ਜਨਵਰੀ ਵਿੱਚ ਉਹਨੇ ਆਪਣੇ ਪੂਰੇ ਸਾਲ ਦਾ ਕੈਲੰਡਰ ਪ੍ਰਿੰਟ ਕਰ ਲਿਆ। ਗੱਲ ਥੋੜ੍ਹੀ ਅਜੀਬ ਸੀ, ਪਰ ਕੰਮ ਦੀ ਨਿਕਲੀ। ਕੰਮ ਵਾਲਾ ਅੱਧ ਬਿਲਕੁਲ ਸਾਫ਼ ਸੀ। ਹਰ ਮੀਟਿੰਗ ਦਾ ਨਾਂ ਸੀ, ਕਮਰਾ ਸੀ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਲਿਸਟ ਸੀ ਤੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਸਾਰਾ ਸਾਲ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਵੀ ਖਿਸਕਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਦੂਜਾ ਅੱਧ ਪੈਨਸਿਲ ਨਾਲ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ: ਇੱਕ ਡਿਨਰ, ਪਿਤਾ ਜੀ ਦੀ ਹਸਪਤਾਲ ਵਾਲੀ ਮੁਲਾਕਾਤ, ਇੱਕੋ ਮੰਗਲਵਾਰ ਦੀ ਸ਼ਾਮ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ਾਂ, ਇੱਕ ਸਫ਼ਰ ਜੋ ਦੋ ਵਾਰ ਅੱਗੇ ਪਾਇਆ ਗਿਆ ਤੇ ਫਿਰ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਦਿਸਣੋਂ ਹੀ ਹਟ ਗਿਆ।
ਉਹ ਹੱਦੋਂ ਵੱਧ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਰ ਰਿਹਾ। ਉਹਨੂੰ ਕੰਮ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਇਸ ਵਿੱਚ ਮਾਹਿਰ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਅਗਲੇ ਦਸ ਸਾਲ ਵੀ ਏਸੇ ਰਫ਼ਤਾਰ ਨਾਲ ਚੱਲਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਇੱਕੋ ਕਾਗ਼ਜ਼ ਉੱਤੇ ਜੋ ਦਿਖ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਇਸ ਤੋਂ ਕਿਤੇ ਛੋਟੀ ਤੇ ਕਿਤੇ ਸੌਖੀ ਠੀਕ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਸੀ। ਉਹਦੇ ਕਰੀਅਰ ਕੋਲ ਕੈਲੰਡਰ ਸੀ, ਰੀਵਿਊ ਦਾ ਚੱਕਰ ਸੀ ਤੇ ਪਲੈਨ ਸੀ। ਉਹਦੇ ਪਿੱਛੇ ਵਾਲੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਕੋਲ ਇਹ ਤਿੰਨੋਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਤੇ ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਉਹ ਹਰ ਇੱਕ ਟਕਰਾਅ ਹਾਰ ਜਾਂਦੀ ਸੀ।
ਨਿੱਜੀ ਪਲੈਨ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਉਂ ਰੱਦ ਹੁੰਦੇ ਨੇ?
ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਹੀ ਇੱਕੋ ਚੀਜ਼ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਲਾਗੂ ਕਰਵਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਦਫ਼ਤਰ ਦੀ ਮੀਟਿੰਗ ਵਿੱਚ ਚਾਰ ਬੰਦੇ ਹੁੰਦੇ ਨੇ, ਇੱਕ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਫ਼ੈਸਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਟਾਲਣ ਦਾ ਸਾਫ਼ ਦਿਸਦਾ ਨੁਕਸਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸੈਰ ਕੋਲ ਸਿਰਫ਼ ਤੁਸੀਂ ਹੋ।
ਇਹ ਢਾਂਚੇ ਦੀ ਸਮੱਸਿਆ ਹੈ, ਕਦਰਾਂ-ਕੀਮਤਾਂ ਦੀ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਇਹ ਚੰਗੀ ਖ਼ਬਰ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਢਾਂਚੇ ਦੀਆਂ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਦਾ ਹੱਲ ਮੌਜੂਦ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਕੋਈ ਬੈਠ ਕੇ ਇਹ ਫ਼ੈਸਲਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਕਿ ਤਿਮਾਹੀ ਬਿਜ਼ਨਸ ਰੀਵਿਊ ਉਹਦੇ ਆਪਣੇ ਗੋਡਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ। ਲੋਕ ਬੱਸ ਟਕਰਾਅ ਮੰਨ ਲੈਂਦੇ ਨੇ, ਤੇ ਜਿਸ ਕੰਮ ਲਈ ਕੋਈ ਬੰਦਾ ਉਡੀਕ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਵਾਰ ਉਸ ਕੰਮ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਲਈ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਉਡੀਕ ਰਿਹਾ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਦੁਪਹਿਰ ਤਿੰਨ ਵਜੇ ਜਦੋਂ ਕੈਲੰਡਰ ਦਾ ਸੱਦਾ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸੋ ਇਹਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਇਰਾਦੇ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਠੀਕ ਕਰਨਾ ਛੱਡ ਦਿਓ। ਇਰਾਦਾ ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਖ਼ਰਚ ਰਹੇ ਹੋ, ਤੇ ਉਹ ਇੱਕ ਪੂਰੇ ਸਿਸਟਮ ਕੋਲੋਂ ਹਾਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਦੂਜੇ ਅੱਧ ਨੂੰ ਵੀ ਉਹੀ ਤਿੰਨ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਿਓ ਜੋ ਕਰੀਅਰ ਵਾਲੇ ਅੱਧ ਕੋਲ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਨੇ: ਕੈਲੰਡਰ ਵਿੱਚ ਥਾਂ, ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਕਿਸੇ ਦਾ ਨਾਂ, ਤੇ ਇੱਕ ਰੀਵਿਊ।
ਨਿੱਜੀ ਵਾਅਦੇ ਕੰਮ ਵਾਲੇ ਕੈਲੰਡਰ ਉੱਤੇ ਪਾਵਾਂ ਤਾਂ ਬਣਾਵਟੀ ਨਾ ਲੱਗਣ, ਕਿਵੇਂ?
ਉਹੀ ਕੈਲੰਡਰ, ਉਹੀ ਨਿਯਮ, ਤੇ ਖਿਸਕਾਉਣ ਲਈ ਉਨੀ ਹੀ ਪਹਿਲਾਂ ਦੀ ਸੂਚਨਾ। ਵੱਖਰੀ ਨਿੱਜੀ ਲਿਸਟ ਸਿਰਫ਼ ਖ਼ਾਹਿਸ਼ਾਂ ਦੀ ਲਿਸਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਖ਼ਾਹਿਸ਼ਾਂ ਦੀ ਲਿਸਟ ਕੈਲੰਡਰ ਨਾਲ ਹਰ ਟਕਰਾਅ ਹਾਰਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਤਾਂ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਸੀ ਹੀ ਨਹੀਂ।
ਠੋਸ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ: ਇੱਕ ਕੈਲੰਡਰ, ਦੋ ਨਹੀਂ। ਅਸਲੀ ਨਾਂ, ਸਿਰਫ਼ “ਬਲਾਕ” ਨਹੀਂ। ਧੁੰਦਲੀ ਜਿਹੀ ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਥਾਂ ਪੱਕਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਦਾ ਵੇਲਾ। ਜੇ ਤੁਹਾਡਾ ਕੰਮ ਵਾਲਾ ਕੈਲੰਡਰ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੇਰਵਾ ਦੇਣ ਦੇ ਪਾਬੰਦ ਨਹੀਂ, ਤੇ “ਉਪਲਬਧ ਨਹੀਂ, 6 ਤੋਂ 7:30” ਪੂਰਾ ਜਵਾਬ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਲੋਕ ਖ਼ਾਲੀ ਦਿਸਦੀ ਥਾਂ ਨਾਲੋਂ ਕਿਤੇ ਵੱਧ ਕਰਦੇ ਨੇ।
ਇਸ ਬਾਰੇ ਖੋਜ ਹੈਰਾਨੀਜਨਕ ਹੱਦ ਤੱਕ ਸਾਫ਼ ਹੈ। International Journal of Environmental Research and Public Health ਵਿੱਚ ਛਪੇ ਇੱਕ ਵਿਵਸਥਿਤ ਰੀਵਿਊ ਤੇ ਮੈਟਾ-ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਣ ਨੇ ਪਾਇਆ ਕਿ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਤਰੀਕੇ, ਯਾਨੀ ਉਹ ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕਦੋਂ ਤੇ ਕਿੱਥੇ ਤੈਅ ਕਰਵਾ ਲੈਂਦੇ ਨੇ, ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰੀਰਕ ਸਰਗਰਮੀ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵਧਾਉਂਦੇ ਨੇ। ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਫ਼ੈਸਲਾ ਕਰ ਲੈਣਾ ਮੌਕੇ ਉੱਤੇ ਫ਼ੈਸਲਾ ਕਰਨ ਨਾਲੋਂ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਦਹਾਕਿਆਂ ਤੋਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸਾਬਤ ਹੋਈ ਹੈ। “ਵੀਰਵਾਰ, ਸ਼ਾਮ 6 ਵਜੇ, ਜਿਮ, ਮਾਰਕਸ ਨਾਲ” ਲਿਖ ਦੇਣਾ ਹੀ ਸਾਰਾ ਇਲਾਜ ਹੈ।
ਜੇ ਸੱਚਮੁੱਚ ਦਾ ਟਕਰਾਅ ਆ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?
ਉਹਨੂੰ ਖਿਸਕਾ ਦਿਓ, ਪਰ ਟਕਰਾਅ ਮੰਨਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸੇ ਹਫ਼ਤੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪੱਕੀ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਖਿਸਕਾਓ। ਨਿਯਮ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਇਹ ਕਦੇ ਨਾ ਹਿੱਲੇ। ਨਿਯਮ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਕਦੇ ਗਾਇਬ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਇਹੀ ਇੱਕ ਗੱਲ ਹੈ ਜੋ ਸਖ਼ਤ ਨੌਕਰੀ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸਾਰੀ ਸਕੀਮ ਨੂੰ ਜ਼ਿੰਦਾ ਰੱਖਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਇਹ ਲੇਖ ਕੰਮ ਤੋਂ ਸ਼ਾਮਾਂ ਬਚਾਉਣ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਅਸਲੀ ਐਮਰਜੈਂਸੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਨੇ ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਸੰਭਾਲਦੇ ਰਹੋਗੇ। ਨਾ-ਮਨਜ਼ੂਰ ਸਿਰਫ਼ ਉਹ ਹਾਲ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਨਿੱਜੀ ਵਾਅਦਾ ਕੈਲੰਡਰ ਵਿੱਚੋਂ ਮਿਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕਿਤੇ ਵੀ ਦੁਬਾਰਾ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਸੋ ਤਰਤੀਬ ਇਹ ਹੈ: ਟਕਰਾਅ ਮੰਨੋ, ਦੂਜੀ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਕੇ ਕਿਸੇ ਅਸਲੀ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖੋ, ਫਿਰ ਹਾਂ ਕਹੋ। ਦੋ ਸਕਿੰਟ ਵਾਧੂ, ਤੇ ਚੀਜ਼ ਜ਼ਿੰਦਾ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਇਸ ਦੀ ਹੱਦ ਵੀ ਰੱਖੋ। ਜੇ ਕੋਈ ਖ਼ਾਸ ਵਾਅਦਾ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਖਿਸਕ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹਨੂੰ ਹੋਰ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਦੀ ਨਹੀਂ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵੇਲੇ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ। ਉਹਨੂੰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਲੈ ਜਾਓ ਜਿਹੜਾ ਕੰਮ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ, ਜੋ ਬਹੁਤਿਆਂ ਲਈ ਤੜਕਸਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਹਰ ਹਫ਼ਤੇ ਉਹਦੇ ਉੱਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਸੌਦੇਬਾਜ਼ੀ ਕਰਨੀ ਬੰਦ ਕਰੋ।
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਹੜਾ ਵਾਅਦਾ ਬਚਾਵਾਂ?
ਕਸਰਤ, ਲਗਭਗ ਹਮੇਸ਼ਾ। ਇਹੀ ਚੀਜ਼ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਖਿਸਕਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਇਹੀ ਉਸ ਕਰੀਅਰ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਸਿੱਧਾ ਵਾਪਸ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਜਿਸ ਹੱਥੋਂ ਇਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਹਾਰਦੀ ਹੈ।
KEEP CALM ਦੇ ਬਾਨੀ, Kaʻohele Carlos, ਨੇ ਕਰੀਅਰ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਦਬਾਅ ਕੁਝ ਹੱਦ ਤੱਕ ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ ਕਸਰਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਹੀ ਝੱਲਿਆ, ਤੇ ਇਹੀ ਇਮਾਨਦਾਰ ਕਾਰਨ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਗੱਲ ਮਕਸਦ ਬਾਰੇ ਲੇਖ ਵਿੱਚ ਬਣਦੀ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਵੈੱਲਨੈੱਸ ਦੀ ਸ਼ੈਲਫ਼ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ। ਸਰੀਰ ਉਹ ਸਾਜ਼ੋ-ਸਾਮਾਨ ਹੈ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਲੰਮੀ ਲਾਲਸਾ ਚੱਲਦੀ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਵ ਸਿਹਤ ਸੰਗਠਨ ਦੀ ਸਲਾਹ ਹੈ ਕਿ ਵੱਡਿਆਂ ਲਈ ਹਫ਼ਤੇ ਵਿੱਚ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ 150 ਮਿੰਟ ਦਰਮਿਆਨੀ ਸਰਗਰਮੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਯਾਨੀ 168 ਘੰਟਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਢਾਈ ਘੰਟੇ, ਤੇ ਬੱਸ ਏਨੀ ਹੀ ਮੰਗ ਹੈ।
ਜਿਹੜੇ ਹਫ਼ਤੇ ਸੱਚਮੁੱਚ ਔਖੇ ਹੋਣ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਨੁਸਖ਼ਾ ਹੈ। Katherine Milkman ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੇ Management Science ਵਿੱਚ ਜੋ ਛਾਪਿਆ, ਉਹਨੂੰ ਉਹ temptation bundling ਕਹਿੰਦੇ ਨੇ: ਜਿਮ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਆਪਣੀ ਮਨਪਸੰਦ ਆਡੀਓਬੁੱਕ ਸਿਰਫ਼ ਜਿਮ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸੁਣ ਸਕਦੇ ਸਨ। ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਧ ਗਈ। ਬਚਾਏ ਹੋਏ ਘੰਟੇ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਐਸੀ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਜੋੜ ਦਿਓ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਪਰ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵੇਲੇ ਮਨ੍ਹਾ ਹੈ, ਤੇ ਫਿਰ ਉਸ ਘੰਟੇ ਨੂੰ ਇੱਛਾ-ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਲੋੜ ਹੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ, ਜੋ ਕਿ ਅਸਲ ਗੱਲ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇੱਛਾ-ਸ਼ਕਤੀ ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੀ ਨੌਕਰੀ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਵਰਤ ਰਹੀ ਹੈ।
ਨਿੱਜੀ ਵਾਅਦੇ ਨਾਲ ਕਿਸੇ ਦਾ ਨਾਂ ਕਿਵੇਂ ਜੋੜਾਂ?
ਉਸ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰੋ। ਜਿਸ ਵਾਅਦੇ ਲਈ ਕੋਈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਡੀਕ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਉਹਦੇ ਕੋਲ ਉਹ ਤਾਕਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਇਕੱਲੇ ਵਾਲੇ ਵਾਅਦੇ ਕੋਲ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ, ਤੇ ਇਹ ਉਹੀ ਤਾਕਤ ਹੈ ਜੋ ਤੁਹਾਡਾ ਕੰਮ ਵਾਲਾ ਕੈਲੰਡਰ ਸਾਰਾ ਸਾਲ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਵਰਤਦਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਇੱਥੇ ਇਹ ਗੱਲ ਸਿਰਫ਼ ਦਫ਼ਤਰੀ ਪ੍ਰਬੰਧ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ, ਕੀਮਤੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਵੀਰਵਾਰ ਦੀ ਦੌੜ, ਮਾਰਕਸ ਨਾਲ ਵੀਰਵਾਰ ਦੀ ਦੌੜ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮਾਪਿਆਂ ਨਾਲ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਦੀ ਇੱਕ ਪੱਕੀ ਤਰੀਕ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਭਤੀਜੀ ਨਾਲ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤੇ ਘੰਟੇ ਉੱਤੇ ਉਹਦਾ ਨਾਂ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਾ ਵੀ। ਤੁਸੀਂ ਦਿਖਾਵੇ ਦੀ ਜਵਾਬਦੇਹੀ ਨਹੀਂ ਜੋੜ ਰਹੇ, ਤੁਸੀਂ ਇਕੱਲੇ ਦੇ ਇਰਾਦੇ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਬੰਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਰਹੇ ਹੋ, ਤੇ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀਆਂ ਲੋਕ ਨਿਭਾ ਲੈਂਦੇ ਨੇ।
ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਪਾਸੇ ਚੱਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਹੀ ਧਿਆਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਪੱਕੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਬਣ ਜਾਣਾ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਣ ਵਾਲੀ ਸਭ ਤੋਂ ਸਸਤੀ ਪਰ ਸਭ ਤੋਂ ਕੰਮ ਦੀ ਚੀਜ਼ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੀ ਆਪਣੀ ਲੜੀ ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਬਚਾਉਣ ਦਾ ਸਾਈਡ ਅਸਰ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਹੜਾ ਬੰਦਾ ਸਾਲ ਭਰ ਤੁਹਾਡੇ ਭਰੋਸੇ ਰਿਹਾ, ਉਹ ਇੱਕ ਐਸਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਹੈ ਜਿਸ ਲਈ ਵੱਖਰਾ ਸਮਾਂ ਕੱਢਣਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਪਿਆ।
ਕਰੀਅਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਵਾਲੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਸਾਲਾਨਾ ਰੀਵਿਊ ਕਿਵੇਂ ਕਰਾਂ?
ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਾਰ, ਲਿਖ ਕੇ, ਲਗਭਗ ਨੱਬੇ ਮਿੰਟਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹੀ ਤਿੰਨ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛੋ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਨੌਕਰੀ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਦੇ ਹੋ। ਇਸ ਸਾਲ ਕੀ ਬਿਹਤਰ ਹੋਇਆ? ਮੈਂ ਕਿਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਲਗਾਤਾਰ ਹਾਂ ਕਹਿੰਦਾ ਰਿਹਾ ਜਿਸ ਦਾ ਕੋਈ ਫ਼ਾਇਦਾ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ? ਤੇ ਅਗਲੇ ਸਾਲ ਮੈਂ ਕਿਹੜੀ ਇੱਕ ਚੀਜ਼ ਬਦਲ ਰਿਹਾ ਹਾਂ?
ਇਹ ਉਸੇ ਹਫ਼ਤੇ-ਅੰਤ ਕਰੋ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਕੰਮ ਵਾਲਾ ਰੀਵਿਊ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਬਰਾਬਰ ਥਾਂ ਦੇਣ ਦਾ ਅਸਲ ਮਤਲਬ ਇਹੀ ਹੈ। ਜਵਾਬ ਸਿਰਫ਼ ਸੋਚੋ ਨਾ, ਲਿਖੋ, ਪੰਨੇ ਉੱਤੇ ਤਰੀਕ ਪਾਓ, ਤੇ ਬੰਦ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਅਗਲੇ ਸਾਲ ਦੀ ਤਰੀਕ ਕੈਲੰਡਰ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿਓ। ਫਿਰ ਇੱਕ ਗੱਲ ਪਰਖੋ: ਕੀ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੇ ਜਵਾਬਾਂ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਨਾਂ ਸਮੇਤ, ਅਸਲੀ ਵੇਲਿਆਂ ਉੱਤੇ ਮੌਜੂਦ ਨੇ? ਜੇ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਲੈਨ ਨਹੀਂ, ਬੱਸ ਇੱਕ ਮੂਡ ਹੈ।
ਰਫ਼ਤਾਰ ਓਥੇ ਦੀ ਓਥੇ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ
ਇੱਥੇ ਕੁਝ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਘੱਟ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲਈ ਨਹੀਂ ਕਹਿ ਰਿਹਾ। ਕਰੀਅਰ ਕੋਲ ਆਪਣਾ ਕੈਲੰਡਰ, ਆਪਣਾ ਰੀਵਿਊ ਚੱਕਰ, ਆਪਣਾ ਪਲੈਨ ਤੇ ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ੀ ਬਣੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਸਗੋਂ ਇਸ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਉੱਤੇ ਚੱਲਣਾ ਸੌਖਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਲਾਲਸਾ ਦਾ ਜਿਹੜਾ ਰੂਪ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜਦਾ ਹੈ ਉਹ ਉਹੀ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਬਾਕੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੀ ਇੱਕੋ-ਇੱਕ ਖਿਸਕਾਉਣ ਯੋਗ ਚੀਜ਼ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਢਾਈ ਘੰਟੇ ਦੀ ਕਸਰਤ, ਨਾਂ ਵਾਲੇ ਚਾਰ ਵਾਅਦੇ ਤੇ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਾਰ ਨੱਬੇ ਮਿੰਟ, ਇਹ ਛੋਟੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਹ ਉਹੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਹੈ, ਬੱਸ ਦੂਜਾ ਅੱਧ ਪੈਨਸਿਲ ਦੀ ਥਾਂ ਸਿਆਹੀ ਨਾਲ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ। ਸਾਲ ਦਾ ਕੈਲੰਡਰ ਪ੍ਰਿੰਟ ਕਰੋ। ਪੈਨਸਿਲ ਲੱਭੋ।
ਸਰੋਤ
- International Journal of Environmental Research and Public Health, The Effectiveness of Planning Interventions for Improving Physical Activity in the General Population: A Systematic Review and Meta-Analysis of Randomized Controlled Trials
- Management Science, Holding the Hunger Games Hostage at the Gym: An Evaluation of Temptation Bundling
- World Health Organization, Physical activity