ਫ਼ੋਨ ਗ਼ਲਤ ਵੇਲੇ ਵੱਜਦਾ ਹੈ। ਕੋਈ ਸੌਦਾ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕੋਈ ਸਿਸਟਮ ਬੈਠ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅੰਕੜੇ ਗ਼ਲਤ ਨਿਕਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਸੱਟ ਲੱਗ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸ਼ਕਲ ਕੋਈ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਤੁਸੀਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹੋ ਕਿ ਪੂਰਾ ਕਮਰਾ ਤੁਹਾਡੇ ਵੱਲ ਮੁੜ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਡੀਕ ਵਿੱਚ। ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਤੁਹਾਡਾ ਅਹੁਦਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੋਵੇ। ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਤੁਸੀਂ ਬੱਸ ਸਮੱਸਿਆ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਨੇੜੇ ਖੜ੍ਹੇ ਬੰਦੇ ਹੋਵੋ। ਦੋਵਾਂ ਹਾਲਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਅਗਲੇ ਕੁਝ ਘੰਟੇ ਬਹੁਤ ਹੱਦ ਤੱਕ ਇਸ ਗੱਲ ਤੋਂ ਤੈਅ ਹੋਣਗੇ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸੰਭਾਲਦੇ ਹੋ।
ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਡਾ ਆਪਣਾ ਦਿਲ ਬੈਠਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਇਹ ਪੜ੍ਹਨਾ ਭਾਰਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹਾਲਾਤ ਬਾਰੇ ਇਮਾਨਦਾਰ ਹੋ ਜਾਈਏ। ਤੁਸੀਂ ਡਰੇ ਹੋਏ ਹੋ, ਜਾਂ ਘੱਟੋ ਘੱਟ ਹਿੱਲੇ ਹੋਏ ਹੋ, ਅਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਉਲਟ ਦਿਖਾਵਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਜਿੰਨੀ ਤਾਕਤ ਲੱਗੇਗੀ ਓਨੀ ਬਚੇਗੀ ਨਹੀਂ। ਇੱਥੇ ਟੀਚਾ ਕੁਝ ਵੀ ਮਹਿਸੂਸ ਨਾ ਕਰਨਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਟੀਚਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਰਹੋ, ਅਤੇ ਅਜਿਹੇ ਬੰਦੇ ਬਣੋ ਜਿਸਦਾ ਸਹਾਰਾ ਲੈ ਕੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਟਿਕਾ ਸਕਣ।
ਇਸ ਲਈ ਕੀ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਉੱਤੇ ਅਸਲੀ ਖੋਜ ਮੌਜੂਦ ਹੈ। ਇਹ ਓਨਾ ਭੇਤ ਭਰਿਆ ਨਹੀਂ ਜਿੰਨਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਪਹਿਲਾਂ, ਆਪਣਾ ਦਿਮਾਗ਼ ਵਾਪਸ ਲਿਆਓ
ਤੇਜ਼ ਤਣਾਅ ਹੇਠ ਤੁਹਾਡਾ ਸਰੀਰ ਉਹ ਕੁਝ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਕਿਸੇ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ ਕੰਮ ਦਾ ਹੈ ਪਰ ਮੀਟਿੰਗ ਚਲਾਉਣ ਲਈ ਬੇਕਾਰ। ਤੁਹਾਡੇ ਦਿਮਾਗ਼ ਦਾ ਖ਼ਤਰਾ ਪਛਾਣਨ ਵਾਲਾ ਹਿੱਸਾ, ਐਮਿਗਡਲਾ, ਤੇਜ਼ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਭੜਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਉਦੋਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਹੌਲੀ ਅਤੇ ਸੋਚ ਸਮਝ ਵਾਲਾ ਹਿੱਸਾ, ਪ੍ਰੀਫਰੰਟਲ ਕੌਰਟੈਕਸ, ਅਜੇ ਪਿੱਛੇ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਤਣਾਅ ਦੇ ਹਾਰਮੋਨ ਭਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਧਿਆਨ ਸੁੰਗੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਸੋਚ ਦੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਲੋੜ ਹੈ, ਯਾਨੀ ਵਿਕਲਪਾਂ ਨੂੰ ਤੋਲਣਾ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਨਾ, ਸ਼ਬਦ ਚੁਣਨੇ, ਉਹੀ ਠੀਕ ਉਸ ਵੇਲੇ ਔਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਦਾਅ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਇਸ ਲਈ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸੰਕਟ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾ ਕਦਮ ਰਣਨੀਤਕ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਉਹ ਸਰੀਰਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਿਸਟਮ ਇੱਕ ਪੱਧਰ ਹੇਠਾਂ ਲਿਆਉਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਇਸ ਲਈ ਇੱਕ ਸਾਦਾ ਸੰਦ ਹੈ ਜਿਸ ਪਿੱਛੇ ਹੈਰਾਨੀਜਨਕ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਚੰਗਾ ਸਬੂਤ ਹੈ। ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਉਸਨੂੰ ਨਾਮ ਦਿਓ। Matthew Lieberman ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਹੋਏ UCLA ਦੇ ਇੱਕ ਨਿਊਰੋਇਮੇਜਿੰਗ ਅਧਿਐਨ ਨੇ ਪਾਇਆ ਕਿ ਕਿਸੇ ਅਹਿਸਾਸ ਨੂੰ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਉਣ ਦਾ ਸਾਦਾ ਕੰਮ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ "ਗ਼ੁੱਸੇ ਵਾਲਾ" ਜਾਂ "ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ" ਕਹਿਣਾ, ਐਮਿਗਡਲਾ ਦੀ ਹਲਚਲ ਨੂੰ ਮਾਪਣਯੋਗ ਹੱਦ ਤੱਕ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦਿਮਾਗ਼ ਦੇ ਸੋਚਣ ਵਾਲੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਚਾਲੂ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। Lieberman ਨੇ ਇਸਦੀ ਤੁਲਨਾ ਬ੍ਰੇਕ ਦੱਬਣ ਨਾਲ ਕੀਤੀ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸਦਾ ਐਲਾਨ ਪੂਰੇ ਕਮਰੇ ਨੂੰ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹੌਲੀ ਜਿਹੇ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, "ਠੀਕ ਹੈ, ਮੈਂ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਧੜਕ ਰਿਹਾ ਹੈ", ਇਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕਾਬੂ ਦੇਣ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਇਸਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਹੌਲੀ ਸਾਹ ਬਾਹਰ ਛੱਡੋ। ਪੈਰ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਕਦਮ ਇੱਕੋ ਵਾਰ ਚੁੱਕਣ ਦੀ ਥਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਅਗਲਾ ਕਦਮ ਚੁੱਕੋ।
ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੀ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ
ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਪੱਕੇ ਯਕੀਨ ਦਾ ਨਾਟਕ ਕਰਨ ਦਾ ਲਾਲਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਨਾ ਕਰੋ। ਔਖੇ ਵੇਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅਗਵਾਈ ਉੱਤੇ ਹੋਈ ਖੋਜ ਉਲਟੇ ਪਾਸੇ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਵੱਲ।
ਮਹਾਂਮਾਰੀ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਅਗਵਾਈ ਦੀ ਇੱਕ ਸਮੀਖਿਆ, ਜੋ Beilstein ਅਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਇੱਕ ਕਲੀਨਿਕਲ ਰਸਾਲੇ ਵਿੱਚ ਛਪੀ, ਨੇ ਸੰਚਾਰ ਦੇ ਕੁਝ ਅਸੂਲ ਕੱਢੇ ਜੋ ਅਸਲੀ ਦਬਾਅ ਹੇਠ ਟਿਕੇ ਰਹੇ। ਲੋੜ ਤੋਂ ਵੱਧ ਵਾਰ ਗੱਲ ਕਰੋ। ਇਸ ਬਾਰੇ ਸਾਫ਼ ਰਹੋ ਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੀ ਪਤਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਸਿਰਫ਼ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਲਾ ਰਹੇ ਹੋ। ਮੁੱਖ ਸੁਨੇਹਾ ਦੁਹਰਾਓ, ਕਿਉਂਕਿ ਤਣਾਅ ਵਿੱਚ ਲੋਕ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਗੱਲ ਜਜ਼ਬ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਇਹ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਬਣਾਓ ਕਿ ਲੋਕ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸ ਸਕਣ ਕਿ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਮਾੜੀ ਖ਼ਬਰ ਸਮੇਤ।
ਆਖ਼ਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣਨ ਵਿੱਚ ਜਿੰਨੀ ਛੋਟੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਕਿਤੇ ਵੱਡੀ ਹੈ। ਸੰਕਟ ਵਿੱਚ ਜਾਣਕਾਰੀ ਹੀ ਆਕਸੀਜਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਸੱਚ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਦੋਂ ਹੀ ਮਿਲੇਗਾ ਜਦੋਂ ਲੋਕ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੇਣ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਨਾ ਹੋਣ।
ਜਿਹੜੀ ਹਾਲਤ ਇਹ ਸੰਭਵ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਸਦਾ ਇੱਕ ਨਾਮ ਹੈ। Harvard Business School ਵਿੱਚ ਟੀਮਾਂ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ Amy Edmondson ਇਸਨੂੰ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨਕ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ: ਇਹ ਸਾਂਝਾ ਅਹਿਸਾਸ ਕਿ ਸਵਾਲ, ਫ਼ਿਕਰ ਜਾਂ ਗ਼ਲਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਨ ਉੱਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਜਾਂ ਬੇਇੱਜ਼ਤੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇਗੀ। Edmondson ਦੀ ਤਾਜ਼ਾ ਖੋਜ ਸਾਫ਼ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਹਾਲਾਤ ਔਖੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਬਜਟ ਕੱਸੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਲੀਡਰ ਅਕਸਰ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨਕ ਸੁਰੱਖਿਆ ਨੂੰ ਐਸ਼ ਸਮਝ ਕੇ ਕੱਟ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਗੱਲ ਇਸਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਉਲਟ ਹੈ। ਪਲ ਜਿੰਨਾ ਔਖਾ ਹੋਵੇ, ਓਨੀ ਹੀ ਵੱਧ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਜੋ ਬਹੁਤ ਦੇਰ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਹਿ ਦੇਣ ਕਿ "ਇਹ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਿਹਾ"।
ਅਮਲ ਵਿੱਚ, ਸੰਕਟ ਦੌਰਾਨ, ਇਹ ਦਬਾਅ ਹੇਠ ਵਾਰ ਵਾਰ ਦੁਹਰਾਈਆਂ ਕੁਝ ਛੋਟੀਆਂ ਚੋਣਾਂ ਵਾਂਗ ਦਿਖਦਾ ਹੈ।
- ਦੱਸਣ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਪੁੱਛੋ। "ਮੈਂ ਕੀ ਖੁੰਝਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ?" ਤੁਹਾਨੂੰ "ਅਸੀਂ ਇਹ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ" ਨਾਲੋਂ ਬਿਹਤਰ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
- ਜੋ ਬੰਦਾ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਮਾੜੀ ਖ਼ਬਰ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸਦਾ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਧੰਨਵਾਦ ਕਰੋ, ਭਾਵੇਂ ਖ਼ਬਰ ਕਿੰਨੀ ਵੀ ਭੈੜੀ ਹੋਵੇ। ਤੁਸੀਂ ਦੇਖਣ ਵਾਲੇ ਹਰ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਸਿਖਾ ਰਹੇ ਹੋ ਕਿ ਕੀ ਕਹਿਣਾ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੈ।
- ਸਮੱਸਿਆ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਤੋਂ ਵੱਖ ਰੱਖੋ। ਜਵਾਬਦੇਹੀ ਲਈ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਵੇਲਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਤੁਹਾਨੂੰ ਤੱਥ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਡਰ ਤੱਥਾਂ ਨੂੰ ਲੁਕਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਫ਼ੈਸਲਾ ਕਰੋ, ਫਿਰ ਫ਼ੈਸਲੇ ਕਰਦੇ ਰਹੋ
ਸੰਕਟ ਦੋ ਉਲਟ ਗ਼ਲਤੀਆਂ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਹੈ ਜੰਮ ਜਾਣਾ, ਉਸ ਯਕੀਨ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਨਾ ਜੋ ਆਉਣਾ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਦੂਜੀ ਹੈ ਆਪਣੇ ਪਹਿਲੇ ਪਲਾਨ ਨਾਲ ਚਿਪਕ ਜਾਣਾ ਅਤੇ ਸਿਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਦੇਖਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦੇਣਾ।
ਮਹਾਂਮਾਰੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਉੱਤੇ ਹੋਈ ਖੋਜ ਨੇ ਬਿਹਤਰ ਰਾਹ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਫ਼ੈਸਲੇ ਦੀ ਥਾਂ ਇੱਕ ਚੱਕਰ ਵਾਂਗ ਦੱਸਿਆ। ਤੁਸੀਂ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਲਾਉਂਦੇ ਹੋ ਕਿ ਅੱਗੇ ਕੀ ਹੋਣ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਹੈ, ਜੋ ਜਾਣਕਾਰੀ ਹੈ ਉਸ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਫ਼ੈਸਲਾ ਲੈਂਦੇ ਹੋ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਦੱਸਦੇ ਹੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਚੁਣਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਕਿਉਂ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਇੰਨੇ ਨਿਮਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋ ਕਿ ਜਦੋਂ ਤਸਵੀਰ ਬਦਲੇ ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਬਦਲ ਸਕੋ। ਸੰਕਟ ਵੇਲੇ ਦੇ ਚੰਗੇ ਫ਼ੈਸਲੇ ਘੱਟ ਹੀ ਬੇਦਾਗ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਮੇਂ ਸਿਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਸਮਝਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਬਦਲੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਕੁਝ ਗੱਲਾਂ ਇਸਨੂੰ ਉਸ ਪਲ ਵਿੱਚ ਸੌਖਾ ਬਣਾ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ:
- ਉਸ ਅਸਲੀ ਫ਼ੈਸਲੇ ਨੂੰ ਨਾਮ ਦਿਓ ਜੋ ਹੁਣੇ ਲੈਣਾ ਹੀ ਪੈਣਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਸ ਫ਼ੈਸਲਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰੋ ਜੋ ਇੱਕ ਘੰਟਾ ਉਡੀਕ ਸਕਦੇ ਹਨ।
- ਫ਼ੈਸਲੇ ਦਾ ਸਮਾਂ ਤੈਅ ਕਰੋ, ਭਾਵੇਂ ਮੋਟਾ ਮੋਟਾ ਹੀ। "ਅਸੀਂ ਦੁਪਹਿਰ ਤੱਕ ਚੁਣਾਂਗੇ" ਉਸ ਸਪਸ਼ਟਤਾ ਦੀ ਉਡੀਕ ਨਾਲੋਂ ਬਿਹਤਰ ਹੈ ਜੋ ਕਦੇ ਆਉਂਦੀ ਹੀ ਨਹੀਂ।
- ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਦੱਸੋ ਕਿ ਕਿਹੜੀ ਗੱਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਰਾਹ ਬਦਲਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕਰੇਗੀ। ਇਸ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਬਿਨਾਂ ਖ਼ੁਦ ਨੂੰ ਅਚੂਕ ਦਿਖਾਏ ਹੁਣੇ ਵਚਨਬੱਧ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹੋ।
- ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ "ਕੀ" ਨਹੀਂ, "ਕਿਉਂ" ਵੀ ਦੱਸੋ। ਜਿਹੜਾ ਫ਼ੈਸਲਾ ਲੋਕ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਦੋਂ ਵੀ ਪੂਰਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।
ਧਿਆਨ ਦਿਓ ਕਿ ਇਸ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਗੱਲ ਲਈ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਜਵਾਬ ਹੋਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ। ਜ਼ਰੂਰੀ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਤੁਰਦਾ ਅਤੇ ਇਕੱਠੇ ਸੋਚਦਾ ਰੱਖੋ।
ਤਾਪਮਾਨ ਤੁਸੀਂ ਤੈਅ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ
ਇਹ ਉਹ ਹਿੱਸਾ ਹੈ ਜੋ ਵੇਰਵਿਆਂ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਭੁੱਲਣਾ ਸੌਖਾ ਹੈ। ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਲੋਕ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲਗਾਤਾਰ ਪੜ੍ਹ ਰਹੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਹਾਲਤ ਫੈਲ ਰਹੀ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ ਜਾਂ ਨਾ। ਸ਼ਾਂਤੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ। ਘਬਰਾਹਟ ਵੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਘਬਰਾਹਟ ਤੇਜ਼ ਫੈਲਦੀ ਹੈ।
ਇਹ ਜੰਮੇ ਹੋਏ ਮਖੌਟੇ ਦੀ ਵਕਾਲਤ ਨਹੀਂ। ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਲੀਡਰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਾ ਨਾਟਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਜਾਂ ਤਾਂ ਬੇਈਮਾਨੀ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਸੱਚ ਤੋਂ ਮੂੰਹ ਮੋੜਨਾ। ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਜੋ ਟਿਕਾਉਂਦਾ ਹੈ ਉਹ ਵੱਧ ਟਿਕਾਊ ਚੀਜ਼ ਹੈ: ਅਜਿਹਾ ਲੀਡਰ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਅਸਰ ਸਾਫ਼ ਦਿਸਦਾ ਹੈ ਪਰ ਜੋ ਫਿਰ ਵੀ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜੋ ਇੱਕੋ ਸਾਹ ਵਿੱਚ ਕਹਿ ਸਕੇ, "ਇਹ ਔਖਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਇਹ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ"। ਇਹ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਿੰਮਤ ਦਾ ਸਿਰਫ਼ ਇਹੀ ਰੂਪ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹੈ।
ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਸਭ ਬੇਦਾਗ਼ ਢੰਗ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਕਰੋਗੇ। ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਰੁੱਖੇ ਹੋ ਜਾਓਗੇ, ਜਾਂ ਅਜਿਹਾ ਫ਼ੈਸਲਾ ਲੈ ਲਓਗੇ ਜੋ ਵਾਪਸ ਲੈਣਾ ਚਾਹੋਗੇ, ਜਾਂ ਉਦੋਂ ਚੁੱਪ ਹੋ ਜਾਓਗੇ ਜਦੋਂ ਬੋਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ। ਸੰਕਟ ਵਿੱਚੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਘੱਟ ਹੀ ਇਹ ਯਾਦ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਲੀਡਰ ਬੇਦਾਗ਼ ਸੀ ਜਾਂ ਨਹੀਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਯਾਦ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਲੀਡਰ ਇਮਾਨਦਾਰ ਸੀ, ਹਾਜ਼ਰ ਸੀ, ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਗ਼ਲਤੀਆਂ ਮੰਨਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸੀ। "ਮੈਂ ਇਹ ਗ਼ਲਤ ਕੀਤਾ, ਇਹ ਰਹੀ ਸੁਧਾਈ" ਦਬਾਅ ਹੇਠ ਬੈਠੇ ਬੰਦੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਟਿਕਾਊ ਵਾਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ।
ਹੋਰ ਮਦਦ ਕਦੋਂ ਲੈਣੀ ਹੈ
ਇੱਕ ਸੰਕਟ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਾਉਣਾ ਹੀ ਥਕਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਲੰਮੇ ਸੰਕਟ ਵਿੱਚੋਂ, ਜਾਂ ਇੱਕ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇੱਕ ਸੰਕਟਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਾਉਣਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੁੱਪਚਾਪ ਇੰਨਾ ਘਸਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਤਾ ਬਹੁਤ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨੀਂਦ ਨਹੀਂ ਆ ਰਹੀ, ਜੇ ਡਰ ਤੁਹਾਡੀ ਆਮ ਹਾਲਤ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਿਆਂ ਉੱਤੇ ਖਿੱਝ ਰਹੇ ਹੋ ਜਾਂ ਐਮਰਜੈਂਸੀ ਲੰਘਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਅੰਦਰੋਂ ਖੋਖਲਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਸਨੂੰ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਲੈਣਾ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਡਾਕਟਰ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਥੈਰੇਪਿਸਟ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰੋ। ਕਿਸੇ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਦੋਸਤ ਜਾਂ ਅਜਿਹੇ ਸਾਥੀ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਲਓ ਜਿਸਨੇ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਭਾਰ ਚੁੱਕਿਆ ਹੋਵੇ। ਦੂਜਿਆਂ ਲਈ ਭਾਰ ਚੁੱਕਣਾ ਅਸਲੀ ਕੰਮ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਜਾਰੀ ਰੱਖਣ ਲਈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਹਾਰੇ ਦੀ ਲੋੜ ਪੈਣੀ ਜਾਇਜ਼ ਹੈ।
ਅਤੇ ਜੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਵੇਲੇ ਗੱਲ ਤੁਹਾਡੇ ਸੰਭਾਲਣ ਤੋਂ ਵੱਧ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਮਦਦ ਮੰਗਣਾ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਕਦਮ ਹੈ, ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਟਿਕਾਅ ਤੁਸੀਂ ਬਾਕੀ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਉਸਦੇ ਹੱਕਦਾਰ ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਹੋ।
ਸਰੋਤ
- Harvard Business School Working Knowledge, In Tough Times, Psychological Safety Is an Asset, Not a Luxury (Amy C. Edmondson ਦੀ ਖੋਜ)
- Beilstein ਅਤੇ ਸਾਥੀ, Leadership in a time of crisis: Lessons learned from a pandemic (Best Practice & Research Clinical Anaesthesiology, PubMed Central ਰਾਹੀਂ)
- UCLA Health, Putting Feelings Into Words Produces Therapeutic Effects in the Brain
- Lieberman ਅਤੇ ਸਾਥੀ, Putting Feelings Into Words: Affect Labeling Disrupts Amygdala Activity in Response to Affective Stimuli (Psychological Science)