ਝਟਪਟ ਸੁਝਾਅ
- ਸਾਹ ਛੱਡਣ ਨੂੰ ਸਾਹ ਲੈਣ ਨਾਲੋਂ ਲੰਮਾ ਕਰੋ।
- ਭੀੜ ਵਿੱਚ ਨਿੱਘੇ ਚਿਹਰੇ ਲੱਭੋ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰੋ।
- ਘਬਰਾਹਟ ਨੂੰ ਜੋਸ਼ ਦਾ ਨਾਂ ਦਿਓ।
ਇੱਕ ਰਾਤ ਪਹਿਲਾਂ ਨੀਂਦ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ। ਉਸ ਦਿਨ ਸਵੇਰੇ ਕੁਝ ਖਾਧਾ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ। ਅਤੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇ ਆਖ਼ਰੀ ਕੁਝ ਮਿੰਟਾਂ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡਾ ਦਿਲ ਇੰਝ ਧੜਕਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਹੁਣੇ ਪੌੜੀਆਂ ਭੱਜ ਕੇ ਚੜ੍ਹੇ ਹੋਵੋ, ਹੱਥ ਗਿੱਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਛੋਟੀ, ਪੱਕੀ ਆਵਾਜ਼ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸ ਰਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਹੁਣੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਜਾਣ-ਪਛਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਸਾਹਮਣੇ ਬੇਇੱਜ਼ਤ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਹੋ।
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਹਿਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ: ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਹੋ। ਲੋਕਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਬੋਲਣ ਦਾ ਡਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਆਮ ਡਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ ਜੋ ਲੋਕ ਦੱਸਦੇ ਹਨ, ਬੱਸ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਜੋ ਸਟੇਜ ਉੱਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਹਿਜ ਦਿਸਦੇ ਹਨ, ਪਰਦੇ ਪਿੱਛੇ ਬਿਲਕੁਲ ਉਹੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਜਿਸ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਭਾਸ਼ਣ ਦੀ ਤੁਸੀਂ ਤਾਰੀਫ਼ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਉਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਇੱਕ ਕੰਬਦਾ, ਪਸੀਨੇ ਵਾਲਾ ਘੰਟਾ ਸੀ। ਬਾਹਰੋਂ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਣ ਦਾ ਮਤਲਬ ਲਗਭਗ ਕਦੇ ਵੀ ਅੰਦਰੋਂ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਣਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇਸ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਭਿਆਸ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ।
ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਿੱਤਰ ਦੀ ਕਮੀ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਇਹ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਕੰਮ ਲਈ ਨਹੀਂ ਬਣੇ। ਇਹ ਸਾਡੇ ਅੰਦਰ ਦੀ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਪੁਰਾਣੀ ਤਾਰ ਹੈ ਜੋ ਉਹੀ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ ਜਿਸ ਲਈ ਬਣੀ ਸੀ, ਬੱਸ ਸਭ ਤੋਂ ਮਾੜੇ ਵੇਲੇ।
ਤੁਹਾਡਾ ਸਰੀਰ ਭਾਸ਼ਣ ਨੂੰ ਖ਼ਤਰਾ ਕਿਉਂ ਸਮਝਦਾ ਹੈ
ਇਨਸਾਨੀ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਬਹੁਤੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਕਿਸੇ ਟੋਲੀ ਵੱਲੋਂ ਗਹੁ ਨਾਲ ਦੇਖੇ ਜਾਣ ਦਾ ਮਤਲਬ ਸੀ ਕਿ ਕੁਝ ਦਾਅ ਉੱਤੇ ਹੈ। ਟੋਲੀ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਰਹਿਣਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜ਼ਿੰਦਾ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਪਰਖੇ ਜਾ ਕੇ ਬਾਹਰ ਕੱਢੇ ਜਾਣਾ ਨਹੀਂ। ਤੁਹਾਡੇ ਨਾੜੀ ਤੰਤਰ ਨੂੰ ਕਦੇ ਇਹ ਸੁਨੇਹਾ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਿਆ ਕਿ ਤਿਮਾਹੀ ਦੀ ਰਿਪੋਰਟ ਜ਼ਿੰਦਗੀ-ਮੌਤ ਦਾ ਸਵਾਲ ਨਹੀਂ। ਸੋ ਜਦੋਂ ਦਰਜਨ ਭਰ ਚਿਹਰੇ ਤੁਹਾਡੇ ਵੱਲ ਮੁੜਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹੀ ਖ਼ਤਰੇ ਦਾ ਘੰਟਾ ਵੱਜਦਾ ਹੈ ਜੋ ਗੱਡੀ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਜਾਣ ਉੱਤੇ ਵੱਜਦਾ।
ਐਡਰੇਨਾਲਿਨ ਭਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਤੁਹਾਡਾ ਦਿਲ ਪੱਠਿਆਂ ਤੱਕ ਖ਼ੂਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਲਈ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਾਹ ਤੇਜ਼ ਅਤੇ ਹਲਕਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਖ਼ੂਨ ਹੱਥਾਂ ਅਤੇ ਪੇਟ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸੇ ਲਈ ਹਥੇਲੀਆਂ ਠੰਢੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਢਿੱਡ ਵਿੱਚ ਗੁੜਗੁੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਅਤੇ ਦਿਮਾਗ਼ ਦਾ ਸੋਚਣ-ਵਿਚਾਰਨ ਵਾਲਾ ਹਿੱਸਾ ਚੁੱਪ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਜੋ ਤੇਜ਼, ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਵਾਲਾ ਹਿੱਸਾ ਕਮਾਨ ਸੰਭਾਲ ਸਕੇ। ਇਹ ਆਖ਼ਰੀ ਗੱਲ ਸਭ ਤੋਂ ਬੇਰਹਿਮ ਹੈ। ਜਿਸ ਪਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਸਿਸਟਮ ਉਹੀ ਸਾਧਨ ਉਧਾਰ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਬਦ ਲੱਭਦੇ, ਅਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਮਨ ਕੋਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਸ ਦਾ ਮਤਲਬ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਕੁਝ ਗ਼ਲਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਡਾ ਸਰੀਰ ਇਸ ਨੂੰ ਅਹਿਮ ਸਮਝ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਮਕਸਦ ਇਸ ਘੰਟੇ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੰਦ ਕਰਨਾ ਨਹੀਂ। ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਜੋਸ਼ ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਤਿੱਖਾ ਹੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮਕਸਦ ਹੈ ਆਵਾਜ਼ ਏਨੀ ਕੁ ਘਟਾ ਦੇਣਾ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸੋਚ ਸਕੋ।
ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਵਾਂ ਨਜ਼ਰੀਆ
ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਤਬਦੀਲੀ ਹੈ ਜੋ ਏਨੀ ਸਾਦੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ ਕਿ ਬੇਮਤਲਬ ਜਾਪਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਹੈ ਨਹੀਂ।
ਡਰ ਦਾ ਸਰੀਰਕ ਅਹਿਸਾਸ ਅਤੇ ਜੋਸ਼ ਦਾ ਸਰੀਰਕ ਅਹਿਸਾਸ ਲਗਭਗ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਹਨ। ਧੜਕਦਾ ਦਿਲ, ਤੇਜ਼ ਸਾਹ, ਕੰਬਦੀ ਊਰਜਾ, ਅਤੇ ਇਹ ਅਹਿਸਾਸ ਕਿ ਕੁਝ ਵੱਡਾ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰੀਰ ਲਗਭਗ ਇੱਕੋ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫ਼ਰਕ ਉਸ ਕਹਾਣੀ ਦਾ ਹੈ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹੋ।
ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੇ ਹੋ "ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ", ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਲੜ ਰਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਘੰਟੇ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਦਬਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਇਹ ਲੜਾਈ ਆਪ ਹੀ ਤਣਾਅ ਦੀ ਦੂਜੀ ਤਹਿ ਜੋੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹੋ "ਮੈਂ ਇਸ ਲਈ ਜੋਸ਼ ਵਿੱਚ ਹਾਂ", ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਉਸੇ ਊਰਜਾ ਨੂੰ ਕੰਮ ਦੇ ਪਾਸੇ ਵਹਿਣ ਦਿੰਦੇ ਹੋ। ਇਸ ਉੱਤੇ ਪੂਰਾ ਯਕੀਨ ਕਰਨਾ ਵੀ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ। ਬੱਸ ਇਸ ਨੂੰ ਬੋਲ ਦੇਣਾ, ਭਾਵੇਂ ਹੌਲੀ ਜਿਹੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਦਿਮਾਗ਼ ਨੂੰ ਇਹ ਸਮਝਾਉਣ ਦਾ ਘੱਟ ਡਰਾਉਣਾ ਕਾਰਨ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦਿਲ ਇੰਝ ਕਿਉਂ ਧੜਕ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਦੂਜੀ ਯਾਦ ਰੱਖਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ: ਸਰੋਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨਹੀਂ। ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਲੋਕ ਬਹੁਤਾ ਕਰਕੇ ਇਹੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਵਧੀਆ ਬੋਲੇ। ਉਹ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਗ਼ਲਤੀਆਂ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਰਹੇ। ਉਹ ਉਮੀਦ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸੁਣਨ ਲਾਇਕ ਹੋਵੋਗੇ ਤਾਂ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਮਾਂ ਬਰਬਾਦ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤਾਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਰਾਹਤ ਹੈ ਕਿ ਉੱਪਰ ਤੁਸੀਂ ਹੋ, ਉਹ ਨਹੀਂ।
ਕੁਝ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ
ਘਬਰਾਹਟ ਸਭ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਦੋਂ ਘਟਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਡਰਨ ਲਈ ਅਣਜਾਣ ਗੱਲਾਂ ਘੱਟ ਹੋਣ। ਜੋ ਕੁਝ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਬਹੁਤਾ ਹਿੱਸਾ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਪਹਿਲਾਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
- ਆਪਣਾ ਵਿਸ਼ਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣੋ। Mayo Clinic ਤਿਆਰੀ ਨੂੰ ਸੂਚੀ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਬਿਨਾਂ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ: ਜਿੰਨਾ ਬਿਹਤਰ ਤੁਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਕਹਿ ਰਹੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਜਿੰਨੀ ਵੱਧ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਹੈ, ਓਨਾ ਹੀ ਘੱਟ ਖ਼ਤਰਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਭਟਕੋ ਜਾਂ ਹਿੱਲ ਜਾਓ। ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਓ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕੀ-ਕੀ ਦੱਸੋਗੇ। ਆਪਣੀ ਪਹਿਲੀ ਲਾਈਨ ਜ਼ੁਬਾਨੀ ਯਾਦ ਰੱਖੋ।
- ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਕੇ, ਉੱਚੀ ਬੋਲ ਕੇ ਅਭਿਆਸ ਕਰੋ, ਲੋੜ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਵੱਧ। ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਨੋਟ ਪੜ੍ਹਨਾ ਉਹ ਹੁਨਰ ਨਹੀਂ ਜੋ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਸੁਣਦਿਆਂ ਬੋਲਣਾ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਦੋਸਤ ਸਾਹਮਣੇ, ਆਪਣੇ ਫ਼ੋਨ ਸਾਹਮਣੇ, ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਜਾਂ ਖ਼ਾਲੀ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਬੋਲੋ। ਜਿਸ ਬੰਦੇ ਨੇ ਇਹ ਵਾਕ ਵੀਹ ਵਾਰ ਬੋਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਨਾਲੋਂ ਕਿਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਜੋ ਭੀੜ ਸਾਹਮਣੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਹੈ।
- ਅਜਿਹੀ ਲਿਖਤ ਨਾ ਬਣਾਓ ਜੋ ਪੜ੍ਹਨੀ ਪਵੇ। ਸ਼ਬਦ-ਬ-ਸ਼ਬਦ ਲਿਖਿਆ ਭਾਸ਼ਣ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਕੋ ਸ਼ਬਦਾਵਲੀ ਦਾ ਬੰਧਕ ਬਣਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਪਲ ਤੁਸੀਂ ਭਟਕੋ, ਘਬਰਾਹਟ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਦੀ ਥਾਂ ਕੁਝ ਨੁਕਤਿਆਂ ਦੀ ਛੋਟੀ ਸੂਚੀ ਤੋਂ ਬੋਲੋ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਭਰੋਸਾ ਰੱਖੋ ਕਿ ਉਹ ਆਪੇ ਨਿਕਲ ਆਵੇਗਾ।
- ਜੇ ਹੋ ਸਕੇ ਤਾਂ ਕਮਰਾ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਖ ਲਵੋ। ਉੱਥੇ ਖੜ੍ਹ ਕੇ ਦੇਖੋ ਜਿੱਥੇ ਤੁਸੀਂ ਖੜ੍ਹੋਗੇ। ਦੇਖੋ ਕਿ ਪਾਣੀ ਕਿੱਥੇ ਹੈ। ਥਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲੈਣ ਨਾਲ ਦਰਜਨ ਭਰ ਛੋਟੇ ਝਟਕੇ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੁਹਾਡੀ ਘਬਰਾਹਟ ਉੱਤੇ ਹੋਰ ਭਾਰ ਪਾਉਂਦੇ।
- ਆਪਣੇ ਪਹਿਲੇ ਸੱਠ ਸਕਿੰਟਾਂ ਦੀ ਖ਼ਾਸ ਤਿਆਰੀ ਕਰੋ। ਡਰ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਿਲਕੁਲ ਪਹਿਲਾਂ ਅਤੇ ਪਹਿਲੇ ਕੁਝ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਖ਼ਰ ਉੱਤੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਪੱਕੀ ਪਟੜੀ ਉੱਤੇ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਸਿਖ਼ਰ ਵਿੱਚੋਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਲੰਘ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੁਝ ਭਿਆਨਕ ਨਹੀਂ ਹੋ ਰਿਹਾ, ਉਹ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਉਸ ਪਲ ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ
ਜਦੋਂ ਘਬਰਾਹਟ ਫਿਰ ਵੀ ਆ ਜਾਵੇ, ਅਤੇ ਆਵੇਗੀ ਹੀ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਦਿਸਣ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਸਹਾਰੇ ਹਨ।
- ਸਾਹ ਛੱਡਣਾ ਹੌਲੀ ਕਰੋ। ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਸਭ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ ਸੰਦ ਹੈ। ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕੁਝ ਹੌਲੀ ਸਾਹ ਲਵੋ ਅਤੇ ਸਾਹ ਛੱਡਣ ਨੂੰ ਸਾਹ ਲੈਣ ਨਾਲੋਂ ਲੰਮਾ ਰੱਖੋ। ਲੰਮਾ, ਹੌਲੀ ਸਾਹ ਛੱਡਣਾ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾੜੀ ਤੰਤਰ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਇਸ਼ਾਰਾ ਹੈ ਕਿ ਐਮਰਜੈਂਸੀ ਮੁੱਕ ਗਈ। ਇਸ ਨਾਲ ਅਹਿਸਾਸ ਗ਼ਾਇਬ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ, ਪਰ ਉਸ ਦਾ ਸਿਖ਼ਰ ਘਟ ਜਾਵੇਗਾ।
- ਪੈਰ ਫ਼ਰਸ਼ ਉੱਤੇ ਟਿਕਾਓ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰੋ। ਚਿੰਤਾ ਉੱਪਰ ਛਾਤੀ ਅਤੇ ਸਿਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਜਾਣ-ਬੁੱਝ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ, ਆਪਣੇ ਭਾਰ, ਅਤੇ ਜ਼ਮੀਨ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਦੇਣਾ ਤੁਹਾਡਾ ਕੁਝ ਧਿਆਨ "ਜੇ ਇੰਝ ਹੋ ਗਿਆ ਤਾਂ" ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚੋਂ ਕੱਢ ਕੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਲੈ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
- ਨਿੱਘੇ ਚਿਹਰੇ ਲੱਭੋ। ਲਗਭਗ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੁਝ ਲੋਕ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਸਿਰ ਹਿਲਾ ਰਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਮੁਸਕਰਾ ਰਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੇਤੀ ਲੱਭੋ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰੋ। ਬੋਰ ਜਾਂ ਸ਼ੱਕੀ ਚਿਹਰਾ ਲੱਭ ਕੇ ਉਸ ਲਈ ਨਾ ਬੋਲੋ।
- ਪਹਿਲੀ ਚੁੱਪ ਨੂੰ ਠੀਕ ਸਮਝੋ। ਚੁੱਪ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਦੀ ਵਰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਬਾਕੀ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪਲ ਵਰਗੀ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਭਟਕ ਜਾਓ, ਤਾਂ ਰੁਕੋ, ਨੋਟ ਦੇਖੋ, ਸਾਹ ਲਵੋ, ਅਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੋ। ਸਰੋਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਚੁੱਪ ਨੂੰ ਭਰੋਸੇ ਵਜੋਂ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਨਾਕਾਮੀ ਵਜੋਂ ਨਹੀਂ।
- ਹੌਲੀ ਬੋਲੋ। ਘਬਰਾਹਟ ਸਾਨੂੰ ਕਾਹਲਾ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਾਹਲੀ ਸਾਹ ਚੜ੍ਹਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਘਬਰਾਹਟ ਹੋਰ ਵਧਦੀ ਹੈ। ਕੁਦਰਤੀ ਲੱਗਣ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਹੌਲੀ ਬੋਲੋ। ਇਸ ਨਾਲ ਸੋਚਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਸੰਭਲੇ ਹੋਏ ਲੱਗਦੇ ਹੋ।
- ਧਿਆਨ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ, ਆਪਣੇ ਸੁਨੇਹੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖੋ। ਜਦੋਂ ਸਾਰਾ ਧਿਆਨ ਇਸ ਉੱਤੇ ਹੋਵੇ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕਿਹੋ ਜਿਹੇ ਲੱਗ ਰਹੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਚੱਕਰ ਹੋਰ ਵਿਗੜਦਾ ਹੈ। ਧਿਆਨ ਉਸ ਗੱਲ ਉੱਤੇ ਰੱਖੋ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਕਹਿਣ ਆਏ ਹੋ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਕਹਿ ਰਹੇ ਹੋ। ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਣ ਲਈ ਕੁਝ ਹੈ। ਦੇ ਦਿਓ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਬਾਰੇ ਵੀ ਇੱਕ ਗੱਲ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਲੋਕ ਸਹਾਰਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਗਲਾਸ ਸ਼ਰਾਬ ਅਕਸਰ ਉਲਟਾ ਪੈਂਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਉਸ ਯਾਦਦਾਸ਼ਤ ਨੂੰ ਧੁੰਦਲਾ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਏਨੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਬਣਾਈ ਸੀ। ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਤੇਜ਼ ਧੜਕਦੇ ਦਿਲ ਉੱਤੇ ਕੈਫ਼ੀਨ ਆਮ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਸਰੀਰਕ ਲੱਛਣ ਹੋਰ ਉੱਚੇ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਘੱਟ ਨਹੀਂ। ਬੋਲਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੋਵਾਂ ਤੋਂ ਬਚੋ।
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲੱਛਣਾਂ ਤੋਂ ਤੁਸੀਂ ਡਰਦੇ ਹੋ, ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰ ਕੇ
ਬਹੁਤਾ ਡਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਭਾਸ਼ਣ ਦਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਉਹ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਭ ਸਾਹਮਣੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਖ਼ਾਸ, ਦਿਸਣ ਵਾਲੀ ਗੜਬੜ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ। National Institute of Mental Health ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਦੀਆਂ ਆਮ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਦੱਸਦਾ ਹੈ: ਚਿਹਰਾ ਲਾਲ ਹੋਣਾ, ਪਸੀਨਾ ਆਉਣਾ, ਕੰਬਣੀ, ਤੇਜ਼ ਧੜਕਣ, ਕੰਬਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਅਤੇ ਦਿਮਾਗ਼ ਦਾ ਕੋਰਾ ਹੋ ਜਾਣਾ। ਹਰ ਇੱਕ ਬਾਰੇ ਜਾਣਨਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਲ ਸਮਝਣਾ ਕੰਮ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
- ਕੰਬਦੀ ਆਵਾਜ਼। ਕੰਬਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਸੀ ਹੋਈ ਛਾਤੀ ਅਤੇ ਰੋਕੇ ਹੋਏ ਸਾਹ ਤੋਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਤੋਂ ਨਹੀਂ। ਹੱਲ ਉਲਟਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ: ਸਾਹ ਹੇਠੋਂ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਲਵੋ, ਅਤੇ ਪਹਿਲੇ ਵਾਕ ਉਹ ਰੱਖੋ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਸੌ ਵਾਰ ਬੋਲੇ ਹਨ ਤਾਂ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨ ਲਈ ਵੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾ ਲਾਉਣਾ ਪਵੇ। ਸਾਹ ਬਰਾਬਰ ਹੁੰਦਿਆਂ ਹੀ ਕੰਬਣੀ ਲਗਭਗ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੱਕ ਮਿੰਟ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
- ਕੋਰਾ ਦਿਮਾਗ਼। ਲੋਕ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਇਸੇ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਖ਼ਤਰੇ ਦੇ ਘੰਟੇ ਦਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਵੱਧ ਹੀ ਵਧੀਆ ਕੰਮ ਕਰ ਜਾਣਾ ਹੈ। ਜੇ ਇਹ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਰੁਕੋ। ਨੋਟ ਦੇਖੋ। ਸਾਹ ਲਵੋ। ਲੋੜ ਪਵੇ ਤਾਂ ਆਪਣਾ ਪਿਛਲਾ ਵਾਕ ਦੁਹਰਾ ਦਿਓ। ਕੁਝ ਸਕਿੰਟਾਂ ਦੀ ਚੁੱਪ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜੁਗਾਂ ਵਰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਕਮਰੇ ਨੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਕੋਰੇਪਣ ਤੋਂ ਘਬਰਾਉਂਦੇ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਿਤੇ ਛੇਤੀ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
- ਕੰਬਦੇ ਹੱਥ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਕੰਮ ਦਿਓ। ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਕਾਰਡ, ਕਲਿੱਕਰ, ਜਾਂ ਸਟੈਂਡ ਦਾ ਕਿਨਾਰਾ ਹਲਕਾ ਜਿਹਾ ਫੜ ਲਵੋ। ਵਿਹਲੇ ਹੱਥ ਰੁੱਝੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਦਿਸਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਪੱਕੀ ਪਕੜ ਕੰਬਣੀ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲਈ ਥਾਂ ਦੇ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
- ਚਿਹਰਾ ਲਾਲ ਹੋਣਾ ਅਤੇ ਪਸੀਨਾ। ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹੈ: ਇਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਦੇਖਣ ਨਾਲੋਂ ਕਿਤੇ ਵੱਧ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਭੱਠੀ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦਸ ਫ਼ੁੱਟ ਦੂਰੋਂ ਅਕਸਰ ਦਿਸਦਾ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਲਾਲੀ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਸਿਰਫ਼ ਦਬਾਅ ਵਧਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਰਹਿਣ ਦੇਣਾ ਅਤੇ ਬੋਲਦੇ ਰਹਿਣਾ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਲਹਿ ਜਾਣ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
- ਧੜਕਦਾ ਦਿਲ। ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਹੌਲੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਪਰ ਸਾਹ ਛੱਡਣਾ ਲੰਮਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਜੋ ਹੌਲੀ ਜਿਹੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਖ਼ਤਰਾ ਲੰਘ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਯਾਦ ਰੱਖੋ ਕਿ ਸਰੋਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਧੜਕਣ ਨਹੀਂ ਸੁਣ ਸਕਦੇ। ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਅੰਦਰ ਏਨਾ ਵੱਡਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿੱਜੀ ਹੈ।
ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕੋ ਗੱਲ ਸਾਂਝੀ ਹੈ। ਲੱਛਣ ਨਾਲ ਲੜਨਾ ਉਸ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਰਹਿਣ ਦੇਣਾ, ਅਤੇ ਨਾਲੋ-ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਰਹਿਣਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪੇ ਲੰਘ ਜਾਣ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਇਹ ਸੌਖਾ ਹੁੰਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਕਹਿਣ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ
ਇਸ ਡਰ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਇਲਾਜ ਉਹੀ ਹੈ ਜਿਸ ਤੋਂ ਇਹ ਡਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਬਚਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ: ਇਸ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਕਰਨਾ। ਹਰ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਬੋਲਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਬਚ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਬਚੋਗੇ ਹੀ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਡਾ ਦਿਮਾਗ਼ ਇਹ ਸਬੂਤ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਿਸ ਤਬਾਹੀ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਉਸ ਨੇ ਕੀਤੀ ਸੀ ਉਹ ਆਈ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਥੈਰੇਪਿਸਟ ਇਸ ਦੇ ਵਿਉਂਤਬੱਧ ਰੂਪ ਨੂੰ ਐਕਸਪੋਜ਼ਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਬੋਲਣ ਦੇ ਡਰ ਦੇ ਇਲਾਜ ਦਾ ਇਹ ਮੁੱਖ ਹਿੱਸਾ ਹੈ। ਮਨੋਵਿਗਿਆਨਕ ਇਲਾਜਾਂ ਦੇ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਅਧਿਐਨ ਨੇ ਪਾਇਆ ਕਿ ਕਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਮਦਦ ਲਈ ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਬਿਹਤਰ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਇਹ ਕਿ ਇਲਾਜ ਮੁੱਕਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਉਹ ਸੁਧਰਦੇ ਰਹੇ। ਇਹ ਹੁਨਰ ਪਿਛੋਕੜ ਵਿੱਚ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਬਣਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤੁਸੀਂ ਛੋਟੇ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਕੇ ਪਾਸਾ ਆਪਣੇ ਹੱਕ ਵਿੱਚ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਕਿਸੇ ਮੀਟਿੰਗ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛੋ। ਕਿਸੇ ਸਮਾਗਮ ਵਿੱਚ ਦੋ ਬੋਲ ਬੋਲੋ। ਤੀਹ ਬੰਦਿਆਂ ਦੀ ਫ਼ਿਕਰ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤਿੰਨ ਬੰਦਿਆਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਵਿੱਚ ਬੋਲੋ। ਹਰ ਵਾਰੀ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਜਮ੍ਹਾਂ ਰਾਸ਼ੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਸੋਚੇ ਨਾਲੋਂ ਛੇਤੀ ਜੁੜਦੀਆਂ ਹਨ।
ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਘਬਰਾਹਟ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੋਵੇ
ਬਹੁਤਿਆਂ ਲਈ ਸਟੇਜ ਦੀ ਘਬਰਾਹਟ ਬੇਚੈਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਪਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਭਾਲਣ ਯੋਗ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਇਹ ਡਰ ਇਸ ਤੋਂ ਭਾਰੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਇਹ ਡਰ ਏਨਾ ਤਕੜਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮੌਕੇ ਠੁਕਰਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਆਪਣੀਆਂ ਯੋਜਨਾਵਾਂ ਬਦਲ ਲੈਂਦੇ ਹੋ, ਜਾਂ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਇੰਝ ਸਜਾ ਲੈਂਦੇ ਹੋ ਕਿ ਕਦੇ ਬੋਲਣਾ ਹੀ ਨਾ ਪਵੇ, ਤਾਂ ਇਸ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਦੇਣਾ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਾਲਾਤ ਦਾ ਡਰ ਸੋਸ਼ਲ ਐਂਗਜ਼ਾਇਟੀ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਮ ਹੈ, ਅਸਲੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਇਲਾਜ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਇਕੱਲੇ ਦੰਦ ਪੀਸ ਕੇ ਸਹਿਣ ਦਾ ਕੋਈ ਇਨਾਮ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਇਹ ਡਰ ਤੁਹਾਥੋਂ ਉਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਖੋਹ ਰਿਹਾ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਰਵਾਹ ਹੈ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਡਾਕਟਰ ਜਾਂ ਥੈਰੇਪਿਸਟ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨੀ ਇੱਕ ਵਾਜਬ, ਆਮ ਕਦਮ ਹੈ। ਗੱਲਬਾਤ ਵਾਲੀ ਥੈਰੇਪੀ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਛੋਟੀਆਂ, ਸਹਾਰੇ ਵਾਲੀਆਂ ਖ਼ੁਰਾਕਾਂ ਵਿੱਚ ਡਰ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨਾ ਸਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਬਹੁਤ ਕਾਮਯਾਬ ਰਹੀ ਹੈ। ਮਦਦ ਮੰਗਣਾ ਇਹ ਮੰਨਣਾ ਨਹੀਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਹੋ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਭਰੋਸੇਮੰਦ ਬੁਲਾਰੇ ਇਸੇ ਰਾਹ ਤੋਂ ਬਣੇ ਹਨ।
ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਮਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹਨਾ ਪਸੰਦ ਹੋਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ। ਬੱਸ ਏਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਲੋੜ ਪਵੇ ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਕਰ ਸਕੋ, ਹੱਥ ਥੋੜ੍ਹੇ ਵੱਧ ਸਥਿਰ ਹੋਣ ਅਤੇ ਸੋਚਾਂ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਆਪਣੀਆਂ। ਇਹ ਤੁਹਾਡੀ ਪਹੁੰਚ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਅਤੇ ਡਰ ਜੋ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਉਸ ਨਾਲੋਂ ਕਿਤੇ ਨੇੜੇ।
ਸਰੋਤ
- Mayo Clinic, Fear of public speaking: How can I overcome it?
- National Institute of Mental Health, Social Anxiety Disorder: More Than Just Shyness
- Frontiers in Psychology (via PubMed Central), Psychological Interventions for the Fear of Public Speaking: A Meta-Analysis