ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸੰਕਟ ਵਿੱਚ ਹੋ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਬਾਰੇ ਸੋਚ ਰਹੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਇਕੱਲੇ ਨਹੀਂ ਹੋ। US ਵਿੱਚ, 988 ਤੇ ਕਾਲ ਜਾਂ ਟੈਕਸਟ ਕਰੋ (Suicide & Crisis Lifeline, 24/7), 741741 ਤੇ HOME ਟੈਕਸਟ ਕਰੋ (Crisis Text Line), ਜਾਂ ਸੰਕਟਕਾਲ ਵਿੱਚ 911 ਤੇ ਕਾਲ ਕਰੋ। ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਹੋਵੋ, findahelpline.com ਉੱਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਆਪਣੀ ਭਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਮੁਫ਼ਤ ਅਤੇ ਗੁਪਤ ਸੰਕਟ ਹੈਲਪਲਾਈਨਾਂ ਦੀ ਸੂਚੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਵੇਲੇ ਖ਼ਤਰੇ ਵਿੱਚ ਹੋ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਸਥਾਨਕ ਐਮਰਜੈਂਸੀ ਨੰਬਰ ਉੱਤੇ ਫ਼ੋਨ ਕਰੋ।
ਇੱਕ ਖ਼ਾਸ ਕਿਸਮ ਦਾ ਮਾੜਾ ਪਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਣਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਸੁਆਰਦਾ। ਤੁਹਾਡੇ ਖ਼ਿਆਲ ਦੌੜੇ ਜਾ ਰਹੇ ਨੇ, ਉੱਥੇ ਜਿੱਥੇ ਤੁਸੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ। ਕਮਰਾ ਦੂਰ-ਦੂਰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਬਹੁਤਾ ਤਿੱਖਾ, ਜਾਂ ਅਜੀਬ ਜਿਹਾ ਗ਼ੈਰ-ਅਸਲੀ। ਸ਼ਾਇਦ ਕਿਸੇ ਯਾਦ ਨੇ ਵਰਤਮਾਨ ਹਥਿਆ ਲਿਆ ਹੈ। ਸ਼ਾਇਦ ਫ਼ਿਕਰ ਦੀ ਕੋਈ ਸ਼ਕਲ ਨਹੀਂ, ਬੱਸ ਰਫ਼ਤਾਰ ਹੈ। ਜੋ ਵੀ ਹੈ, "ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਕੇ ਸੋਚ ਲੈ" ਵਾਲੀ ਆਮ ਸਲਾਹ ਮਜ਼ਾਕ ਵਾਂਗ ਵੱਜਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਅੱਗ ਤੁਹਾਡੀ ਸੋਚ ਨੂੰ ਹੀ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਹੈ।
Grounding ਯਾਨੀ ਧਰਤੀ ਫੜਨਾ ਐਨ ਇਸੇ ਪਲ ਲਈ ਹੈ। ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਮਨ ਤੋਂ ਮਨ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰਨ ਦੀ ਮੰਗ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਇਹ ਉਸ ਦੇ ਆਲਿਓਂ ਦੀ ਲੰਘਦਾ ਹੈ, ਸਰੀਰ ਰਾਹੀਂ, ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਪੰਜ ਗਿਆਨ-ਇੰਦਰੀਆਂ ਵਰਤ ਕੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਭੰਵਰ ਵਿੱਚੋਂ ਖਿੱਚ ਕੇ ਵਰਤਮਾਨ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਗੱਲ ਸਿੱਧੀ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੀ ਘਬਰਾਹਟ ਭਵਿੱਖ ਜਾਂ ਬੀਤੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ। ਤੁਹਾਡਾ ਸਰੀਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੱਥੇ ਹੈ, ਐਨ ਹੁਣ। Grounding ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵਰਤ ਕੇ ਪਹਿਲੇ ਨੂੰ ਟੋਕਦੀ ਹੈ।
ਕਲੀਨਿਸ਼ੀਅਨ ਇਸ 'ਤੇ ਖੁੱਲ੍ਹ ਕੇ ਟੇਕ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਐਵੇਂ ਨਹੀਂ। ਟਰਾਮਾ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਵਿੱਚ ਇਹ ਇੱਕ ਬੁਨਿਆਦੀ ਟਿਕਾਊ ਹੁਨਰ ਵਜੋਂ ਹਾਜ਼ਰ ਹੈ। ਵਿਹਾਰਕ ਸਿਹਤ ਸੇਵਾਵਾਂ ਲਈ SAMHSA ਦੀ ਸੇਧ grounding ਨੂੰ ਇੱਕ ਨਿੱਕੀ, ਸੰਪੂਰਨ ਤਸਵੀਰ ਨਾਲ ਬਿਆਨ ਕਰਦੀ ਹੈ: ਦੁਖਦਾਈ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਬੰਦਾ ਕਿਸੇ ਫ਼ਿਲਮ ਦੇ ਅੰਦਰ ਗੁਆਚੇ ਬੰਦੇ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਤੇ grounding ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਹਨੇਰੇ ਥੀਏਟਰ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਵਰਤਮਾਨ ਕਮਰੇ ਦੇ ਦਿਨ-ਚਾਨਣ ਵਿੱਚ ਪੈਰ ਧਰਨ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹੋ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਨਹੀਂ ਰਹੇ। ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੀ ਥਾਂ ਚੌੜੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਜਦ ਤੱਕ ਤੁਸੀਂ ਮੁੜ ਖੜ੍ਹੇ ਨਾ ਹੋ ਸਕੋ।
ਜਿੱਥੇ ਦਲੀਲ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ, ਉੱਥੇ ਇੰਦਰੀਆਂ ਕਿਉਂ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ
ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਹੜ੍ਹ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਦਿਮਾਗ਼ ਦਾ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣਾ, ਤੇਜ਼ ਹਿੱਸਾ ਸਟੀਅਰਿੰਗ ਫੜ ਚੁੱਕਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਖ਼ਤਰਾ ਭਾਂਪਣ ਤੇ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਕਰਨ ਲਈ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਜਦੋਂ ਇਹ ਤਪਿਆ ਹੋਇਆ ਚੱਲਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਉਸ ਹੌਲੇ, ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਵਾਲੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਦਬਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦਲੀਲ ਦੇਣ, ਵਿਉਂਤ ਬਣਾਉਣ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਧਰਵਾਸ ਦੇਣ ਲਈ ਵਰਤਦੇ। ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਸੰਘਣੇ ਪਲ ਵਿੱਚ "ਬੱਸ ਢਿੱਲਾ ਛੱਡ" ਬੇਕਾਰ ਹੈ। ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਢਿੱਲਾ ਪੈਣ ਲਈ ਜਿਹੜੀ ਤਾਰ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਤਾਰ ਚੁੱਪ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ।
Grounding ਦਿਮਾਗ਼ ਦੇ ਉਸ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਵਾਲੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਇੱਕ ਨਿੱਕਾ, ਠੋਸ ਕੰਮ ਦੇ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਪੰਜ ਖ਼ਾਸ ਚੀਜ਼ਾਂ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਦੇਖ ਸਕਦੇ ਹੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਂ ਲੈਣਾ, ਜਾਂ ਹੱਥ ਹੇਠਲੀ ਕੁਰਸੀ ਦੀ ਐਨ ਸਹੀ ਬਣਤਰ ਬਿਆਨ ਕਰਨਾ, ਧਿਆਨ ਤੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਵਰਕਿੰਗ ਮੈਮਰੀ ਮੰਗਦਾ ਹੈ। ਇੰਝ ਕਰਨ ਨਾਲ ਕੁਝ ਤਾਕਤ ਦਿਮਾਗ਼ ਦੇ ਸੋਚਣ ਵਾਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਖਿੱਚੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਮੁੜ ਚਾਲੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਲਾਰਮ ਟਿਕਣ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। University of Rochester Medical Center, ਜੋ ਇਸ ਦਾ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਰੂਪ ਸਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਬੰਨ੍ਹਦਾ ਹੈ: ਜਦੋਂ ਮਨ ਫ਼ਿਕਰਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਟੱਪ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ grounding ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਰਤਮਾਨ ਵਿੱਚ ਲੰਗਰ ਪਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਨਾਲ ਹੀ ਇੱਕ ਦੂਜੀ ਗੱਲ ਵੀ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਜਾਣਨ ਲਾਇਕ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਖ਼ਾਸ ਹੋਣਾ ਐਨਾ ਮਾਅਨੇ ਕਿਉਂ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਡਰਿਆ ਦਿਮਾਗ਼ ਧੁੰਦਲੇ, ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਇਸ਼ਾਰਿਆਂ ਦਾ ਵਪਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। "ਕੁਝ ਗ਼ਲਤ ਹੈ।" "ਇਹ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮੁੱਕਣਾ।" "ਮੈਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਨਹੀਂ।" ਇਹ ਇਸ਼ਾਰੇ ਐਨ ਇਸੇ ਲਈ ਤਾਕਤਵਰ ਹਨ ਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਸ਼ਕਲ ਨਹੀਂ। Grounding ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਜਵਾਬ ਉਲਟ ਨਾਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ: ਤੱਥ। ਫ਼ਰਸ਼ ਪੱਕਾ ਹੈ। ਮੱਗ ਨੀਲਾ ਹੈ। ਘੜੀ ਚਾਰ ਵੱਜ ਕੇ ਦਸ ਮਿੰਟ ਦੱਸਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਵੀ ਡਰ ਨਾਲ ਸਿੱਧੀ ਬਹਿਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਇਹ ਬੱਸ ਪਲ ਨੂੰ ਐਨੀ ਸਿੱਧੀ, ਪਰਖੀ ਜਾ ਸਕਣ ਵਾਲੀ, ਵਰਤਮਾਨ ਹਕੀਕਤ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਡਰ ਕੋਲ ਵਧਣ ਦੀ ਥਾਂ ਘਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਅਲਾਰਮ ਨਾਲ ਬਹਿਸ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੇ। ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਨਾਲ ਪਰ੍ਹਾਂ ਧੱਕ ਰਹੇ ਹੋ ਜੋ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸੱਚ ਹੈ।
ਧਿਆਨ ਦਿਓ ਕਿ grounding ਕੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਹ ਜਜ਼ਬਾਤਾਂ ਤੋਂ ਭੱਜਣ ਵਾਲੇ ਅਰਥ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਭਟਕਾਉਣਾ ਨਹੀਂ। ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਨਾਟਕ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੇ ਕਿ ਕੁਝ ਗ਼ਲਤ ਨਹੀਂ। ਤੁਸੀਂ ਦੱਬੇ ਹੋਏ ਨਰਵਸ ਸਿਸਟਮ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪੈਰ ਧਰਨ ਦੀ ਥਾਂ ਦੇ ਰਹੇ ਹੋ ਤਾਂ ਜੋ ਅਹਿਸਾਸ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਿਗਲਣ ਦੀ ਥਾਂ ਲੰਘ ਸਕੇ। Cleveland Clinic ਇਸ ਨੂੰ ਤੂਫ਼ਾਨ ਵਿਚਲੇ ਰੁੱਖ ਦੀ ਤਸਵੀਰ ਨਾਲ ਸੋਹਣਾ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: grounding ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜੜ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜੀ ਰੱਖਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਹਵਾ ਉਹ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਹਵਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਜਿਸ ਤੋਂ ਬਹੁਤੇ ਲੋਕ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦੇ ਹਨ
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਕਦੇ ਵੀ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕੋ grounding ਔਜ਼ਾਰ ਸਿੱਖਣਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਹੀ ਸਿੱਖੋ। ਇਸ ਨੂੰ ਅਕਸਰ 5-4-3-2-1 ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀਆਂ ਇੰਦਰੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਹੇਠਾਂ ਉਤਰਦੇ ਹੋ, ਜੋ ਸੱਚਮੁੱਚ ਤੁਹਾਡੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਹੈ ਉਸ ਦੇ ਨਾਂ ਲੈਂਦੇ ਹੋਏ।
- ਪੰਜ ਚੀਜ਼ਾਂ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਦੇਖ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਦੇਖੋ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੱਸੋ। ਛੱਤ ਦੀ ਤਰੇੜ। ਇੱਕ ਨੀਲਾ ਮੱਗ। ਫ਼ਰਸ਼ 'ਤੇ ਪੈਂਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦਾ ਢੰਗ। ਖ਼ਾਸ ਬਣੋ। "ਇੱਕ ਪੈੱਨ" ਠੀਕ ਹੈ; "ਢੱਕਣ ਗੁਆਚਿਆ, ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਚਿੱਥਿਆ ਕਾਲਾ ਪੈੱਨ" ਬਿਹਤਰ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਵੇਰਵਾ ਹੀ ਹੈ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਮਨ ਨੂੰ ਰੁੱਝਾ ਕੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
- ਚਾਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਜਜ਼ਬਾਤ ਨਹੀਂ। ਸਰੀਰਕ ਚੀਜ਼ਾਂ ਜੋ ਇਸ ਵੇਲੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਛੂਹ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਪੈਰਾਂ ਹੇਠ ਫ਼ਰਸ਼। ਜੀਨਜ਼ ਦੀ ਸਿਲਾਈ। ਬਾਹਾਂ 'ਤੇ ਠੰਢੀ ਹਵਾ। ਹੱਥ ਮੇਜ਼ 'ਤੇ ਪੱਧਰਾ ਦਬਾਓ ਤੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰੋ ਕਿ ਮੇਜ਼ ਵਾਪਸ ਦਬਾਉਂਦਾ ਹੈ।
- ਤਿੰਨ ਚੀਜ਼ਾਂ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਸੁਣ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਕੰਨਾਂ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਪਹੁੰਚਣ ਦਿਓ। ਪੱਖਾ। ਟ੍ਰੈਫ਼ਿਕ। ਤੁਹਾਡਾ ਆਪਣਾ ਸਾਹ। ਉਹ ਧੀਮੀ ਗੂੰਜ ਜੋ ਚੁੱਪ ਕਮਰਾ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਰੁਕ ਕੇ ਸੁਣਦੇ ਹੋ।
- ਦੋ ਚੀਜ਼ਾਂ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਸੁੰਘ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਕੌਫ਼ੀ, ਸਾਬਣ, ਬਾਹਰ ਦੀ ਹਵਾ, ਤੁਹਾਡੀ ਆਪਣੀ ਬਾਂਹ ਦਾ ਕੱਪੜਾ। ਜੇ ਸੱਚਮੁੱਚ ਕੁਝ ਸੁੰਘ ਨਾ ਸਕੋ, ਤਾਂ ਦੋ ਖ਼ੁਸ਼ਬੂਆਂ ਦੇ ਨਾਂ ਲਓ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਸੰਦ ਹਨ।
- ਇੱਕ ਚੀਜ਼ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਚੱਖ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਜੋ ਵੀ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਪਾਣੀ ਦਾ ਘੁੱਟ। ਚਿਊਇੰਗ ਗਮ। ਆਪਣੇ ਹੀ ਮੂੰਹ ਦਾ ਸੁਆਦ ਵੀ ਗਿਣਦਾ ਹੈ।
ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਕਰੋ। ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਤੇ ਕਦਮਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਲੰਮਾ ਤੇ ਹੌਲੀ ਸਾਹ ਛੱਡਣਾ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਛੇਤੀ ਮੁਕਾਉਣ ਦਾ ਕੋਈ ਇਨਾਮ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਕਾਹਲ ਸਾਰਾ ਮਕਸਦ ਹੀ ਮਾਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਵੀ ਹਿੱਲੇ ਹੋਏ ਹੋ, ਤਾਂ ਦੁਬਾਰਾ ਕਰੋ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਇਸ ਨੂੰ ਦੋ-ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਤੱਕ ਧਰਤੀ ਪੱਕੀ ਨਾ ਲੱਗਣ ਲੱਗੇ।
ਜਦੋਂ ਦੇਖਣਾ ਤੇ ਸੁਣਨਾ ਕਾਫ਼ੀ ਨਾ ਹੋਵੇ
ਇੰਦਰੀਆਂ ਨਾਲ ਨਾਂ ਲੈਣਾ ਨਰਮ ਤਰੀਕਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਿਸੇ ਸੱਚਮੁੱਚ ਔਖੇ ਦਿਨ ਇਹ ਪਾਰ ਲੰਘਣ ਲਈ ਬਹੁਤਾ ਨਰਮ ਲੱਗ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਉਦੋਂ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਸਿੱਧਾ ਭਰਤੀ ਕਰਨਾ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਤਕੜੀ ਸਰੀਰਕ ਸੰਵੇਦਨਾ ਦਿਮਾਗ਼ ਨੂੰ ਉਤਰਨ ਲਈ ਕੁਝ ਉੱਚਾ ਦੇ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
- ਗੁੱਟਾਂ ਤੇ ਹੱਥਾਂ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਪਾਸੇ ਠੰਢਾ ਪਾਣੀ ਚਲਾਓ, ਤੇ ਤਾਪਮਾਨ ਵੱਲ ਨੀਝ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਦਿਓ।
- ਕੁਝ ਠੰਢਾ ਜਾਂ ਖੁਰਦਰਾ ਫੜੋ: ਬਰਫ਼ ਦਾ ਟੁਕੜਾ, ਚਾਬੀ, ਜੇਬ ਵਿਚਲਾ ਪੱਧਰਾ ਪੱਥਰ।
- ਪੈਰ ਫ਼ਰਸ਼ ਵਿੱਚ ਇੰਝ ਦਬਾਓ ਜਿਵੇਂ ਪੈੜਾਂ ਛੱਡਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋਵੋ। ਆਪਣਾ ਭਾਰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰੋ। ਮਹਿਸੂਸ ਕਰੋ ਕਿ ਧਰਤੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਾਂਭ ਰਹੀ ਹੈ।
- ਮੁੱਠੀਆਂ ਕੁਝ ਸਕਿੰਟ ਘੁੱਟ ਕੇ ਭੀਚੋ, ਫਿਰ ਖੁੱਲ੍ਹ ਜਾਣ ਦਿਓ। ਇਹੀ ਮੋਢਿਆਂ ਨਾਲ ਕਰੋ: ਕੰਨਾਂ ਤੱਕ ਉੱਪਰ, ਫਿਰ ਹੇਠਾਂ।
- ਸਟ੍ਰੈੱਚ ਕਰੋ। ਬਾਹਾਂ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਖਿੱਚੋ, ਧੌਣ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਘੁਮਾਓ, ਤਲੀਆਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਦਬਾਓ। ਕੁਝ ਮਿੰਟਾਂ ਦੀ ਸੌਖੀ ਹਿਲਜੁਲ ਤਣਾਅ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲਈ ਕੋਈ ਥਾਂ ਦੇ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
SAMHSA ਦੀ ਸਮੱਗਰੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੰਦਰੀਆਂ ਵਾਲੇ ਰੂਪਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਇੱਕ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ ਗਿਣਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਰੀਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਰਵਾਜ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਹੁੰਗਾਰਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਕਿਸੇ ਦਿਨ ਰੰਗਾਂ ਦੇ ਨਾਂ ਲੈਣ ਨਾਲ ਕੰਮ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦਿਨ ਸਿਰਫ਼ ਗੁੱਟਾਂ 'ਤੇ ਠੰਢਾ ਪਾਣੀ ਹੀ ਪਾਰ ਲੰਘਦਾ ਹੈ। ਦੋਵੇਂ grounding ਹਨ। ਕੋਈ ਵੀ ਦੂਜੇ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਸਹੀ ਨਹੀਂ।
ਇੱਕ ਚੁੱਪ, ਮਾਨਸਿਕ ਰੂਪ ਵੀ ਹੈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਹਾਲਾਤਾਂ ਲਈ ਜਿੱਥੇ ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤਾ ਹਿੱਲ ਜਾਂ ਛੂਹ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ: ਲਾਈਨ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹੇ, ਮੀਟਿੰਗ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ, ਰਾਤ ਦੇ 3 ਵਜੇ ਜਾਗਦੇ ਪਏ। ਸੌ ਤੋਂ ਸੱਤ-ਸੱਤ ਘਟਾ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਗਿਣੋ। ਵਰਣਮਾਲਾ ਦੇ ਹਰ ਅੱਖਰ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹਰ ਜਾਨਵਰ ਗਿਣੋ ਜੋ ਸੋਚ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਕੋਈ ਜਾਣਿਆ-ਪਛਾਣਿਆ ਰੁਟੀਨ ਪੂਰੇ ਵੇਰਵੇ ਨਾਲ, ਕਦਮ-ਦਰ-ਕਦਮ ਬਿਆਨ ਕਰੋ। ਕੋਈ ਸ਼੍ਰੇਣੀ ਚੁਣੋ ਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਭਰੋ: ਕੰਮ ਤੱਕ ਦੇ ਰਾਹ ਦੀ ਹਰ ਗਲੀ, ਪਸੰਦੀਦਾ ਬੈਂਡ ਦਾ ਹਰ ਗਾਣਾ। ਟੀਚਾ ਉਹੀ ਹੈ। ਸੋਚਣ ਵਾਲੇ ਦਿਮਾਗ਼ ਨੂੰ ਐਨਾ ਰੁੱਝਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਦਿਓ ਕਿ ਅਲਾਰਮ ਨੂੰ ਥਾਂ ਵੰਡਣੀ ਪਵੇ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਹਾਲਾਤਾਂ ਵਿੱਚ grounding ਜੋ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ
ਆਮ ਰੂਪ ਕੰਮ ਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਨੂੰ grounding ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਆਪਣੀਆਂ ਬੇਢੰਗੀਆਂ ਸ਼ਕਲਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਆਮ ਮਿਲਦੇ ਕੁਝ, ਤੇ ਔਜ਼ਾਰ ਨੂੰ ਮੇਚ ਕਿਵੇਂ ਕਰੀਏ।
ਰਾਤ ਦੇ 3 ਵਜੇ, ਜਦੋਂ ਫ਼ਿਕਰ ਬੰਦ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਦੇਖ ਕੇ ਨਾਂ ਲੈਣਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਸੋ ਛੋਹ ਤੇ ਭਾਰ 'ਤੇ ਟੇਕ ਰੱਖੋ। ਚਾਦਰਾਂ, ਸਿਰਹਾਣਾ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੁੱਕੀ ਬੈਠਾ ਗੱਦਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰੋ। ਬਿਸਤਰੇ ਵਿੱਚ ਧਸਦੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸਰੀਰ ਦੇ ਭਾਰ ਦਾ ਨਾਂ ਲਓ। ਜੇ ਮਨ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਫ਼ਿਕਰ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਸੁਭਾਵਿਕ ਹੈ। ਲੜੋ ਨਾ। ਬੱਸ ਧਿਆਨ ਮੁੜ ਅਗਲੀ ਸਰੀਰਕ ਚੀਜ਼ 'ਤੇ ਲਿਆਓ, ਵਾਰ-ਵਾਰ। ਤੁਸੀਂ ਨੀਂਦ ਨੂੰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਲਿਆ ਰਹੇ। ਤੁਸੀਂ ਭੰਵਰ ਨੂੰ ਖ਼ੁਰਾਕ ਦੇਣੀ ਬੰਦ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ ਤਾਂ ਜੋ ਬਾਕੀ ਕੰਮ ਤੁਹਾਡਾ ਸਰੀਰ ਕਰ ਸਕੇ।
ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਦੂਰ-ਦੂਰ ਜਾਂ ਗ਼ੈਰ-ਅਸਲੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰੋ। ਉਸ ਤੈਰਦੇ, ਧੁੰਦਲੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਾਹਰੋਂ ਦੇਖਣ ਵਾਲੇ ਅਹਿਸਾਸ ਦਾ ਇੱਕ ਨਾਂ ਹੈ (dissociation), ਤੇ ਇਹ ਸਰੀਰ ਦਾ ਪਲੱਗ ਖਿੱਚਣ ਦਾ ਤਰੀਕਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਬਹੁਤੀਆਂ ਲੱਗਣ। Grounding ਇਸ ਲਈ ਕਲੀਨਿਸ਼ੀਅਨਾਂ ਦੇ ਮੁੱਖ ਔਜ਼ਾਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੈ, ਪਰ ਧੁੰਦ ਪਾੜਨ ਲਈ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਤਕੜਾ ਇਨਪੁੱਟ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਠੰਢ ਇੱਥੇ ਤੁਹਾਡੀ ਦੋਸਤ ਹੈ। ਠੰਢਾ ਪਾਣੀ, ਬਰਫ਼ ਦਾ ਟੁਕੜਾ, ਧੌਣ ਨਾਲ ਲੱਗਾ ਠੰਢਾ ਕੈਨ। ਤਿੱਖੀਆਂ ਖ਼ੁਸ਼ਬੂਆਂ ਵੀ ਮਦਦ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਨਿੰਬੂ-ਸੰਤਰਾ ਜਾਂ ਪੁਦੀਨਾ। ਆਪਣਾ ਨਾਂ ਉੱਚੀ ਬੋਲੋ, ਤਰੀਕ, ਤੁਸੀਂ ਕਿੱਥੇ ਹੋ, ਕੀ ਦੇਖ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਬੋਲ ਕੇ ਕਹੇ ਸਿੱਧੇ ਟਿਕਾਣੇ ਵਾਲੇ ਤੱਥ ਵਾਪਸੀ ਦੀ ਰੱਸੀ ਹਨ।
ਲੋਕਾਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਜਦੋਂ ਜ਼ਾਹਿਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ। ਬਹੁਤੀ grounding ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੀ ਲੁਕੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਮੇਜ਼ ਹੇਠ ਪੈਰ ਫ਼ਰਸ਼ ਵਿੱਚ ਦਬਾਓ। ਪਿੱਠ ਨਾਲ ਲੱਗੀ ਕੁਰਸੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰੋ। ਹਵਾ ਦਾ ਤਾਪਮਾਨ, ਹੱਥ ਵਿਚਲੇ ਫ਼ੋਨ ਦਾ ਭਾਰ, ਦੋ ਉਂਗਲਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਬਾਂਹ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਦੀ ਬਣਤਰ ਗੌਲੋ। ਸਾਹ ਛੱਡਣਾ ਹੌਲੀ ਕਰੋ। ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੋਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕੁਝ ਕਰ ਵੀ ਰਹੇ ਹੋ।
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਯਾਦ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬੀਤੇ ਵਿੱਚ ਧੂਹ ਲਵੇ। ਟਰਾਮਾ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਵਿੱਚ grounding ਦਾ ਅਸਲ ਕੰਮ ਇਹੀ ਹੈ। ਸਾਰਾ ਨੁਕਤਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਆਪਣੀਆਂ ਇੰਦਰੀਆਂ ਨਾਲ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਜ਼ੋਰ ਦਿੰਦੇ ਰਹੋ ਕਿ ਖ਼ਤਰਾ ਉਦੋਂ ਸੀ ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਹੁਣ ਹੋ। ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੇਖੋ ਤੇ ਵਰਤਮਾਨ ਦਾ ਸਬੂਤ ਲੱਭੋ: ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਜੋ ਉਦੋਂ ਹੁੰਦੀ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਫ਼ੋਨ 'ਤੇ ਅੱਜ ਦੀ ਤਰੀਕ, ਉਹ ਅਸਲ ਕਮਰਾ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਹੋ। ਜੇ ਯਾਦਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨੇਮ ਨਾਲ ਇੰਝ ਹੇਠਾਂ ਖਿੱਚਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਇਸ ਲੇਖ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿਚਲੀ ਹੱਦ ਪੜ੍ਹੋ। ਇਹ ਅਸਲ ਸਹਾਰੇ ਨਾਲ ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹੈ।
ਲੋੜ ਪੈਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਸ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰੋ
ਇਹ ਉਹ ਹਿੱਸਾ ਹੈ ਜੋ ਲੋਕ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਇਹੀ ਹੈ ਜੋ ਫ਼ਰਕ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਮਾੜਾ ਪਲ ਨਵਾਂ ਹੁਨਰ ਸਿੱਖਣ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਮਾੜਾ ਵੇਲਾ ਹੈ। ਜੇ grounding ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਘਬਰਾਹਟ ਦੇ ਐਨ ਵਿਚਕਾਰ ਹੈ, ਤਾਂ ਦਿਮਾਗ਼ ਓਪਰੀਆਂ ਹਦਾਇਤਾਂ ਮਗਰ ਤੁਰਨ ਲਈ ਬਹੁਤ ਰੁੱਝਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਜਦੋਂ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਫ਼ੈਸਲਾ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹੋ ਕਿ grounding ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ।
ਸੋ ਸ਼ਾਂਤ ਵੇਲੇ ਰਿਹਰਸਲ ਕਰੋ। ਕੇਤਲੀ ਉੱਬਲਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਵਿੱਚ 5-4-3-2-1 ਚਲਾਓ। ਬੱਸ ਵਿੱਚ ਕਰੋ। ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵਾਰ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠਲਾ ਫ਼ਰਸ਼ ਗੌਲੋ। ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਰਾਹ ਵਿਛਾ ਰਹੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਜਦੋਂ ਤੂਫ਼ਾਨ ਆਵੇ ਤਾਂ ਰਾਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਹਾਜ਼ਰ ਹੋਵੇ ਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਸਰੀਰ ਇਸ ਨੂੰ ਅੱਧਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਲੱਭ ਲਵੇ। NHS ਆਪਣੀ ਸਵੈ-ਮਦਦ ਸਮੱਗਰੀ ਵਿੱਚ ਐਨ ਇਹੀ ਨੁਕਤਾ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: grounding ਓਨੀ ਹੀ ਸੌਖੀ ਤੇ ਸਹਿਜ ਹੁੰਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜਿੰਨਾ ਵੱਧ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਉਦੋਂ ਵਰਤਿਆ ਹੈ ਜਦੋਂ ਸਖ਼ਤ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਕੁਝ ਨਿੱਕੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਪੱਕਿਆਂ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ:
- ਕੋਈ grounding ਚੀਜ਼ ਕੋਲ ਰੱਖੋ। ਪੱਧਰਾ ਪੱਥਰ, ਖੁਰਦਰਾ ਸਿੱਕਾ, ਕੱਪੜੇ ਦਾ ਟੁਕੜਾ। ਕੁਝ ਅਜਿਹਾ ਜੋ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਬਿਨਾਂ ਸੋਚਿਆਂ ਲੱਭ ਲੈਣ।
- ਇਸ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਮੌਜੂਦ ਇਸ਼ਾਰੇ ਨਾਲ ਜੋੜੋ। ਹਰ ਵਾਰ ਡੈਸਕ 'ਤੇ ਬੈਠਦਿਆਂ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰੋ। ਹਰ ਲਾਲ ਬੱਤੀ 'ਤੇ ਤਿੰਨ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਦੇ ਨਾਂ ਲਓ।
- "ਕੰਮ ਕਰਨ" ਦੀ ਲਕੀਰ ਨੀਵੀਂ ਰੱਖੋ। Grounding ਤੁਹਾਨੂੰ ਘੱਟ ਹੀ ਨੌਂ ਤੋਂ ਇੱਕ 'ਤੇ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਤਿੱਖ ਓਨੀ ਲਾਹ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਅਗਲਾ ਕੰਮ ਹੋ ਸਕੇ। ਇਹ ਜਿੱਤ ਹੈ, ਹਾਰ ਨਹੀਂ।
ਇੱਕ ਨਰਮ, ਖਰੀ ਹੱਦ
Grounding ਪਲ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਣ ਦਾ ਔਜ਼ਾਰ ਹੈ। ਇਹ ਇਸ ਵਿੱਚ ਸੱਚਮੁੱਚ ਚੰਗੀ ਹੈ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਧਿਆਨ ਤੋਂ ਸਿਵਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਮੰਗਦੀ। ਇਹ ਇਲਾਜ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਇਹ ਉਸ ਜੜ੍ਹ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚੇਗੀ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਦੀ ਹੈ।
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਆਮ ਦਿਨ ਲੰਘਾਉਣ ਲਈ ਹੀ ਲਗਾਤਾਰ grounding ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਜੇ ਘਬਰਾਹਟ, ਫ਼ਲੈਸ਼ਬੈਕ, ਜਾਂ ਉਹ ਤੈਰਦਾ, ਗ਼ੈਰ-ਅਸਲੀ ਅਹਿਸਾਸ ਅਕਸਰ ਆ ਰਹੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਜੇ ਕੋਈ ਯਾਦ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਖਿੱਚਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਕਿਸੇ ਸਿਖਲਾਈ ਵਾਲੇ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈਣ ਦਾ ਇਸ਼ਾਰਾ ਹੈ। ਡਾਕਟਰ ਜਾਂ ਥੈਰੇਪਿਸਟ ਹੇਠਾਂ ਪਈ ਚੀਜ਼ ਦੇਖ ਸਕਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਹ ਮਦਦ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜੋ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੀ ਕੋਈ ਕਸਰਤ ਬੱਸ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦੀ। ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਲਈ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਟਰਾਮਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, grounding ਦੇ ਕੁਝ ਤਰੀਕੇ ਪੁੱਠੇ ਪੈ ਸਕਦੇ ਹਨ ਤੇ ਚੀਜ਼ਾਂ ਟਿਕਾਉਣ ਦੀ ਥਾਂ ਛੇੜ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਇੰਝ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਗ਼ਲਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੇ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਤੁਸੀਂ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਹੋ। ਇਸ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਵਧੇਰੇ ਟਿਕੇ ਸਹਾਰੇ ਦੇ ਹੱਕਦਾਰ ਹੋ, ਤੇ ਉਸ ਵੱਲ ਹੱਥ ਵਧਾਉਣਾ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਦਮ ਹੈ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਨਹੀਂ।
ਜੇ ਕਦੇ ਲੱਗੇ ਕਿ ਬੋਝ ਇਕੱਲਿਆਂ ਚੁੱਕਣ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ, ਜਾਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਖ਼ਿਆਲਾਂ ਤੋਂ ਡਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਇਕੱਲੇ ਬੈਠ ਕੇ ਨਾ ਲੰਘਾਓ। ਹੁਣੇ, ਅੱਜ ਹੀ, ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰੋ। ਸਹੀ ਮਦਦ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸ ਦੀ ਲੋੜ ਹੋਣ ਦੀ ਪੂਰੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਹੈ।
ਸਰੋਤ
- Cleveland Clinic, 13 Grounding Techniques To Help Calm Anxiety
- University of Rochester Medical Center, 5-4-3-2-1 Coping Technique for Anxiety
- SAMHSA / NCBI Bookshelf, Grounding Techniques (Trauma-Informed Care in Behavioral Health Services)
- NHS inform, Grounding exercises