ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਬਾਰੇ ਬਿਨਾਂ ਝੇਂਪੇ ਕਿਵੇਂ ਦੱਸੀਏ

ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਮਾਹਰ ਹੋ। ਸਬੂਤ ਵੀ ਹੈ: ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਇਸ ਦੇ ਪੈਸੇ ਦਿੱਤੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਤੁਸੀਂ ਏਨੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ ਕਿ ਔਖੇ ਹਿੱਸੇ ਹੁਣ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ ਹਨ। ਫਿਰ ਕਿਸੇ ਪਾਰਟੀ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਮੂੰਹੋਂ ਸੁਣਦੇ ਹੋ, “ਕੁਝ ਖ਼ਾਸ ਨਹੀਂ, ਬਸ ਨਾਲ ਨਾਲ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਕੰਮ ਹੈ,” ਤੇ ਵਾਕ ਹਾਲੇ ਮੂੰਹੋਂ ਨਿਕਲ ਵੀ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਇਹ ਪਾੜਾ ਕੋਈ ਭਰੋਸੇ ਦੀ ਸਮੱਸਿਆ ਨਹੀਂ ਜਿਸ ਨੂੰ ਬੋਲਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੱਲ ਕਰਨਾ ਪਵੇ। ਇਹ ਇੱਕ ਵਾਕ ਦੀ ਸਮੱਸਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਵਾਕ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਲਿਖੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਜਵਾਬ ਦਾ ਇੱਕ ਰੂਪ ਹੈ ਜੋ ਪੂਰਾ ਸੱਚ ਹੈ, ਕਹਿਣ ਵਿੱਚ ਅੱਠ ਕੁ ਸਕਿੰਟ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੁਝ ਵੇਚਦਾ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਲੇ ਦੇ ਹੱਥ ਸਾਫ਼ ਤਸਵੀਰ ਤੇ ਇੱਕ ਸਿੱਧਾ ਅਗਲਾ ਸਵਾਲ ਫੜਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਵਾਰ ਲਿਖ ਲਓ ਤੇ ਸਾਲਾਂ ਬੱਧੀ ਵਰਤੋਗੇ, ਪਾਰਟੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਕੈਪਸ਼ਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਫ਼ੋਨ ਉੱਤੇ, ਤੇ ਹਰ ਉਸ ਸੁਨੇਹੇ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਸਤਰ ਵਿੱਚ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਸੰਭਾਵੀ ਗਾਹਕ ਨੂੰ ਭੇਜਦੇ ਹੋ।

ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਨੀ ਏਨੀ ਔਖੀ ਕਿਉਂ ਲੱਗਦੀ ਹੈ?

ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਦੱਸਣ ਦੀ ਥਾਂ ਦਾਅਵਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਦਾਅਵਾ ਇੱਕ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਫਿਰ ਨਿਭਾਉਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਦੱਸਣਾ ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਵਰਣਨ ਹੈ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਤੇ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਦਿਆਂ ਲਗਭਗ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਝੇਂਪ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।

ਇੱਕੋ ਕਾਰੋਬਾਰ ਬਾਰੇ ਦੋ ਵਾਕਾਂ ਵਿੱਚ ਫ਼ਰਕ ਵੇਖੋ। “ਮੈਂ ਇੱਕ ਜਨੂੰਨੀ ਕਾਰੀਗਰ ਹਾਂ ਜੋ ਖ਼ੂਬਸੂਰਤ, ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਤੱਕ ਚੱਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਆਪਣੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ” ਇੱਕ ਦਾਅਵਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ ਤੋਂ ਇੱਕ ਵੀ ਤੱਥ ਜਾਣਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਇੱਕ ਰਾਏ ਨਾਲ ਸਹਿਮਤ ਹੋਣ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ। “ਮੈਂ ਚਮੜੇ ਦੇ ਦਫ਼ਤਰੀ ਬੈਗ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਬਹੁਤਾ ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਜੋ ਸਾਈਕਲ ਉੱਤੇ ਦਫ਼ਤਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਕੀਮਤ ਤਕਰੀਬਨ 180 ਡਾਲਰ ਹੈ” ਇੱਕ ਵਰਣਨ ਹੈ। ਦੂਜਾ ਕਹਿਣਾ ਸੌਖਾ ਹੈ, ਸੁਣਨਾ ਸੌਖਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਸ ਉੱਤੇ ਸ਼ਰਮਿੰਦਾ ਹੋਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਵਿੱਚ ਫੜੇ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਕੁਝ ਹੈ ਹੀ ਨਹੀਂ।

ਜਿਸ ਚਾਲ ਦਾ ਅਸੀਂ ਬਹੁਤੇ ਸਹਾਰਾ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਖੋਜ ਵੀ ਹੈ। Sezer, Gino ਤੇ Norton ਨੇ ਸੱਤ ਅਧਿਐਨਾਂ ਵਿੱਚ “ਹੰਬਲਬ੍ਰੈਗ” ਦੀ ਜਾਂਚ ਕੀਤੀ, ਯਾਨੀ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਜਾਂ ਝੂਠੀ ਨਿਮਰਤਾ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟੀ ਹੋਈ ਸ਼ੇਖ਼ੀ, ਤੇ ਪਾਇਆ ਕਿ ਇਹ ਸਿੱਧੀ ਸਾਦੀ ਸ਼ੇਖ਼ੀ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਘੱਟ ਕਾਰਗਰ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ: ਇਸ ਨਾਲ ਲੋਕ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਘੱਟ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਸਨ ਤੇ ਘੱਟ ਕਾਬਲ ਵੀ ਸਮਝਦੇ ਸਨ। ਦਾਅਵੇ ਨੂੰ ਸਹਿਣਯੋਗ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਅਸੀਂ ਜੋ ਖ਼ੁਦ ਨੂੰ ਛੋਟਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਲਿਫ਼ਾਫ਼ਾ ਚਾੜ੍ਹਦੇ ਹਾਂ, ਉਹ ਉਲਟਾ ਅਸਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸਾਦਗੀ ਸਿਰਫ਼ ਵੱਧ ਸੌਖੀ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਕੰਮ ਵੀ ਵੱਧ ਕਰਦੀ ਹੈ।

ਉਹ ਵਾਕ ਹੈ ਕੀ, ਠੀਕ ਠੀਕ?

ਤਿੰਨ ਹਿੱਸੇ, ਇਸੇ ਤਰਤੀਬ ਵਿੱਚ: ਇਹ ਕੀ ਹੈ, ਕਿਸ ਲਈ ਹੈ, ਤੇ ਕੀਮਤ ਕੀ ਹੈ। ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਤਾਰੀਫ਼ ਨਹੀਂ, ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਮਿਸ਼ਨ ਨਹੀਂ।

ਛੇ ਅਸਲੀ ਮਿਸਾਲਾਂ:

• “ਮੈਂ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਗਮਲੇ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਬਹੁਤਾ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਜਿਹਨਾਂ ਦੇ ਪਲਾਸਟਿਕ ਦੇ ਗਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬੂਟੇ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕੀਮਤ 40 ਤੋਂ 90 ਡਾਲਰ।”
• “ਮੈਂ ਛੋਟੀਆਂ ਉਸਾਰੀ ਕੰਪਨੀਆਂ ਦਾ ਹਿਸਾਬ ਕਿਤਾਬ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਰਾਤ ਗਿਆਰਾਂ ਵਜੇ ਬਿੱਲ ਨਾ ਬਣਾਉਣੇ ਪੈਣ। ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਤਕਰੀਬਨ 300।”
• “ਮੈਂ ਰੈਸਟੋਰੈਂਟ ਦੇ ਮੈਨਿਊ ਲਈ ਖਾਣੇ ਦੀਆਂ ਤਸਵੀਰਾਂ ਖਿੱਚਦਾ ਹਾਂ। ਅੱਧੇ ਦਿਨ ਦੇ 600 ਡਾਲਰ ਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਤੀਹ ਕੁ ਤਸਵੀਰਾਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ।”
• “ਮੈਂ ਪੁਰਾਣੇ ਸਾਈਕਲ ਠੀਕ ਕਰਕੇ ਵੇਚਦਾ ਹਾਂ। ਕੀਮਤ 150 ਤੋਂ 400, ਤੇ ਪੂਰੀ ਸਰਵਿਸ ਹੋਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।”
• “ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੁਕਾਨਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰੋਡਕਟ ਪੰਨੇ ਲਿਖਦਾ ਹਾਂ ਜਿਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਧੀਆ ਹਨ ਪਰ ਸ਼ਬਦ ਮਾੜੇ। ਆਮ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਪੰਨੇ ਦੇ 250।”
• “ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਗਿਟਾਰ ਸਿਖਾਉਂਦਾ ਹਾਂ ਜਿਹਨਾਂ ਨੇ ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਘੰਟੇ ਦੇ ਪੈਂਤੀ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਜਾਂ ਆਨਲਾਈਨ।”

ਹਰ ਇੱਕ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅੰਕੜਾ ਹੈ। ਕੀਮਤ ਕੋਈ ਵੱਖਰੀ, ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਅਸਹਿਜ ਗੱਲਬਾਤ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਵਰਣਨ ਦਾ ਹੀ ਹਿੱਸਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਫ਼ੌਰਨ ਦੱਸ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਗਾਹਕ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰਨਾ ਇਸ ਅਹਿਸਾਸ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰੇ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ ਰਾਹ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕੁਝ ਲੁਕਾ ਰਹੇ ਹੋ। ਉਹਨਾਂ ਮੌਕਿਆਂ ਲਈ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਵੇਚ ਨਹੀਂ ਰਹੇ, ਬਿਨਾਂ ਕੀਮਤ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਵੀ ਤਿਆਰ ਰੱਖੋ, ਤੇ ਬਾਕੀ ਹਰ ਥਾਂ ਪੂਰਾ ਵਾਲਾ ਵਰਤੋ।

ਕਿਹੜੇ ਸ਼ਬਦ ਕੱਢ ਦੇਵਾਂ?

“ਬਸ” ਤੇ “ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ”, ਹਰ ਵਾਰ, ਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਹਰ ਉਹ ਸ਼ਬਦ ਜੋ ਸਮਝਣ ਲਈ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਪੇਸ਼ੇ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੋਣਾ ਪਵੇ। ਇਹ ਕਟਾਈ ਕਿਸੇ ਵੀ ਅਭਿਆਸ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਫ਼ਰਕ ਪਾਉਂਦੀ ਹੈ।

“ਮੈਂ ਬਸ ਥੋੜ੍ਹੀਆਂ ਜਿਹੀਆਂ ਮੋਮਬੱਤੀਆਂ ਨਾਲ ਨਾਲ ਬਣਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ” ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਮੁਆਫ਼ੀ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਲਾ ਉਹੀ ਪੈਮਾਨਾ ਅਪਣਾ ਲਵੇਗਾ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਫੜਾਇਆ। ਕਹੋ “ਮੈਂ ਮੋਮਬੱਤੀਆਂ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ” ਤੇ ਉਹ ਪੁੱਛੇਗਾ ਕਿਹੜੀਆਂ। ਕਹੋ “ਬਸ ਥੋੜ੍ਹੀਆਂ ਜਿਹੀਆਂ” ਤੇ ਉਹ ਕਹੇਗਾ “ਵਧੀਆ ਹੈ” ਤੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਵਾਲੇ ਵੱਲ ਮੁੜ ਜਾਵੇਗਾ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਿਖਾਇਆ ਕਿ ਕਿੰਨੀ ਪਰਵਾਹ ਕਰਨੀ ਹੈ।

ਔਖੀ ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਸ਼ਬਦਾਵਲੀ ਦੀ ਸਮੱਸਿਆ ਵੱਖਰੀ ਹੈ ਤੇ ਓਨੀ ਹੀ ਮਹਿੰਗੀ। Nielsen Norman Group ਦੀ ਖੋਜ ਨੇ ਪਾਇਆ ਕਿ ਸਾਦੀ ਭਾਸ਼ਾ ਮਾਹਰ ਪਾਠਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵੱਧ ਪਸੰਦ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਸੋ ਸਾਦਾ ਕਰਨਾ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਘੱਟ ਸਮਝਣਾ ਨਹੀਂ, ਇੱਕੋ ਵੇਲੇ ਵੱਧ ਲੋਕਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣਾ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਹਾਡੇ ਵਾਕ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ਬਦ ਹੈ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਕੰਮ ਉੱਤੇ ਸਿੱਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਥਾਂ ਉਹ ਸ਼ਬਦ ਪਾਓ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਪਹਿਲੇ ਗਾਹਕ ਨੇ ਓਹੀ ਗੱਲ ਦੱਸਣ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਸੀ।

ਇਸ ਦਾ ਇੱਕ ਅਮਲੀ ਪੱਖ ਵੀ ਹੈ। Federal Trade Commission ਦੀ ਛੋਟੇ ਕਾਰੋਬਾਰਾਂ ਲਈ ਹਦਾਇਤ ਹੈ ਕਿ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਬਾਰੇ ਕੀਤੇ ਦਾਅਵੇ ਸੱਚੇ ਹੋਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਪਿੱਛੇ ਸਬੂਤ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵਰਣਨ ਦਾ ਬਚਾਅ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। “ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ” ਦਾ ਨਹੀਂ।

ਵਾਕ ਕਹਿਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕੀ ਕਰਾਂ?

ਬੋਲਣਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿਓ। ਵਾਕ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਅਗਲੀ ਵਾਰੀ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਲੇ ਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਲਗਭਗ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਇਹੀ ਹਿੱਸਾ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਤੇ ਇਹੀ ਹਿੱਸਾ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਨੂੰ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਸੱਚੀ ਤੇ ਸਾਦੀ ਗੱਲ ਕਹਿਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਖ਼ਾਲੀ ਥਾਂ ਭਰਨ ਦਾ ਦਿਲ ਕਰਦਾ ਹੈ: ਕੋਈ ਸਫ਼ਾਈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਦੀ ਕਹਾਣੀ, ਇਹ ਭਰੋਸਾ ਕਿ ਹਾਲੇ ਇਸ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤੀ ਕਮਾਈ ਨਹੀਂ। ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਰ ਵਾਧਾ ਉਹੀ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਵਾਕ ਨੇ ਹੁਣੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।

ਉਹ ਚੁੱਪ ਖ਼ਾਲੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਉਸ ਵਿੱਚ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਲਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹਦਾ ਸਵਾਲ ਉਸ ਸਭ ਤੋਂ ਕੀਮਤੀ ਹੈ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਖ਼ਲਾਅ ਵਿੱਚ ਬੋਲ ਦਿੰਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਕਿਸ ਗੱਲ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਹੈ, ਤੇ ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਭਾਸ਼ਣ ਨਹੀਂ, ਗੱਲਬਾਤ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ। ਇਹ ਓਹੀ ਪੱਠਾ ਹੈ ਜੋ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਕੀਮਤ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਵੀ ਸੌਖੀ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਅੰਕੜਾ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਟੰਗਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦਿਲ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਿਸੇ ਦੇ ਇਤਰਾਜ਼ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸਫ਼ਾਈ ਦੇ ਦਿਓ।

ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਅਭਿਆਸ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ ਇਹ ਸਿੱਖਾਂ ਕਿਵੇਂ?

ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਕੰਮ ਦਾ ਵਰਣਨ ਉੱਚੀ, ਲੋਕਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਕਰੋ, ਤੇ ਠੀਕ ਠੀਕ ਦੱਸੋ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ। ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਬਾਰੇ ਵਾਕ ਸੌਖਾ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਪੱਠਾ ਓਹੀ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਤੁਸੀਂ ਦੱਸ ਰਹੇ ਹੋ ਉਸ ਲਈ ਇਹ ਤੁਹਾਡੀ ਲਾਗਤ ਤੋਂ ਕਿਤੇ ਵੱਧ ਕੀਮਤੀ ਹੈ।

ਖ਼ਾਸ ਗੱਲ ਕਹੋ ਜਾਂ ਰਹਿਣ ਹੀ ਦਿਓ। “ਉਸ ਦਾ ਕੰਮ ਕਮਾਲ ਹੈ” ਸਿਰਫ਼ ਰੌਲਾ ਹੈ ਤੇ ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। “ਉਸ ਨੇ ਨੁੱਕਰ ਵਾਲੀ ਬੇਕਰੀ ਦਾ ਆਰਡਰ ਵਾਲਾ ਪੰਨਾ ਨਵੇਂ ਸਿਰਿਓਂ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵੀਕੈਂਡ ਦੇ ਆਰਡਰ ਦੁੱਗਣੇ ਹੋ ਗਏ” ਉਹ ਵਾਕ ਹੈ ਜੋ ਕੋਈ ਉਸ ਮੀਟਿੰਗ ਵਿੱਚ ਦੁਹਰਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੋਵੋਗੇ। ਗੋਲ ਮੋਲ ਤਾਰੀਫ਼ ਇੱਕ ਅਹਿਸਾਸ ਹੈ। ਖ਼ਾਸ ਤੇ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਸਰਾਹਨਾ ਇੱਕ ਸਬੂਤ ਹੈ, ਤੇ ਸਬੂਤ ਆਪਣੇ ਆਪ ਸਫ਼ਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਇਸੇ ਹਫ਼ਤੇ ਇਹ ਕਰਨ ਦੇ ਤਿੰਨ ਤਰੀਕੇ, ਹਰ ਇੱਕ ਮਿੰਟ ਤੋਂ ਵੀ ਘੱਟ ਦਾ:

• ਕਿਸੇ ਨੇ ਜੋ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਨਾਂ ਲੈ ਕੇ ਉਸ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਦੱਸੋ ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੰਮ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਸੁਣ ਰਹੇ ਹਨ।
• ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕਾਰੀਗਰ ਦੇ ਕੰਮ ਦਾ ਇੱਕ ਵਾਕ ਵਾਲਾ ਵਰਣਨ ਕੈਪਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਲਿਖੋ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਟੈਗ ਕਰੋ।
• ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਤੁਹਾਥੋਂ ਕਿਸੇ ਦੀ ਸਿਫ਼ਾਰਸ਼ ਮੰਗੇ, ਤਾਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਣ ਨਹੀਂ, ਵਰਣਨ ਦਿਓ: ਉਹ ਕੀ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਕਿਸ ਲਈ, ਤੇ ਕੀਮਤ ਕੀ ਹੈ।

ਫਿਰ ਗਹੁ ਕਰੋ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਆਪਣੇ ਵਾਕ ਨਾਲ ਹੁਣੇ ਕੀ ਹੋਇਆ। ਤੁਸੀਂ ਓਹੀ ਢਾਂਚਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਲਈ ਉੱਚੀ ਬੋਲ ਕੇ ਬਣਾਇਆ, ਬਿਨਾਂ ਰੱਤੀ ਭਰ ਝੇਂਪ ਦੇ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਸਮੱਸਿਆ ਢਾਂਚਾ ਕਦੇ ਸੀ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਆਪਣਾ ਵਾਕ ਵੀ ਓਵੇਂ ਹੀ ਕਹੋ।

ਤਿੰਨ ਰੂਪ ਜੋ ਤਿਆਰ ਰੱਖਣੇ ਹਨ

ਆਪਣਾ ਵਾਕ ਹੁਣੇ ਲਿਖ ਲਓ ਜਦ ਤੱਕ ਤਾਜ਼ਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਉਸ ਦੇ ਤਿੰਨ ਰੂਪ ਬਣਾਓ ਤੇ ਉੱਥੇ ਰੱਖੋ ਜਿੱਥੋਂ ਦੁਬਾਰਾ ਲੱਭ ਸਕੋ।

ਕੈਪਸ਼ਨ ਵਾਲਾ ਰੂਪ, ਜਿਸ ਵਿੱਚੋਂ ਕੀਮਤ ਹਟ ਸਕਦੀ ਹੈ ਜੇ ਕੀਮਤ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪੰਨੇ ਉੱਤੇ ਹੈ, ਪਰ “ਕਿਸ ਲਈ ਹੈ” ਜ਼ਰੂਰ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਓਪਰੇ ਬੰਦੇ ਵਾਲਾ ਰੂਪ, ਪੂਰੇ ਤਿੰਨ ਹਿੱਸੇ, ਆਮ ਰਫ਼ਤਾਰ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ ਹੋਇਆ। ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਵਾਲਾ ਰੂਪ, ਜਾਂ ਉਸ ਬੰਦੇ ਲਈ ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਜਾਣ ਪਛਾਣ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗ਼ਲਤ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਏਨਾ ਛੋਟਾ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਹਿਫ਼ਲ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਸਹੀ ਸਹੀ ਦੁਹਰਾ ਸਕੇ।

ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਹੁਣੇ, ਇਕੱਲਿਆਂ, ਇੱਕ ਵਾਰ ਉੱਚੀ ਬੋਲੋ, ਲੋੜ ਪੈਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ। ਜੋ ਵਾਕ ਤੁਸੀਂ ਕਦੇ ਬੋਲਿਆ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਹੀ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਝੂਠ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਕਿਸੇ ਸੰਭਾਵੀ ਗਾਹਕ ਸਾਹਮਣੇ ਨਹੀਂ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਚਾਰ ਵਾਰ ਬੋਲੋ ਤੇ ਉਹ ਆਮ ਗੱਲ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਹੀ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਨਹੀਂ ਲੱਗਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ। ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ ਕਿ ਵੱਧ ਲੋਕ, ਵੱਧ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਹੀ ਸਮਝਣ, ਤਾਂ ਜੋ ਜਿਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੁਹਾਡੀ ਬਣਾਈ ਚੀਜ਼ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਸਕੇ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹੋ।

ਸਰੋਤ

• Kenan Institute of Private Enterprise, Humblebragging: A Distinct and Ineffective Self-Presentation Strategy
• Nielsen Norman Group, Plain Language Is for Everyone, Even Experts
• Federal Trade Commission, Advertising FAQ's: A Guide for Small Business