਅ ਦਾ ਬਟਨ ਦੁਬਾਰਾ ਦੱਬ ਰਹੇ ਹੋ। ਲਗਾਤਾਰ ਟਪਕਦੀ ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਧਿਆਨ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣਾ ਕੰਮ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ, ਕੰਮ ਤੋਂ ਭਟਕਣਾ ਨਹੀਂ।
ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਅੱਖਾਂ ਮੀਟ ਲੈਣਾ ਨਹੀਂ। ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਸੋਚ ਸਮਝ ਕੇ ਚੱਲਣਾ:
- ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਦੋ ਕੁ ਵੇਲੇ ਤੈਅ ਕਰੋ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਖ਼ਬਰਾਂ ਜਾਂ ਅਫ਼ਵਾਹਾਂ ਵੇਖੋਗੇ, ਤੇ ਬਾਕੀ ਸਮਾਂ ਉਸ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਤੈਅ ਕਰੋ ਕਿ ਕਦੋਂ ਵੇਖਣਾ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਉਹ ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਰਹੇ।
- ਉਹ ਨੋਟੀਫ਼ਿਕੇਸ਼ਨ ਬੰਦ ਕਰੋ ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਪਸ ਘਬਰਾਹਟ ਵੱਲ ਖਿੱਚਣ ਲਈ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਜ਼ਰੂਰੀ ਗੱਲਾਂ ਲਈ ਪਹੁੰਚਯੋਗ ਰਹਿ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਬਿਨਾਂ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਦੇ ਟੋਕਣ ਦੇ।
- ਧਿਆਨ ਦਿਓ ਕਿ ਕਿਹੜੇ ਲੋਕ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੋਰ ਉਲਝਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਕਿਹੜੇ ਟਿਕਾਅ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਸੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ ਵੇਲਾ ਵੰਡੋ। ਫ਼ਿਕਰ ਵੀ ਓਵੇਂ ਹੀ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।
ਮਕਸਦ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਜਿਸ ਅੱਗ ਦੇ ਕੋਲ ਬੈਠ ਕੇ ਤੁਸੀਂ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਤੇਲ ਪਾਉਣਾ ਬੰਦ ਕਰੋ। ਜਦੋਂ ਅੰਦਰ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਟਿਕ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਧਿਆਨ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਉਮੀਦ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜੇ ਲੋਕ ਤੁਹਾਡੇ ਵੱਲ ਵੇਖਦੇ ਹਨ
ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੀ ਆਪਣੀ ਹਾਲਤ ਨਿੱਜੀ ਮਾਮਲਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਦਬਾਅ ਵੀ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਟੀਮ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਖਿੱਝੇ ਤੇ ਖਿੰਡੇ ਹੋਏ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਹ ਫੈਲਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹੋ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਫੈਲਦਾ ਹੈ।
ਤਣਾਅ ਵਿੱਚ ਪਈ ਟੀਮ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਕੰਮ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਆਮ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਝੂਠੀ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਉਹ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਇੱਕ ਛੋਟਾ, ਸਾਫ਼ ਦਾਇਰਾ। Harvard Business Review ਵਿੱਚ ਔਖੇ ਦੌਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਬਾਰੇ ਲਿਖਦਿਆਂ Hougaard, Carter ਤੇ Stembridge ਹਮਦਰਦੀ ਭਰੀ ਪਾਰਦਰਸ਼ਤਾ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਦੇ ਹਨ: ਜੋ ਔਖਾ ਹੈ ਉਸ ਬਾਰੇ ਸੱਚ ਬੋਲਣਾ, ਪਰ ਆਪ ਇੰਨੇ ਟਿਕੇ ਰਹਿਣਾ ਕਿ ਲੋਕ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਟਿਕਾਅ ਉਧਾਰ ਲੈ ਸਕਣ। ਇਹ ਵਿਖਾਵਾ ਕਰਨਾ ਕਿ ਸਭ ਠੀਕ ਹੈ, ਬੇਖ਼ਬਰ ਹੋਣ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਗੱਲ ਨੂੰ ਤਬਾਹੀ ਬਣਾ ਦੇਣਾ ਤੁਹਾਡੀ ਘਬਰਾਹਟ ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਹੱਥ ਫੜਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਰਾਹ ਹੈ, ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਉਹੀ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕੁਝ ਗੱਲਾਂ ਜੋ ਔਖੇ ਵੇਲੇ ਟੀਮ ਨੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਚੱਲਦਾ ਰੱਖਦੀਆਂ ਹਨ:
- ਜੋ ਸੱਚਮੁੱਚ ਪਤਾ ਹੈ ਉਹ ਦੱਸੋ, ਤੇ ਜੋ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਉਹ ਮੰਨ ਲਵੋ। ਅਨਿਸ਼ਚਿਤਤਾ ਇਸ ਲਈ ਵੀ ਥਕਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਲੋਕ ਚੁੱਪ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਮਾੜੇ ਖ਼ਿਆਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਸਾਦਾ ਜਿਹਾ "ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ, ਇਹ ਨਹੀਂ ਪਤਾ, ਤੇ ਇਸ ਵੇਲੇ ਤੱਕ ਹੋਰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਜਾਵੇਗਾ" ਮਾਹੌਲ ਠੰਢਾ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
- ਮਕਸਦ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰੋ। ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਇੱਕ ਦੋ ਗੱਲਾਂ ਵਿਖਾਓ ਜੋ ਇਸ ਵੇਲੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮਾਇਨੇ ਰੱਖਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਕੰਮ ਕਰਦਿਆਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੇ ਡਾਵਾਂਡੋਲ ਹਾਲਾਤ ਦਾ ਭਾਰ ਨਾ ਚੁੱਕਣਾ ਪਵੇ।
- ਛੋਟੀਆਂ ਜਿੱਤਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਲਿਆਓ। ਜਦੋਂ ਵੱਡਾ ਨਤੀਜਾ ਅਣਪਛਾਤਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਠੋਸ ਤਰੱਕੀ ਦਾ ਜਸ਼ਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖੜ੍ਹਨ ਲਈ ਪੱਕੀ ਜ਼ਮੀਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
- ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਬਚਾਓ। ਆਖ਼ਰੀ ਵੇਲੇ ਦੀਆਂ ਘੱਟ ਮੀਟਿੰਗਾਂ, ਸਾਫ਼ ਤਰਜੀਹਾਂ, ਤੇ ਰੌਲੇ ਤੋਂ ਸੱਚੀ ਓਟ, ਇਹ ਇੱਕ ਹੋਰ ਹੌਸਲਾ ਵਧਾਊ ਸੁਨੇਹੇ ਨਾਲੋਂ ਕਿਤੇ ਵੱਧ ਕੀਮਤੀ ਹਨ।
ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਸਾਰੇ ਜਵਾਬ ਹੋਣੇ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਬਹੁਤਾ ਕਰਕੇ ਬੱਸ ਉਹ ਸ਼ਾਂਤ, ਸੱਚੀ ਥਾਂ ਬਣਨਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਖੜ੍ਹ ਕੇ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਜਮਾ ਸਕਣ।
ਜਦੋਂ ਅਸਲ ਮਸਲਾ ਕੰਮ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਦਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ
ਕਦੇ ਕਦੇ ਮਸਲਾ ਤੁਹਾਡੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੇ ਤਰੀਕੇ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਇੱਕ ਔਖੇ, ਤਣਾਅ ਭਰੇ ਦੌਰ ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਭਾਰੀ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਫ਼ਰਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਭਾਰੀ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਕਿਸੇ ਟਾਈਮ ਟੇਬਲ ਨਾਲ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਧਿਆਨ ਦਿਓ ਜੇ ਇਹ ਭਾਰ ਟਲਦਾ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਤੋਂ ਤੁਹਾਡਾ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਜਾਂ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਹੋ ਰਿਹਾ, ਜੇ ਕੰਮ ਦਾ ਡਰ ਤੁਹਾਡੀ ਨੀਂਦ, ਤੁਹਾਡੇ ਸਰੀਰ ਜਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਆਪਣਿਆਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲਗਾਤਾਰ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਜਾਂ ਸੁੰਨਪਣ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਸਨੂੰ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਦਾ ਨਹੀਂ, ਸਿਹਤ ਦਾ ਮਾਮਲਾ ਸਮਝੋ। ਲੰਮਾ ਤਣਾਅ ਸਰੀਰ ਤੇ ਮਨ ਦੋਹਾਂ ਉੱਤੇ ਅਸਲ ਅਸਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਸਦੇ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਲਾਉਣ ਨਾਲ ਗੱਲ ਅਕਸਰ ਵਿਗੜਦੀ ਹੀ ਹੈ।
ਇੱਥੇ ਮਦਦ ਮੰਗਣਾ ਤਾਕਤ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ, ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਦੀ ਨਹੀਂ। ਆਪਣੇ ਡਾਕਟਰ ਜਾਂ ਥੈਰੇਪਿਸਟ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰੋ। ਕਿਸੇ ਭਰੋਸੇ ਵਾਲੇ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਸੱਚੋ ਸੱਚ ਦੱਸੋ ਕਿ ਕੀ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਇਕੱਲਿਆਂ ਨਾ ਚੁੱਕੋ। ਜੇ ਤੁਹਾਡੀ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਕਰਮਚਾਰੀਆਂ ਲਈ ਕੋਈ ਸਹਾਇਤਾ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਇੱਕ ਚੁੱਪ ਚਾਪ, ਗੁਪਤ ਪਹਿਲਾ ਕਦਮ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਤੇ ਜੇ ਕਦੇ ਗੱਲ ਤੁਹਾਡੇ ਸੰਭਾਲਣ ਤੋਂ ਵੱਧ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਇਕੱਲੇ ਬੈਠ ਕੇ ਸਹਿਣ ਦੀ ਥਾਂ ਕਿਸੇ ਸੰਕਟ ਹੈਲਪਲਾਈਨ ਨਾਲ ਜ਼ਰੂਰ ਸੰਪਰਕ ਕਰੋ।
ਔਖੇ ਦੌਰ ਵਿੱਚ ਮਕਸਦ ਕਦੇ ਇਹ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇੰਝ ਕੰਮ ਕਰੋ ਜਿਵੇਂ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਮਕਸਦ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਕੰਮ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਮਾਇਨੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਉਹ ਅਜਿਹੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਨਾਲ ਚੱਲਦਾ ਰਹੇ ਜੋ ਤੁਹਾਡਾ ਸਰੀਰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਝੱਲ ਸਕੇ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਔਖੇ ਹਫ਼ਤੇ ਤੇ ਹੋਰ ਸਹਾਰੇ ਦੀ ਲੋੜ ਵਾਲੇ ਇਸ਼ਾਰੇ ਵਿੱਚ ਫ਼ਰਕ ਪਛਾਣ ਸਕੋ। ਇਹ ਸਹੀ ਕਰ ਲਵੋ, ਤਾਂ ਮੌਸਮ ਬਦਲਣ ਤੱਕ ਕੰਮ ਵੀ ਖੜ੍ਹਾ ਰਹੇਗਾ ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਵੀ।
ਸਰੋਤ
- American Psychological Association, Stress effects on the body
- Harvard Business Review, How to Keep Your Team Focused and Productive During Uncertain Times
- Harvard Business Review, 3 Strategies for Leading Through Difficult Times
- National Center for Biotechnology Information, Stress and Decision Making: Effects on Valuation, Learning, and Risk-taking