ਹਿੱਲਜੁਲ ਨਾਲ ਤਣਾਅ ਘਟਦਾ ਹੈ: ਸਰੀਰ ਹਿਲਾਉਣ ਨਾਲ ਮਨ ਕਿਉਂ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ

ਤਣਾਅ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਦਿਖਦਾ ਹੈ। ਭਿੱਚਿਆ ਹੋਇਆ ਜਬਾੜਾ। ਮੋਢੇ ਚੁੱਕੇ ਹੋਏ, ਕੰਨਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ। ਉਹ ਬੇਚੈਨੀ ਜਿਹੜੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਕ ਥਾਂ ਟਿਕ ਕੇ ਬੈਠਣ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ, ਭਾਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਥਕਾਵਟ ਨਾਲ ਚੂਰ ਹੋਵੋ। ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਮਨ ਸਮਝ ਕੇ ਸਮੱਸਿਆ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਉਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸਰੀਰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਉਸ ਲਈ ਕੱਸਿਆ ਜਾ ਚੁੱਕਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਇਹੀ ਸਰੀਰਕ ਉਬਾਲ ਪੂਰੀ ਵਜ੍ਹਾ ਹੈ ਕਿ ਹਿੱਲਜੁਲ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਤਣਾਅ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਉਹ ਹਾਰਮੋਨ ਭਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਇੱਕੋ ਮਕਸਦ ਸੀ: ਤੁਹਾਨੂੰ ਭਜਾਉਣਾ ਜਾਂ ਲੜਾਉਣਾ। ਐਡਰੀਨਲਿਨ। ਕੌਰਟੀਸੋਲ। ਤੇਜ਼ ਧੜਕਣ, ਕੱਸੇ ਹੋਏ ਪੱਠੇ, ਖ਼ੂਨ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟੀ ਗਈ ਤਾਕਤ। ਇਹ ਬਹੁਤ ਪੁਰਾਣਾ ਸਿਸਟਮ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਡੈੱਡਲਾਈਨ ਤੇ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਜਾਨਵਰ ਵਿੱਚ ਫ਼ਰਕ ਨਹੀਂ ਪਤਾ। ਦਿੱਕਤ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਅੱਜ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵੀ ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨ ਦਿੰਦਾ ਜਿਸ ਲਈ ਸਰੀਰ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਲਹਿਰ ਉੱਠਦੀ ਹੈ ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਉਸੇ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਮੇਜ਼ ਉੱਤੇ, ਗੱਡੀ ਵਿੱਚ, ਸੋਫ਼ੇ ਉੱਤੇ, ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਲਾਉਣ ਲਈ ਕੋਈ ਥਾਂ ਨਹੀਂ।

ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਣਾ ਹੀ ਉਹ ਤਰੀਕਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਇਹ ਚੱਕਰ ਪੂਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਤਣਾਅ ਵਾਲੀ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਨੂੰ ਉਹ ਹਰਕਤ ਦੇ ਦਿੰਦੇ ਹੋ ਜਿਸ ਦੀ ਉਹ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਉਹ ਸੁਨੇਹਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਦੀ ਘਾਟ ਸੀ: ਖ਼ਤਰਾ ਟਲ਼ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੁਣ ਢਿੱਲੇ ਪੈ ਜਾਓ।

ਤਣਾਅ ਵਾਲੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਹਿੱਲਜੁਲ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੀ ਕਰਦੀ ਹੈ

ਕਸਰਤ ਅਤੇ ਤਣਾਅ ਬਾਰੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦੁਹਰਾਈ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਨਾਲ ਐਂਡੋਰਫ਼ਿਨ ਨਿਕਲਦੇ ਹਨ, ਦਿਮਾਗ਼ ਦੇ ਆਪਣੇ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਵਾਲੇ ਰਸਾਇਣ। ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਹਾਣੀ ਦਾ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਹੈ। ਐਂਡੋਰਫ਼ਿਨ ਹੀ ਵਜ੍ਹਾ ਹਨ ਕਿ ਤੇਜ਼ ਸੈਰ ਜਾਂ ਦੌੜ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਲੋਂ ਹੌਲੇ ਤੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਕਈ ਵਾਰ ਘੰਟਿਆਂ ਤੱਕ।

ਪਰ ਇਸ ਤੋਂ ਵੀ ਦਿਲਚਸਪ ਅਸਰ ਹੌਲੀ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਜ਼ਿਆਦਾ ਟਿਕਦਾ ਹੈ। ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਨਿਯਮਿਤ ਹਿੱਲਜੁਲ ਤੁਹਾਡੇ ਤਣਾਅ ਵਾਲੇ ਸਿਸਟਮ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਚੱਲਣਾ ਸਿਖਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਏਰੋਬਿਕ ਕਸਰਤ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਘੱਟ ਤਣਾਅ ਵਾਲੇ ਹਾਰਮੋਨ ਛੱਡਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਹੜੇ ਸਿਸਟਮ ਦਬਾਅ ਹੇਠ ਭੜਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਗਲੀ ਵਾਰ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਬਿਹਤਰ ਤਾਲਮੇਲ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। Mayo Clinic ਇਸ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: ਸਰਗਰਮ ਰਹਿਣ ਨਾਲ ਉਹ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਵਾਲੇ ਰਸਾਇਣ ਵਧਦੇ ਹਨ ਤੇ ਧਿਆਨ ਦਿਨ ਭਰ ਦੀਆਂ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਲਗਭਗ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਿੱਲਜੁਲ ਇਹ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ। Harvard Health ਵੀ ਇਹੀ ਗੱਲ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਨਿਯਮਿਤ ਏਰੋਬਿਕ ਕਸਰਤ ਸਰੀਰ ਦੇ ਤਣਾਅ ਵਾਲੇ ਹਾਰਮੋਨ, ਜਿਵੇਂ ਐਡਰੀਨਲਿਨ ਤੇ ਕੌਰਟੀਸੋਲ, ਘਟਾਉਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਮਨ ਦਾ ਹਾਲ ਸੁਧਾਰਦੀ ਹੈ।

ਇਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਖ਼ੁਰਾਕ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਅਭਿਆਸ ਵਾਂਗ ਸੋਚੋ। ਹਰ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਹਿੱਲਦੇ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਭੜਕਾਹਟ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਉਤਰਨ ਦੀ ਰਿਹਰਸਲ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਇਹ ਕਾਫ਼ੀ ਵਾਰ ਕਰੋ ਤੇ ਉਤਰਨਾ ਤੇਜ਼ ਹੁੰਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਆਮ ਹਾਲਤ ਸ਼ਾਂਤ ਹੁੰਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਛੋਟੇ ਤਣਾਅ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਵੱਜਦੇ।

ਹਿੱਲਜੁਲ ਨੀਂਦ ਲਈ ਵੀ ਕੁਝ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਨੀਂਦ ਸਿੱਧੀ ਤਣਾਅ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਤਣਾਅ ਨੀਂਦ ਖ਼ਰਾਬ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਖ਼ਰਾਬ ਨੀਂਦ ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਹੋਰ ਔਖਾ ਬਣਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਨਿਯਮਿਤ ਸਰਗਰਮੀ ਉਹਨਾਂ ਥੋੜ੍ਹੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੈ ਜੋ ਇਸ ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ ਤੋੜਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਦਿਨ ਵੇਲੇ ਹਿੱਲਦੇ-ਜੁੱਲਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨੀਂਦ ਸੌਖੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਡੂੰਘੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਨੀਂਦ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਤਣਾਅ ਘਟਾਉਣ ਦਾ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਤਰੀਕਾ ਹੈ। ਸੈਰ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਘੰਟੇ ਲਈ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ। ਤੁਸੀਂ ਕੱਲ੍ਹ ਲਈ ਵੀ ਬਿਹਤਰ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹੋ।

ਇੱਕ ਹੋਰ ਚੁੱਪ ਜਿਹਾ ਫ਼ਾਇਦਾ ਵੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਹਿੱਲ ਰਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਦੀ ਥਾਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੇ ਹੋ। ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਤਾਲ, ਆਪਣਾ ਸਾਹ, ਠੰਢੀ ਹਵਾ, ਲੱਤਾਂ ਵਿੱਚ ਹਲਕਾ ਦਰਦ। ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਸੈਰ ਜਾਂ ਤੈਰਾਕੀ ਚੱਲਦੀ ਹੈ, ਫ਼ਿਕਰ ਵਾਲੀ ਸੋਚ ਦੇ ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਲਈ ਘੱਟ ਥਾਂ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਇਸ ਨੂੰ ਚੱਲਦਾ-ਫਿਰਦਾ ਧਿਆਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਇੱਕ ਵਜ੍ਹਾ ਹੈ ਕਿ ਹਿੱਲਜੁਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਟਿਕਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਸਿਰਫ਼ ਸੋਹਣੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ।

ਤਾਲ ਕਿਉਂ ਮਾਇਨੇ ਰੱਖਦੀ ਹੈ

ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਿੱਲਜੁਲ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ, ਤੇ ਇਹ ਸਮਝਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਨਾਲ ਤੈਅ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਔਖੇ ਦਿਨ ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਚੁਣਦੇ ਹੋ।

ਜਿਹੜੀਆਂ ਸਰਗਰਮੀਆਂ ਤਣਾਅ ਵਾਲੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਟਿਕਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਲੈਅਦਾਰ ਤੇ ਦੁਹਰਾਈ ਜਾਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਤੁਰਨਾ। ਤੈਰਨਾ। ਸਾਈਕਲ ਚਲਾਉਣਾ। ਉਹ ਇੱਕਸਾਰ, ਜਾਣੀ-ਪਛਾਣੀ ਚਾਲ ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣਾ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦਾ। ਇਸ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹ ਦਾ ਕਮਾਲ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਸਹਿਜ ਰਫ਼ਤਾਰ ਨਾਲ ਤੁਰਦੇ ਹੋ, ਸਾਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੌਲੀ ਤੇ ਲੰਮੀ ਤਾਲ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਸਾਹ ਛੱਡਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਸਿੱਧਾ ਸੁਨੇਹਾ ਹੈ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਨਾੜੀ ਤੰਤਰ ਨੂੰ ਭੇਜ ਸਕਦੇ ਹੋ ਕਿ ਹੁਣ ਢਿੱਲਾ ਪੈਣਾ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੈ। ਸਿਰਫ਼ ਤੁਰ ਕੇ ਹੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਾਹ ਦੀ ਕਸਰਤ ਮੁਫ਼ਤ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਇਹੀ ਵਜ੍ਹਾ ਹੈ ਕਿ ਤੇਜ਼ ਸੈਰ, ਚਿੰਤਾ ਵਾਲੇ ਮਨ ਲਈ, ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਬੈਠ ਕੇ ਆਰਾਮ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਭੜਕੇ ਹੋਏ ਹੋਵੋ, "ਆਰਾਮ ਕਰੋ" ਵਾਲੀ ਹਦਾਇਤ ਅਕਸਰ ਉਲਟੀ ਪੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਬੈਠਣ ਨਾਲ ਉਸ ਸਾਰੀ ਭੜਕਾਹਟ ਨੂੰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਤੇ ਮਨ ਉਸ ਚੁੱਪ ਨੂੰ ਹੋਰ ਫ਼ਿਕਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਹਿੱਲਜੁਲ ਉਸ ਉਬਾਲ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਣ ਦਾ ਰਾਹ ਵੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਧਿਆਨ ਨੂੰ ਸਹਾਰਾ ਵੀ। ਸਰੀਰ ਉਸ ਲਹਿਰ ਨੂੰ ਖ਼ਰਚ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਜਦਕਿ ਤਾਲ ਤੁਹਾਡਾ ਧਿਆਨ ਫੜੀ ਰੱਖਦੀ ਹੈ।

ਇਸ ਲਈ ਜ਼ੋਰ ਲਾਉਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਸਗੋਂ ਤਣਾਅ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਲਾਉਣੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦੀ। ਬਹੁਤ ਸਖ਼ਤ ਕਸਰਤ ਸਰੀਰ ਲਈ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਤਣਾਅ ਹੈ, ਤੇ ਭਾਵੇਂ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਉਹ ਵੀ ਚੰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਨਾੜੀ ਤੰਤਰ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਜਦੋਂ ਮਕਸਦ ਹੇਠਾਂ ਉਤਰਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਹੌਲੀ ਤੇ ਲੈਅਦਾਰ, ਸਖ਼ਤ ਤੇ ਥਕਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਕਸਰਤ ਨਾਲੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।

ਨਾ ਜਿਮ ਚਾਹੀਦਾ, ਨਾ ਪੂਰਾ ਘੰਟਾ, ਨਾ ਕੋਈ ਫ਼ਿਟਨੈੱਸ ਪੱਧਰ

ਇਹ ਉਹ ਸੋਚ ਹੈ ਜੋ ਬਹੁਤਿਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਦਿੰਦੀ ਹੈ: ਕਿ ਕਸਰਤ ਤਾਂ ਹੀ ਗਿਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜੇ ਉਹ ਪੂਰੀ ਵਰਕਆਊਟ ਹੋਵੇ। ਕੋਈ ਕਲਾਸ, ਕੋਈ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ, ਪੰਤਾਲੀ ਮਿੰਟ ਪਸੀਨਾ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਹੈ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਸੋ ਜਦੋਂ ਦਿਨ ਵਿਗੜਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹਿੱਲਜੁਲ ਹੀ ਛੁੱਟਦੀ ਹੈ, ਠੀਕ ਉਦੋਂ ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਇਸ ਪੈਮਾਨੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿਓ। ਤੁਹਾਡਾ ਨਾੜੀ ਤੰਤਰ ਤੁਹਾਡੀ ਤਕਨੀਕ ਨੂੰ ਨੰਬਰ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ। ਉਹ ਹਿੱਲਜੁਲ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਹੱਦ ਤੱਕ ਛੋਟੀ, ਆਮ ਹਿੱਲਜੁਲ ਦਾ ਵੀ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

• ਮੁਹੱਲੇ ਦਾ ਦਸ ਮਿੰਟ ਦਾ ਗੇੜਾ, ਹੋ ਸਕੇ ਤਾਂ ਬਾਹਰ।
• ਲਿਫ਼ਟ ਦੀ ਥਾਂ ਪੌੜੀਆਂ, ਜਾਂ ਜਾਣ-ਬੁੱਝ ਕੇ ਗੱਡੀ ਦੂਰ ਖੜ੍ਹੀ ਕਰਨਾ।
• ਮੇਜ਼ 'ਤੇ ਬੈਠਿਆਂ ਖਿੱਚ-ਧੂਹ, ਜਾਂ ਹਰ ਘੰਟੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਕੇ ਮੋਢੇ ਘੁਮਾਉਣਾ।
• ਰੋਟੀ ਪੱਕਦੀ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਦੋ ਗਾਣਿਆਂ 'ਤੇ ਨੱਚ ਲੈਣਾ।
• ਫ਼ੋਨ ਬੈਠ ਕੇ ਸੁਣਨ ਦੀ ਥਾਂ ਤੁਰਦੇ ਹੋਏ ਸੁਣਨਾ।

ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਕਸਰਤ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੀ, ਤੇ ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਕੰਮ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਫ਼ਿਟਨੈੱਸ ਪੱਧਰ ਇੱਥੇ ਰੁਕਾਵਟ ਨਹੀਂ। ਤਣਾਅ ਲਈ ਹਿੱਲਜੁਲ ਵਰਤਣ ਵਾਸਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਖਿਡਾਰੀ ਹੋਣ ਜਾਂ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਫ਼ਿਟ ਹੋਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਗੱਲ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਉਬਾਲ ਨੂੰ ਨਿਕਲਣ ਲਈ ਥਾਂ ਮਿਲ ਜਾਵੇ।

ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮਾਇਨੇ ਇਹ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਲਗਾਤਾਰ ਹੋਵੇ। ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਸਰਗਰਮੀ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕੀਤੀ ਹੋਈ, ਤੁਹਾਡੇ ਤਣਾਅ ਲਈ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਵੱਡੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੁਖਦੇ ਪੱਠਿਆਂ ਤੇ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਨਾਲ ਛੱਡ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਬਿਲਕੁਲ ਜ਼ੀਰੋ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਹਾਸੋਹੀਣੀ ਹੱਦ ਤੱਕ ਛੋਟਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੋ। ਨੁੱਕਰ ਤੱਕ ਦੀ ਸੈਰ ਵੀ ਗਿਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉੱਥੋਂ ਅੱਗੇ ਵਧੋ।

ਜਦੋਂ ਹਿੰਮਤ ਹੀ ਨਾ ਹੋਵੇ

ਤਣਾਅ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਬੇਰਹਿਮ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਓਹੀ ਤਾਕਤ ਚੂਸ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਜਿਹੜੀ ਮਦਦ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲਈ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਭੈੜੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਛੋਟੀ ਸੈਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ। ਸੋ ਉਸ ਨੂੰ ਇੰਨਾ ਛੋਟਾ ਕਰ ਦਿਓ ਕਿ ਨਾਂਹ ਕਹਿਣ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੀ ਨਾ ਬਣੇ।

ਟੀਚਾ ਸ਼ਰਮਨਾਕ ਹੱਦ ਤੱਕ ਛੋਟਾ ਰੱਖੋ। ਜੁੱਤੀ ਪਾ ਲਓ। ਗੇਟ ਤੱਕ ਜਾ ਆਓ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਹੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਓਥੋਂ ਹੀ ਮੁੜ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਸੱਚਮੁੱਚ ਇਹੀ ਸਮਝੋ। ਅਕਸਰ ਝਿਜਕ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਦੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤੁਰਨ ਦੀ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਗਏ ਤਾਂ ਬਾਕੀ ਸੌਖਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਨਾ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਹਿੱਲੇ ਤਾਂ ਸਹੀ, ਤੇ ਉਹ ਵੀ ਗਿਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਖ਼ਾਲੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰੋ ਤਾਂ ਹੌਲੀ ਚੱਲੋ। ਤਣਾਅ ਤੇ ਥਕਾਵਟ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਖ਼ਤ ਕਸਰਤ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਹੌਲੀ ਸੈਰ, ਹਲਕੀ ਖਿੱਚ-ਧੂਹ, ਬਿਨਾਂ ਜ਼ੋਰ ਲਾਏ ਕੁਝ ਮਿੰਟ ਸਰੀਰ ਹਿਲਾਉਣਾ, ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਸਿਸਟਮ ਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਹੋਰ ਬੋਝ ਪਾਏ ਟਿਕਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਸੁਣੋ ਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕਿਸ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ।

ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਲੀ ਆਦਤ ਨਾਲ ਜੋੜ ਦਿਓ। ਜਿਹੜੀ ਨਵੀਂ ਆਦਤ ਟਿਕਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਅਕਸਰ ਪੁਰਾਣੀ ਨਾਲ ਬੱਝੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਦੁਪਹਿਰ ਦੀ ਰੋਟੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸੈਰ ਕਰੋ। ਚਾਹ ਬਣਦੀ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਖਿੱਚ-ਧੂਹ ਕਰ ਲਓ। ਈਮੇਲ ਵੇਖਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਮਾਰਤ ਦਾ ਇੱਕ ਗੇੜਾ ਲਾਓ। ਤੁਸੀਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਨਵਾਂ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟ ਨਹੀਂ ਜੋੜ ਰਹੇ। ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਹੈ, ਉਸੇ ਵਿੱਚ ਹਿੱਲਜੁਲ ਪਿਰੋ ਰਹੇ ਹੋ।

ਉਹ ਢੰਗ ਲੱਭੋ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਦੁਹਰਾਓਗੇ

ਤਣਾਅ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਿੱਲਜੁਲ ਉਹੀ ਹੈ ਜਿਸ ਕੋਲ ਤੁਸੀਂ ਵਾਪਸ ਆਓਗੇ। ਬੱਸ ਇੰਨਾ ਹੀ। ਜਿਹੜੀਆਂ ਖੋਜਾਂ ਇੱਕ ਤਰੀਕੇ ਨੂੰ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਭਿੜਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਅਕਸਰ ਇੱਕੋ ਨਤੀਜੇ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਦੀਆਂ ਹਨ: ਫ਼ਾਇਦਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕਿਹੜਾ ਤਰੀਕਾ ਚੁਣਿਆ।

ਇੱਕ ਛੋਟੇ ਅਧਿਐਨ ਨੇ ਪੰਜ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਖ਼ੁਦ-ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਤਰੀਕਿਆਂ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਕੀਤੀ: ਸਰੀਰਕ ਸਰਗਰਮੀ, ਮਾਈਂਡਫ਼ੁਲਨੈੱਸ ਧਿਆਨ, ਅਤੇ ਸਾਹ ਉੱਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਬਾਇਓਫ਼ੀਡਬੈਕ। ਤਿੰਨਾਂ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਤਣਾਅ, ਚਿੰਤਾ ਤੇ ਉਦਾਸੀ ਘਟਾਈ, ਅਤੇ ਨੀਂਦ ਸੁਧਾਰੀ। ਕੋਈ ਇੱਕ ਤਰੀਕਾ ਬਾਕੀਆਂ ਤੋਂ ਸਾਫ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਨਿਕਲਿਆ। ਇਸ ਤੋਂ ਸਿੱਖਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਕਿਹੜਾ ਤਰੀਕਾ ਜਿੱਤਿਆ। ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਹੈ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਹਿੱਲਜੁਲ ਦਾ ਇੱਕ ਸੰਪੂਰਨ ਰੂਪ ਲੱਭਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਬੱਸ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਲੱਭਣਾ ਹੈ ਜਿਸ ਤੋਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚਿੜ ਨਾ ਹੋਵੇ।

ਸੋ ਓਹੀ ਕਰੋ ਜੋ ਬੋਝ ਨਾ ਲੱਗੇ। ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੌੜਨਾ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਨਾ ਦੌੜੋ। ਤੁਰੋ, ਤੈਰੋ, ਬਾਗ਼ਬਾਨੀ ਕਰੋ, ਸਾਈਕਲ ਚਲਾਓ, ਨੱਚੋ, ਕੁੱਤੇ ਨਾਲ ਗੇਂਦ ਖੇਡੋ, ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਮਗਰ ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚ ਭੱਜੋ। ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਟਿਕਣ ਲਈ ਇਕੱਲੀ ਸੈਰ ਦੀ ਚੁੱਪ ਚਾਹੀਦੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਕੁਝ ਨੂੰ ਕਲਾਸ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਦੋਸਤ ਦਾ ਸਾਥ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਲਈ ਪਹੁੰਚਣ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਓਹਨਾਂ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਘਰੋਂ ਕੱਢ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਲਈ ਨਾ ਜਾਂਦੇ। ਦੋਵੇਂ ਠੀਕ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਤੁਹਾਡੇ ਸੁਭਾਅ ਨਾਲ ਮੇਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਤਿੰਨ ਮਹੀਨੇ ਬਾਅਦ ਵੀ ਚੱਲਦਾ ਰਹੇਗਾ।

ਸਿਰਫ਼ ਕਰਦੇ ਵੇਲੇ ਨਹੀਂ, ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਦਿਓ। ਹਿੱਲਜੁਲ ਅਕਸਰ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਮਿਹਨਤ ਲੱਗਦੀ ਹੈ ਤੇ ਬਾਹਰ ਆ ਕੇ ਸਕੂਨ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸਿਰਫ਼ ਪਹਿਲੇ ਤੀਹ ਸਕਿੰਟਾਂ ਤੋਂ ਫ਼ੈਸਲਾ ਕਰੋਗੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਛੱਡ ਦਿਓਗੇ ਜੋ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਬੰਦੇ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਦਿਓ ਜੋ ਵਾਪਸ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਅੰਦਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਹੋ ਸਕੇ, ਬਾਹਰ ਜਾਓ

ਜੇ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਥਾਂ ਚੁਣਨ ਦਾ ਮੌਕਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਬਾਹਰ ਚੁਣੋ। ਓਹੀ ਸੈਰ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਅਸਮਾਨ ਹੇਠ, ਕੰਧ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰ ਕੇ ਟ੍ਰੈੱਡਮਿਲ 'ਤੇ ਤੁਰਨ ਨਾਲੋਂ ਤਣਾਅ ਲਈ ਵੱਧ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦਾ ਅਸਰ ਹੈ, ਕੁਝ ਨਜ਼ਾਰਾ ਬਦਲਣ ਦਾ, ਤੇ ਕੁਝ ਸਿਰਫ਼ ਇਹ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਅਜਿਹੀ ਥਾਂ ਹੁੰਦੇ ਹੋ ਜਿਸ ਨੂੰ ਦਿਮਾਗ਼ ਤੁਹਾਡੀ ਸਮੱਸਿਆ ਨਾਲੋਂ ਵੱਡਾ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ। ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਕੋਲ ਕੁਝ ਮਿੰਟ ਵੀ ਭੜਕੇ ਹੋਏ ਮਨ ਨੂੰ ਟਿਕਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।

ਤੁਹਾਨੂੰ ਜੰਗਲ ਜਾਂ ਪਹਾੜੀ ਰਸਤੇ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਵਾਲੀ ਗਲੀ, ਪਾਰਕ ਦਾ ਬੈਂਚ, ਪਿਛਲੀ ਪੌੜੀ ਤੋਂ ਦਿਖਦਾ ਅਸਮਾਨ ਦਾ ਟੁਕੜਾ। ਮਕਸਦ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਅੱਖਾਂ ਸਕ੍ਰੀਨ ਤੋਂ ਹਟਣ ਤੇ ਸਰੀਰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਲਈ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਆਵੇ। ਦਿਨ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨੀਂਦ ਲਈ ਵੀ ਚੰਗੀ ਹੈ, ਯਾਨੀ ਬਾਹਰ ਦੀ ਸੈਰ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਦੋ ਕੰਮ ਇਕੱਠੇ ਕਰ ਰਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਹਿੱਲਜੁਲ ਕਾਫ਼ੀ ਨਾ ਹੋਵੇ

ਰੋਜ਼ਮੱਰਾ ਦੇ ਤਣਾਅ ਲਈ ਹਿੱਲਜੁਲ ਤੁਹਾਡੇ ਸਭ ਤੋਂ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਸਾਧਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੈ। ਇਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮਨ ਤੇ ਸਰੀਰ ਦੋਵਾਂ ਲਈ ਚੰਗੀ ਹੈ, ਤੇ ਬਹੁਤੇ ਦਿਨ ਇਹ ਬੋਝ ਹਲਕਾ ਕਰ ਦੇਵੇਗੀ। ਇਸ ਦੀਆਂ ਹੱਦਾਂ ਵੀ ਹਨ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਬਾਰੇ ਸਾਫ਼ ਗੱਲ ਕਰਨੀ ਬਣਦੀ ਹੈ।

ਜੇ ਤੁਹਾਡੀ ਉਦਾਸੀ, ਚਿੰਤਾ ਜਾਂ ਤਣਾਅ ਕਈ ਹਫ਼ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇ, ਜੇ ਉਹ ਤੁਹਾਡੀ ਨੀਂਦ, ਕੰਮ ਜਾਂ ਆਪਣਿਆਂ ਦੇ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਆ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਕਸਰਤ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਜਜ਼ਬਾਤਾਂ ਤੋਂ ਭੱਜਣ ਲਈ ਵਰਤ ਰਹੇ ਹੋ ਜੋ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਦੂਰ ਜਾਓ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਇਹ ਹੋਰ ਸਹਾਰਾ ਲੈਣ ਦਾ ਇਸ਼ਾਰਾ ਹੈ। ਡਾਕਟਰ ਜਾਂ ਥੈਰੇਪਿਸਟ ਓਹ ਮਦਦ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ ਜੋ ਸੈਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਮਦਦ ਮੰਗਣਾ ਤਾਕਤ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ, ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਦੀ ਨਹੀਂ।

ਕੁਝ ਖ਼ਾਸ ਇਸ਼ਾਰੇ ਗਿਣਾਉਣੇ ਬਣਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਹਿੱਲਜੁਲ ਮਜਬੂਰੀ ਬਣਨ ਲੱਗੇ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਬਿਨਾਂ ਗੁਨਾਹ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੇ ਆਰਾਮ ਨਾ ਕਰ ਸਕੋ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਖ਼ਿਆਲ ਰੱਖਣ ਦੀ ਥਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇ ਰਹੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਹ ਰਿਸ਼ਤਾ ਓਧਰ ਝੁਕ ਗਿਆ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਹੋਰ ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਨਹੀਂ, ਧਿਆਨ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੋਈ ਸਿਹਤ ਸਮੱਸਿਆ ਹੈ ਜਾਂ ਤੁਸੀਂ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਬਿਲਕੁਲ ਸੁਸਤ ਰਹੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਜ਼ੋਰ ਵਧਾਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਡਾਕਟਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵਾਰ ਪੁੱਛ ਲੈਣਾ ਸਮਝਦਾਰੀ ਹੈ, ਵਾਧੂ ਕਾਗ਼ਜ਼ੀ ਕਾਰਵਾਈ ਨਹੀਂ।

ਇਸ ਸਭ ਨਾਲ ਉਹ ਸਾਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਮਿਟਦੀ ਜੋ ਇਸ ਸਾਰੇ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਤੁਹਾਡਾ ਸਰੀਰ ਹਿੱਲਣ ਲਈ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਣਾ ਇੱਕ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਨਾੜੀ ਤੰਤਰ ਨੂੰ ਇਹ ਦੱਸਣ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਸਿੱਧਾ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਮਿਹਰਬਾਨ ਤਰੀਕਾ ਹੈ ਕਿ ਹੁਣ ਹੇਠਾਂ ਉਤਰਨਾ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੈ। ਔਖੇ ਦਿਨ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੁਝ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ। ਬੱਸ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਸੈਰ ਕਰ ਆਓ ਤੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਓਹ ਕਰਨ ਦਿਓ ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।

ਸਰੋਤ

• Mayo Clinic, Exercise and stress: Get moving to manage stress
• Harvard Health Publishing, Exercising to Relax
• Anxiety & Depression Association of America, How Physical Activity Reduces Stress and Supports Mental Health
• National Library of Medicine (PMC), Physical Activity, Mindfulness Meditation, or Heart Rate Variability Biofeedback for Stress Reduction: A Randomized Controlled Trial