ਘਬਰਾਏ ਬਿਨਾਂ ਬੁਰੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣਨਾ

ਮੈਸੇਜ ਉਦੋਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਆਮ ਜਿਹੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੁੰਦੇ ਹੋ। ਜਾਂ ਫ਼ੋਨ ਠੀਕ ਮੀਟਿੰਗ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਾਂ ਕੋਈ ਤੁਹਾਡੇ ਦਫ਼ਤਰ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੋਂ ਹੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਖ਼ਬਰ ਜੋ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਤੁਹਾਡਾ ਸਰੀਰ ਤੁਹਾਡੇ ਮਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਹਰਕਤ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਢਿੱਡ ਵਿੱਚ ਗੜਬੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਚਿਹਰਾ ਤਪ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਾਰਾ ਕਮਰਾ ਸਿਮਟ ਕੇ ਉਸ ਇੱਕ ਵਾਕ ਜਿੱਡਾ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਇਹ ਪ੍ਰਤੀਕਰਮ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਸਬੂਤ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਗ਼ਲਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੇਸ਼ ਆ ਰਹੇ ਹੋ। ਇਹ ਸਰੀਰ ਦਾ ਬਣਿਆ-ਬਣਾਇਆ ਢਾਂਚਾ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼, ਤੇ ਬਿਲਕੁਲ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਜਿਵੇਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦਿੱਕਤ ਸਿਰਫ਼ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਢਾਂਚਾ ਉਸ ਖ਼ਤਰੇ ਲਈ ਬਣਿਆ ਸੀ ਜੋ ਅੱਜਕੱਲ੍ਹ ਮਿਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਬੁਰੀਆਂ ਖ਼ਬਰਾਂ ਤੋਂ ਬਿਲਕੁਲ ਵੱਖਰਾ ਸੀ। ਪਹਿਲੇ ਕੁਝ ਸਕਿੰਟਾਂ ਵਿੱਚ ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਇਹ ਜਾਣ ਲੈਣਾ ਹੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਟੇਅਰਿੰਗ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾਈ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਅਲਾਰਮ ਪਿੱਛੇ ਘਸੀਟੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋ।

ਗੱਲ ਬੇਪਰਵਾਹ ਬਣ ਜਾਣ ਦੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੁਖੀ ਹੋਣ ਦਾ ਪੂਰਾ ਹੱਕ ਹੈ। ਮਕਸਦ ਇਸ ਤੋਂ ਛੋਟਾ ਤੇ ਵੱਧ ਕੰਮ ਦਾ ਹੈ: ਏਨੀ ਕੁ ਸੁਰਤ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਰੱਖਣੀ ਕਿ ਪਹਿਲੇ ਮਿੰਟ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਕੁਝ ਅਜਿਹਾ ਨਾ ਕਰ ਬੈਠੋ ਜਿਸ ਨਾਲ ਅਗਲਾ ਘੰਟਾ ਹੋਰ ਖ਼ਰਾਬ ਹੋ ਜਾਵੇ।

ਤੁਹਾਡਾ ਦਿਮਾਗ਼ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਉਂ ਪ੍ਰਤੀਕਰਮ ਦਿੰਦਾ ਹੈ

ਦਿਮਾਗ਼ ਦੇ ਡੂੰਘੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਿੱਕਾ ਜਿਹਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਐਮਿਗਡਲਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਹਨੂੰ ਧੂੰਏਂ ਦਾ ਅਲਾਰਮ ਸਮਝੋ। ਇਸਦਾ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਖ਼ਤਰੇ ਨੂੰ ਤਾੜਨਾ ਤੇ ਦਿਸਦੇ ਸਾਰ ਘੰਟੀ ਵਜਾ ਦੇਣਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਸੋਚ-ਸਮਝ ਤੋਂ ਵੀ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਹਨੂੰ ਖ਼ਤਰਾ ਭਾਸਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਐਮਰਜੈਂਸੀ ਦੇ ਸੰਕੇਤ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਦਿਮਾਗ਼ ਦੇ ਹੌਲੀ ਤੇ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਵਾਲੇ ਹਿੱਸੇ ਹਾਲੇ ਇਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਮਝ ਸਕੇ ਹੁੰਦੇ ਕਿ ਹੋ ਕੀ ਰਿਹਾ ਹੈ। Cleveland Clinic ਇਹ ਸਿੱਧੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸਦਾ ਹੈ: ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਕੋਈ ਜਾਣੀ-ਪਛਾਣੀ, ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਐਮਿਗਡਲਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪ੍ਰਤੀਕਰਮ ਕਰਵਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਦਿਮਾਗ਼ ਦੇ ਬਾਕੀ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਇਹ ਸਮਝਣ ਤੋਂ ਵੀ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿ ਆਵਾਜ਼ ਸੀ ਕਾਹਦੀ।

ਜਦੋਂ ਖ਼ਤਰਾ ਤੁਹਾਡੇ ਵੱਲ ਆਉਂਦੀ ਕਾਰ ਹੋਵੇ, ਇਹ ਕਮਾਲ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹਿੱਲਦੇ ਹੋ ਤੇ ਸੋਚਦੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਹੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਸੋਚਣਾ ਜਾਨ ਲੈ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਪਰ ਇਹੀ ਅਲਾਰਮ ਛਾਂਟੀ ਦੀ ਈਮੇਲ, ਮਾੜੀ ਲੈਬ ਰਿਪੋਰਟ, ਜਾਂ ਸਾਥੀ ਦੇ ਇਹ ਕਹਿਣ ਉੱਤੇ ਵੀ ਵੱਜ ਪੈਂਦਾ ਹੈ ਕਿ "ਸਾਨੂੰ ਗੱਲ ਕਰਨੀ ਪਵੇਗੀ"। ਤੁਹਾਡਾ ਸਰੀਰ ਸਰੀਰਕ ਖ਼ਤਰੇ ਤੇ ਦੁਖਦਾਈ ਜਾਣਕਾਰੀ ਵਿੱਚ ਸੌਖਿਆਂ ਫ਼ਰਕ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਸੋ ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਅੰਦਰ ਐਡਰੇਨਾਲਿਨ ਤੇ ਕੋਰਟੀਸੋਲ ਭਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਦਿਲ ਤੇਜ਼ ਧੜਕਦਾ ਹੈ, ਸਾਹ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਲੜਨ ਜਾਂ ਭੱਜਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਖੜ੍ਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹੋ ਜਿਸ ਨਾਲ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਨਾ ਲੜਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਨਾ ਭੱਜਿਆ।

ਸੰਜਮ ਬਣਾਈ ਰੱਖਣ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਹੁਣ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਅਲਾਰਮ ਪੂਰੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਜ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦਿਮਾਗ਼ ਦੇ ਠੀਕ ਉਸੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਮੱਧਮ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਜਿਸਦੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਪ੍ਰੀਫ੍ਰੰਟਲ ਕਾਰਟੈਕਸ, ਜੋ ਮੱਥੇ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਪਿੱਛੇ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਹੀ ਤੁਸੀਂ ਬਦਲਵੇਂ ਰਾਹ ਤੋਲਦੇ ਹੋ, ਨਤੀਜੇ ਵੇਖਦੇ ਹੋ ਤੇ ਸੋਚ ਕੇ ਸ਼ਬਦ ਚੁਣਦੇ ਹੋ। ਤਿੱਖੇ ਤਣਾਅ ਹੇਠ ਇਸਦੀ ਪਕੜ ਢਿੱਲੀ ਪੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਪੁਰਾਣੀ ਬਚਾਅ ਵਾਲੀ ਮਸ਼ੀਨਰੀ ਕਮਾਨ ਸੰਭਾਲ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। Harvard Health ਇਸਨੂੰ ਇੰਝ ਦੱਸਦਾ ਹੈ: ਜਦੋਂ ਲੰਮਾ ਜਾਂ ਤੇਜ਼ ਤਣਾਅ ਭਾਰੂ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉੱਚੇ ਦਰਜੇ ਦੀ ਸੋਚ ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹਰਕਤ ਘਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਬਚਾਅ ਉੱਤੇ ਟਿਕੇ ਮੁੱਢਲੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਇਸਦੇ ਸਿਖਰਲੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਐਮਿਗਡਲਾ ਹਾਈਜੈਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਯਾਨੀ ਉਹ ਪਲ ਜਦੋਂ ਅਲਾਰਮ ਸਮਝ ਉੱਤੇ ਭਾਰੂ ਪੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਪਹਿਲੇ ਸੱਠ ਸਕਿੰਟਾਂ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡਾ ਸੁਭਾਵਿਕ ਹੁੰਗਾਰਾ ਅਕਸਰ ਗ਼ਲਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਜਵਾਬ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਝੱਟ ਭੇਜ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਮੰਗ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਰੱਖ ਦੇਣੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਭੜਾਕ ਕਰਕੇ ਬੰਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ। ਉਹ ਅਸਲੀ ਤੁਸੀਂ ਨਹੀਂ ਬੋਲ ਰਹੇ। ਉਹ ਧੂੰਏਂ ਦਾ ਅਲਾਰਮ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਪਹਿਲੇ ਸੱਠ ਸਕਿੰਟ ਮਸਲੇ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ, ਤੁਹਾਡੇ ਸਰੀਰ ਬਾਰੇ ਹਨ

ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਡਾ ਸਿਸਟਮ ਪੂਰੇ ਅਲਾਰਮ ਉੱਤੇ ਹੋਵੇ, ਤੁਸੀਂ ਕੋਈ ਔਖਾ ਮਸਲਾ ਹੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ। ਸੋਚਣ ਵਾਲਾ ਸਾਜ਼ੋ-ਸਾਮਾਨ ਬੰਦ ਪਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸੋ ਪਹਿਲਾ ਕੰਮ, ਕਿਸੇ ਫ਼ੈਸਲੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੇ ਕਿਸੇ ਜਵਾਬ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਏਨਾ ਕੁ ਹੇਠਾਂ ਲੈ ਆਓ ਕਿ ਤੁਹਾਡੀ ਸਮਝ ਵਾਪਸ ਚਾਲੂ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਮਸਲਾ ਇੱਕ ਮਿੰਟ ਬਾਅਦ ਵੀ ਉੱਥੇ ਹੀ ਹੋਵੇਗਾ। ਉਹ ਉਡੀਕ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਜਾਣ-ਬੁੱਝ ਕੇ ਘੱਟ ਕਰੋ

ਬੁਰੀ ਖ਼ਬਰ ਪੈਣ ਵੇਲੇ ਸਭ ਤੋਂ ਤਕੜਾ ਕੰਮ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਹੈ ਕੁਝ ਨਾ ਕਰਨਾ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਈ ਨਹੀਂ। ਇੱਕ ਸਾਹ ਜਿੰਨੀ ਦੇਰ ਲਈ। ਲਹਿਰ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਣ ਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਅਮਲ ਕਰਨ ਵਿਚਲੀ ਖ਼ਾਲੀ ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਤੁਹਾਡਾ ਸਾਰਾ ਸੰਜਮ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਾਇਦ ਹੀ ਕੋਈ ਬੁਰੀ ਖ਼ਬਰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਅਗਲੇ ਦਸ ਸਕਿੰਟਾਂ ਵਿੱਚ ਹੁੰਗਾਰਾ ਮੰਗਦੀ ਹੋਵੇ, ਭਾਵੇਂ ਲੱਗਦਾ ਇਹੀ ਹੈ। ਈਮੇਲ ਦਾ ਜਵਾਬ ਇੱਕ ਘੰਟੇ ਬਾਅਦ ਵੀ ਦਿੱਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਔਖੀ ਗੱਲਬਾਤ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ: "ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਸਮਝਣ ਲਈ ਥੋੜ੍ਹਾ ਵਕਤ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਵਕਫ਼ਾ ਵੀ ਦਿਮਾਗ਼ ਦੇ ਸਮਝਦਾਰ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮੇਜ਼ ਉੱਤੇ ਆਉਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਸਾਹ ਛੱਡਣ ਨੂੰ ਲੰਮਾ ਕਰੋ

ਰੁਕਣ ਵੇਲੇ ਸਾਹ ਲਓ, ਤੇ ਬਾਹਰ ਵਾਲੇ ਸਾਹ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਵਾਲੇ ਨਾਲੋਂ ਲੰਮਾ ਰੱਖੋ। ਹੌਲੀ ਸਾਹ ਛੱਡਣਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਗਿਣਵੇਂ ਲੀਵਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ ਜੋ ਸਿੱਧੇ ਤੁਹਾਡੇ ਆਪਣੇ ਨਾੜੀ-ਤੰਤਰ ਉੱਤੇ ਲੱਗਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸੰਕੇਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਐਮਰਜੈਂਸੀ ਲੰਘ ਰਹੀ ਹੈ, ਤੇ ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਣ ਵੀ ਨਾਲ ਹੀ ਹੌਲੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਸੇ ਨਾਮੀ ਤਕਨੀਕ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਹੌਲੀ ਗਿਣਤੀ ਨਾਲ ਅੰਦਰ, ਉਸ ਤੋਂ ਹੌਲੀ ਗਿਣਤੀ ਨਾਲ ਬਾਹਰ, ਦੋ ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਵਾਰ। ਏਨਾ ਹੀ ਕਾਫ਼ੀ ਹੈ ਕਿ ਉਛਾਲ ਦੀ ਧਾਰ ਲਹਿ ਜਾਵੇ ਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਸੁਣਨ ਲੱਗ ਪਵੇ।

ਜੋ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਹਨੂੰ ਨਾਂ ਦਿਓ

ਇਹ ਗੱਲ ਏਨੀ ਸਿੱਧੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ ਕਿ ਯਕੀਨ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ ਕਿ ਕੰਮ ਕਰੇਗੀ, ਪਰ ਖੋਜ ਹੋਰ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੇ ਹੋ, ਭਾਵੇਂ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ, ਭਾਵੇਂ ਸਿਰਫ਼ "ਮੈਂ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ" ਜਾਂ "ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਵੇਲੇ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸਾ ਹੈ", ਤਾਂ ਦਿਮਾਗ਼ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਅਜਿਹਾ ਵਾਪਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਮਾਪਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਨਿਊਰੋਸਾਇੰਟਿਸਟ Matthew Lieberman ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ UCLA ਦੇ ਅਧਿਐਨਾਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਨਾਂ ਦੇਣ ਨਾਲ ਪ੍ਰੀਫ੍ਰੰਟਲ ਕਾਰਟੈਕਸ ਦੀ ਹਰਕਤ ਵਧਦੀ ਹੈ ਤੇ ਐਮਿਗਡਲਾ ਦੀ ਘਟਦੀ ਹੈ। ਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਨਾਂ ਦੇਣਾ ਅਲਾਰਮ ਉੱਤੇ ਹਲਕੀ ਜਿਹੀ ਬਰੇਕ ਲਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਇਸ ਨਾਲ ਭਾਵਨਾ ਗ਼ਾਇਬ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀ, ਤੇ ਹੋਣੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦੀ। ਤਿੱਖ ਇੱਕ ਪੌੜੀ ਹੇਠਾਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਸਿਫ਼ਰ ਤੱਕ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਉਹ ਇੱਕ ਪੌੜੀ ਅਕਸਰ ਸੋਚ ਕੇ ਜਵਾਬ ਦੇਣ ਤੇ ਭੜਕ ਕੇ ਪ੍ਰਤੀਕਰਮ ਦੇਣ ਵਿਚਲਾ ਫ਼ਰਕ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। Harvard Business Review ਲਈ ਤਣਾਅ ਭਰੇ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸੰਜਮ ਬਾਰੇ ਲਿਖਦਿਆਂ Amy Gallo ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਲੰਘ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦੱਸਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਅਜਿਹੇ ਤੱਥ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕਹਿਣਾ ਮੰਨਣਾ ਹੀ ਪਵੇ। ਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਨਾਂ ਦੇਣ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੇ ਤੇ ਉਸ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਬਰੀਕ ਜਿਹੀ ਵਿੱਥ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਵਿੱਥ ਦੇ ਅੰਦਰੋਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਮੁੜ ਚੋਣ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਮੁੜ ਸੋਚ ਸਕਣ ਜੋਗੇ ਹੋ ਜਾਓ

ਜਦੋਂ ਸਾਹ ਟਿਕ ਜਾਵੇ ਤੇ ਸ਼ੋਰ ਘਟ ਕੇ ਹਲਕੀ ਗੂੰਜ ਰਹਿ ਜਾਵੇ, ਤੁਸੀਂ ਤੰਦ ਮੁੜ ਫੜ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਇੱਥੇ ਕੁਝ ਗੱਲਾਂ ਮਦਦ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਲਈ ਵੀ ਤੁਹਾਡਾ ਸ਼ਾਂਤ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਟਿਕ ਕੇ ਚੱਲਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ ਜਦ ਤੱਕ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਬੈਠ ਜਾਣ।

• ਕਹਾਣੀ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਤੀਕਰਮ ਦੇਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੱਥ ਸਿੱਧੇ ਕਰੋ। ਪਹਿਲੇ ਹੜ੍ਹ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡਾ ਮਨ ਆਪੇ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਭੈੜਾ ਰੂਪ ਲਿਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਤਸ਼ਖ਼ੀਸ ਮੌਤ ਦਾ ਫ਼ਰਮਾਨ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਮਾੜੀ ਤਿਮਾਹੀ ਕੰਪਨੀ ਦਾ ਅੰਤ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਰੁੱਖਾ ਮੈਸੇਜ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਸਬੂਤ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨੌਕਰੀਓਂ ਕੱਢਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਏਨਾ ਹੌਲੀ ਹੋਵੋ ਕਿ ਪੁੱਛ ਸਕੋ: ਇਸ ਵੇਲੇ ਮੈਨੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਪਤਾ ਕੀ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਂ ਮੰਨ ਕੀ ਰਿਹਾ ਹਾਂ? ਅਕਸਰ ਅਸਲ ਹਾਲਾਤ ਗੰਭੀਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਪਰ ਝੱਲਣਯੋਗ, ਤੇ ਤਬਾਹੀ ਵਾਲੀ ਤਸਵੀਰ ਤੁਹਾਡੇ ਅਲਾਰਮ ਦੀ ਘੜੀ ਹੋਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਦੋ ਸੂਚੀਆਂ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਲਿਖਣਾ, ਕੀ ਪੱਕਾ ਹੈ ਤੇ ਕਿਸ ਦਾ ਡਰ ਹੈ, ਖ਼ਤਰੇ ਨੂੰ ਮੁੜ ਉਸਦੇ ਅਸਲ ਆਕਾਰ ਵਿੱਚ ਲੈ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
• ਬਿਆਨ ਦੇਣ ਦੀ ਥਾਂ ਸਪਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛੋ। "ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ ਸਕਦੇ ਹੋ ਕਿ ਹੋਇਆ ਕੀ?" ਇਹ ਵਕਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਾਣਕਾਰੀ ਇਕੱਠੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਜਿਹੀ ਥਾਂ ਖੜ੍ਹਨ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜਿਸਦਾ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਪਛਤਾਵਾ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਵੇਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਟਿਕਾਅ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਵੀ ਸ਼ਾਂਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
• ਜੋ ਸੱਚਮੁੱਚ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਜ਼ਰੂਰੀ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰੋ। ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਗੱਲਾਂ ਉਸੇ ਪਲ ਤੈਅ ਕਰਨੀਆਂ ਪੈਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਲਿਖ ਲਓ ਕਿ ਅੱਜ ਸੱਚਮੁੱਚ ਕਿਸ ਗੱਲ ਦਾ ਫ਼ੈਸਲਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਬਾਕੀ ਨੂੰ ਰਾਤ ਲੰਘਣ ਤੱਕ ਉਡੀਕਣ ਦਿਓ। ਬੁਰੀ ਖ਼ਬਰ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਘੰਟੇ ਵਿੱਚ ਲਏ ਵੱਡੇ ਫ਼ੈਸਲੇ ਘੱਟ ਹੀ ਤੁਹਾਡੇ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੇ ਫ਼ੈਸਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
• ਪੂਰੀ ਯੋਜਨਾ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣਾ ਅਗਲਾ ਇੱਕ ਕਦਮ ਤੈਅ ਕਰੋ। ਸਾਰਾ ਮਸਲਾ ਇੱਕੋ ਵਾਰ ਹੱਲ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦਬਾ ਦੇਵੇਗੀ ਤੇ ਅਲਾਰਮ ਮੁੜ ਉੱਚਾ ਕਰ ਦੇਵੇਗੀ। ਅਗਲੀ ਇੱਕ ਚੀਜ਼ ਕੀ ਹੈ? ਫ਼ੋਨ ਕਰੋ। ਰਿਪੋਰਟ ਮੁੜ ਪੜ੍ਹੋ। ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਦੱਸੋ। ਬੱਸ ਅਗਲਾ ਕਦਮ।

ਧਿਆਨ ਦਿਓ ਕਿ ਇਸ ਸੂਚੀ ਵਿੱਚ ਕੀ ਨਹੀਂ ਹੈ: ਸਭ ਕੁਝ ਸਮਝ ਲੈਣਾ, ਇਸ ਬਾਰੇ ਠੀਕ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨਾ, ਜਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਜਵਾਬ ਦੇਣਾ। ਇਹ ਸਭ ਹਾਲੇ ਮਿਲਣੇ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਹੁਣੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਿੱਛੇ ਭੱਜਣਾ ਘਬਰਾਹਟ ਹੋਰ ਡੂੰਘੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਟਿਕਾਅ, ਸੰਪੂਰਨਤਾ ਨਾਲੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।

ਜੇ ਹੋਰ ਲੋਕ ਵੇਖ ਰਹੇ ਹੋਣ

ਕਈ ਵਾਰ ਬੁਰੀ ਖ਼ਬਰ ਉਦੋਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਬਾਕੀ ਸਾਰੇ ਤੁਹਾਡੇ ਵੱਲ ਵੇਖ ਰਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਟੀਮ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟ ਬੰਦ ਹੋ ਗਿਆ। ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਵੇਟਿੰਗ ਰੂਮ ਵਿੱਚ ਔਖੀ ਖ਼ਬਰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਤੁਹਾਡਾ ਆਪਣਾ ਸੰਜਮ ਇੱਕ ਸਾਂਝਾ ਸਹਾਰਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚੋਂ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਲੋਕ ਹਿੰਮਤ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਮਨੋਦਸ਼ਾ ਇੱਕ ਬੰਦੇ ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਤੱਕ ਫੈਲਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਲੋਕ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਧਿਆਨ ਉਸ ਵੱਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਲੱਗੇ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਉੱਚੀ ਸਾਹਮਣੇ ਘਬਰਾ ਜਾਓ, ਤਾਂ ਘਬਰਾਹਟ ਸਾਰੇ ਕਮਰੇ ਨੂੰ ਫੜਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਟਿਕੇ ਰਹੋ, ਤਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਅਜਿਹਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਜਮਾਉਣ ਤੱਕ ਲੈ ਸਕਣ।

ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਬਣਾਵਟੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਹੋ ਸਭ ਠੀਕ ਹੈ। ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਦਿਖਾਵਾ ਤੁਹਾਡਾ ਭਰੋਸਾ ਖੋਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਮਤਲਬ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਸੱਟ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਣ ਦਿਓ ਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਚੁਣੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇਸਨੂੰ ਚੁੱਕਣਾ ਕਿਵੇਂ ਹੈ। "ਇਹ ਔਖਾ ਹੈ, ਤੇ ਅਸੀਂ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਦਮ ਕਰਕੇ ਚੱਲਾਂਗੇ" ਇਹ ਸੱਚਾ ਵੀ ਹੈ ਤੇ ਟਿਕਾਊ ਵੀ। ਤੁਸੀਂ ਔਖ ਨੂੰ ਨਾਂ ਦੇ ਕੇ ਵੀ ਕਮਰੇ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਬਣੇ ਰਹਿ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਅਕਸਰ ਇਹੀ ਵਾਕ ਸਾਰੇ ਦਿਨ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਕੰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਜੇ ਹੋ ਸਕੇ ਤਾਂ ਕਮਰੇ ਨੂੰ ਕੋਈ ਛੋਟਾ, ਪੱਕਾ ਅਗਲਾ ਕੰਮ ਦਿਓ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਧਿਆਨ ਟਿਕ ਸਕੇ। ਸਦਮੇ ਵਿੱਚ ਲੋਕ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਹੱਥਾਂ ਤੇ ਧਿਆਨ ਨੂੰ ਕੁਝ ਕਰਨ ਲਈ ਮਿਲੇ, ਤੇ ਇੱਕ ਸਾਫ਼, ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਕੰਮ ਸਭ ਦਾ ਮਨ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚੋਂ ਕੱਢ ਕੇ ਠੋਸ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਲੈ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। "ਆਓ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਉਹ ਇਕੱਠਾ ਕਰੀਏ ਤੇ ਤਿੰਨ ਵਜੇ ਫਿਰ ਮਿਲੀਏ" ਹਿੱਲੇ ਹੋਏ ਸਮੂਹ ਲਈ ਕਿਸੇ ਵੀ ਭਾਸ਼ਣ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੀ ਉਹੀ ਚੀਜ਼ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ: ਕੁਝ ਵੀ ਤੈਅ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਵਕਤ। ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਹਾਲੇ ਜਵਾਬ ਹੋਣੇ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਅਗਲੇ ਕਦਮ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਨਾ ਹੈ ਤੇ ਸਭ ਨੇ ਰਲ ਕੇ ਉਸ ਵੱਲ ਤੁਰਨਾ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਖ਼ਬਰ ਭਾਰੀ ਕਿਸਮ ਦੀ ਹੋਵੇ

ਹਰ ਬੁਰੀ ਖ਼ਬਰ ਕੰਮ ਦੀ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਕੁਝ ਖ਼ਬਰਾਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸਾਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਨਕਸ਼ਾ ਬਦਲ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਗੰਭੀਰ ਤਸ਼ਖ਼ੀਸ, ਕਿਸੇ ਦਾ ਤੁਰ ਜਾਣਾ, ਵਿਆਹ ਦਾ ਟੁੱਟਣਾ, ਜਾਂ ਕੋਈ ਅਜਿਹਾ ਘਾਟਾ ਜਿਸਦੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਮੀਦ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਪਹਿਲੇ ਮਿੰਟ ਦਾ ਸਰੀਰੀ ਵਰਤਾਰਾ ਉਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਅੱਗੇ ਦਾ ਰਾਹ ਲੰਮਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਸ ਬਾਰੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਨਰਮੀ ਵਰਤਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਏਡੀ ਵੱਡੀ ਖ਼ਬਰ ਨਾਲ ਮਕਸਦ ਘੰਟਿਆਂ ਬੱਧੀ ਸੰਜਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਮਕਸਦ ਇਹ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਗਲਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਸਮਾਂ ਬਿਲਕੁਲ ਇਕੱਲਿਆਂ ਨਾ ਲੰਘੇ। ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦੱਸੋ। ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਪਰਵਾਹ ਕਰਦਾ ਹੈ ਉਹਨੂੰ ਕੋਲ ਬਹਿਣ ਦਿਓ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਗੱਡੀ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਣ ਦਿਓ, ਜਾਂ ਬੱਸ ਫ਼ੋਨ ਉੱਤੇ ਬਣੇ ਰਹਿਣ ਦਿਓ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਸੋਚਦੇ ਹੋ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਇਕੱਲੇ ਨਹੀਂ ਪੈਣਾ। ਸਦਮਾ ਲਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆਵੇਗਾ, ਤੇ ਇਹ ਆਮ ਗੱਲ ਹੈ, ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਗ਼ਲਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।

ਅਸਲ ਘਾਟੇ ਨਾਲ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਭਾਰੀ, ਡੂੰਘੀ ਪੀੜ ਤੇ ਉਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਫ਼ਰਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚੋਂ ਤੁਸੀਂ ਨਿਕਲ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਜੋ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਬੱਧੀ ਟਿਕੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਨੀਂਦ ਤੇ ਭੁੱਖ ਨਿਗਲ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਹੀ ਬੇਮਤਲਬ ਲੱਗਣ ਲਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਪਹਿਲੀ ਹਾਲਤ ਸੋਗ ਦਾ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਦੂਜੀ ਹਾਲਤ ਡਾਕਟਰ ਜਾਂ ਥੈਰੇਪਿਸਟ ਕੋਲ ਲਿਜਾਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਦਿਨ ਨਹੀਂ ਸਗੋਂ ਛੇਤੀ। ਜੇ ਕਦੇ ਬੁਰੀ ਖ਼ਬਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸ ਹਾਲ ਵਿੱਚ ਲੈ ਆਵੇ ਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੱਗੇ ਹੁਣ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ, ਜਾਂ ਇਹ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਬਿਨਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਆਪਣੇ ਬਿਹਤਰ ਰਹਿਣਗੇ, ਤਾਂ ਮਿਹਰਬਾਨੀ ਕਰਕੇ ਇਹ ਭਾਰ ਇਕੱਲੇ ਨਾ ਚੁੱਕੋ। ਤੁਰੰਤ ਕਿਸੇ ਸੰਕਟ ਹੈਲਪਲਾਈਨ ਜਾਂ ਮਾਹਰ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਕਰੋ। ਇਹ ਵਧਾ-ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਕੀਤੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਸਹਾਰੇ ਇਸੇ ਲਈ ਹੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਹੱਥ ਵਧਾਉਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਟਿਕਵੇਂ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ।

ਬਹੁਤੀਆਂ ਬੁਰੀਆਂ ਖ਼ਬਰਾਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਪਲਟਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ, ਤੇ ਬਹੁਤੀਆਂ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਡਰ ਨਾਲੋਂ ਕਿਤੇ ਬਿਹਤਰ ਸੰਭਾਲ ਲਓਗੇ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਤਾ ਹੋਵੇ ਕਿ ਪਹਿਲਾ ਝੱਲਾ ਮਿੰਟ ਸਿਰਫ਼ ਤੁਹਾਡਾ ਅਲਾਰਮ ਸਿਸਟਮ ਆਪਣੀ ਪੁਰਾਣੀ, ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਡਿਊਟੀ ਨਿਭਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਵੱਜਣ ਦਿਓ। ਸਾਹ ਲੈ ਕੇ ਲੰਘ ਜਾਓ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਡੀ ਆਪਣੀ ਸੁਚੱਜੀ ਸੋਚ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਵੇ, ਅਗਲਾ ਕਦਮ ਚੁੱਕੋ। ਉਹ ਵਾਪਸ ਆਵੇਗੀ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।

ਸ੍ਰੋਤ

• Harvard Health Publishing, Understanding the stress response
• Cleveland Clinic, Amygdala
• UCLA Health, Putting Feelings Into Words Produces Therapeutic Effects in the Brain
• Harvard Business Review, Managing Your Emotions During an Argument at Work