ਦੋ ਕੰਪਨੀਆਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹੀ ਅਸਲ ਗੱਲ ਹੈ ਉਸ ਸਪ੍ਰੈੱਡਸ਼ੀਟ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਹੁਣ ਤੱਕ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਬਣਾ ਚੁੱਕੇ ਹੋ, ਇਸ ਥਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਵਿੱਚ ਸਾਲ ਲੱਗੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸੋਮਵਾਰ ਤੱਕ ਤੁਸੀਂ ਇਸਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਣਾ ਹੀ ਭੁੱਲ ਚੁੱਕੇ ਹੋਵੋਗੇ।
ਇੱਕ ਆਫ਼ਰ ਸ਼ੁੱਕਰਵਾਰ ਨੂੰ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਨੰਬਰ ਏਨੇ ਨੇੜੇ-ਨੇੜੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਫ਼ੈਸਲਾ ਕਰਨ ਹੀ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ, ਅਤੇ ਹਰ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਕਾਲਮ ਅੱਗੇ-ਪਿੱਛੇ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਜਵਾਬ ਬਦਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਨਹੀਂ ਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਫ਼ੈਸਲੇ ਕਰਨੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ। ਇਹ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਗ਼ਲਤ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਚੀਜ਼ਾਂ ਮਿਣਨੀਆਂ ਸੌਖੀਆਂ ਹਨ, ਦੋ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ ਉਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਘੱਟ ਮਾਇਨੇ ਰੱਖਣਗੀਆਂ।
ਸੋ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਮਿਣ ਰਹੇ ਹੋ, ਉਹ ਬਦਲੋ। ਦੋਵੇਂ ਆਫ਼ਰਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਗੱਲ ਉੱਤੇ ਤੋਲੋ ਜੋ ਵਧਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ: ਤੁਹਾਡਾ ਬੌਸ ਕੌਣ ਹੋਵੇਗਾ, ਇਸ ਨੌਕਰੀ ਕਾਰਨ ਅੱਗੇ ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਕਰ ਸਕੋਗੇ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਆਮ ਮੰਗਲਵਾਰ ਦਾ ਦਿਨ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਲੱਗੇਗਾ। ਇਹ ਤੁਲਨਾ ਇੱਕ ਸ਼ਾਮ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਕਰਨੀ ਹੈ ਅਤੇ ਫਿਰ ਇਸਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਨਾ ਛੇੜਨਾ, ਇਹ ਇੱਥੇ ਦੱਸਿਆ ਹੈ।
ਜਦੋਂ ਦੋਵੇਂ ਆਫ਼ਰ ਚੰਗੇ ਹੋਣ ਤਾਂ ਚੋਣ ਕਿਵੇਂ ਕਰਾਂ?
ਉਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਕਰੋ ਜੋ ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਵਧਦੀਆਂ ਹਨ, ਨਾ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਜੋੜ ਲਾਉਣਾ ਸੌਖਾ ਹੈ। ਵਧਣ ਵਾਲੀਆਂ ਤਿੰਨ ਗੱਲਾਂ ਹਨ: ਮੈਨੇਜਰ, ਇਸ ਨੌਕਰੀ ਨਾਲ ਖੁੱਲ੍ਹਣ ਵਾਲਾ ਅਗਲਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਆਮ ਮੰਗਲਵਾਰ ਦਾ ਸੁਭਾਅ।
ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਜਵਾਬ ਦੇਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੋਵੇਂ ਭਵਿੱਖ ਪੂਰੇ ਲਿਖ ਕੇ ਵੇਖੋ। ਫ਼ਾਇਦੇ-ਨੁਕਸਾਨ ਦੀ ਸੂਚੀ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਸਗੋਂ ਦੋ ਛੋਟੇ ਪੈਰੇ, ਵਰਤਮਾਨ ਕਾਲ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਅੱਜ ਤੋਂ ਅਠਾਰਾਂ ਮਹੀਨੇ ਬਾਅਦ ਵਾਲੇ ਬੁੱਧਵਾਰ ਨੂੰ ਬਿਆਨ ਕਰਨ। ਤੁਸੀਂ ਕਿਸ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਸ ਕੰਮ ਦਾ ਭਰੋਸਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਸਿੱਖਿਆ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਸੀ। ਕਿਸੇ ਮਹਿਫ਼ਲ ਵਿੱਚ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਕਰਦੇ ਹੋ ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਦੱਸਦੇ ਹੋ।
ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਤੁਸੀਂ ਬਾਰੀਕੀ ਨਾਲ ਲਿਖ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਉਸ ਬਾਰੇ ਤੁਸੀਂ ਵੱਧ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਇਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਕੰਮ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਹੈ, ਕੋਈ ਰਹੱਸਮਈ ਇਸ਼ਾਰਾ ਨਹੀਂ। ਬਾਰੀਕੀ ਉੱਥੋਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਤੁਸੀਂ ਚੰਗੇ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛੇ, ਅਸਲ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲੇ ਅਤੇ ਅਸਲ ਕੰਮ ਸਮਝਿਆ। ਜੇ ਇੱਕ ਪੈਰਾ ਜੀਵੰਤ ਹੈ ਅਤੇ ਦੂਜਾ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਜੌਬ ਡਿਸਕ੍ਰਿਪਸ਼ਨ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡਾ ਨਾਂ ਪਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਅਜੇ ਦੋ ਆਫ਼ਰ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਇੱਕ ਆਫ਼ਰ ਹੈ ਅਤੇ ਇੱਕ ਇਸ਼ਤਿਹਾਰ, ਅਤੇ ਇਸਦਾ ਹੱਲ ਹੈ ਦੋ ਹੋਰ ਗੱਲਬਾਤਾਂ, ਨਾ ਕਿ ਸਪ੍ਰੈੱਡਸ਼ੀਟ ਨਾਲ ਇੱਕ ਹੋਰ ਸ਼ਾਮ।
ਫਿਰ ਵੇਖੋ ਕਿ ਹਰ ਆਫ਼ਰ ਕੀ ਸੰਭਵ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਕੁਝ ਨੌਕਰੀਆਂ ਚੰਗੀ ਤਨਖ਼ਾਹ ਵਾਲੀਆਂ ਛੱਤਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਕੁਝ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਹਰ ਇੱਕ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛੋ: ਦੋ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ ਮੈਂ ਕਿਸ ਚੀਜ਼ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋਵਾਂਗਾ ਜਿਸ ਦੇ ਅੱਜ ਨਹੀਂ ਹਾਂ।
ਕੀ ਮੈਨੇਜਰ ਸੱਚੀਂ ਅਹੁਦੇ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਮਾਇਨੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ?
ਹਾਂ, ਅਤੇ ਮੁਕਾਬਲਾ ਵੀ ਨਹੀਂ। Gallup ਦਾ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਹੈ ਕਿ ਕਰਮਚਾਰੀਆਂ ਦੀ ਲਗਨ ਵਿੱਚ ਜੋ ਫ਼ਰਕ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਸੱਤਰ ਫ਼ੀਸਦੀ ਮੈਨੇਜਰਾਂ ਕਰਕੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਯਾਨੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਰਿਪੋਰਟ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਇਸ ਨੌਕਰੀ ਦਾ ਅਸਲ ਅਹਿਸਾਸ ਆਫ਼ਰ ਉੱਤੇ ਲਿਖੇ ਅਹੁਦੇ ਨਾਲੋਂ ਕਿਤੇ ਵੱਧ ਘੜਦਾ ਹੈ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੋ ਵਾਰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਕਹੋ, ਅਤੇ ਦੂਜੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਸਾਫ਼ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਮੰਗੋ। ਆਫ਼ਰ ਵਾਲੇ ਪੜਾਅ ਉੱਤੇ ਇਹ ਬਿਲਕੁਲ ਆਮ ਗੱਲ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਦਾ ਜਵਾਬ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਜਾਣਕਾਰੀ ਹੈ। ਜੋ ਹਾਇਰਿੰਗ ਮੈਨੇਜਰ ਸਮਾਂ ਕੱਢਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਕਿੰਨੀ ਕਦਰ ਕਰੇਗਾ। ਜੋ ਉਸ ਬੰਦੇ ਲਈ ਤੀਹ ਮਿੰਟ ਨਹੀਂ ਕੱਢ ਸਕਦਾ ਜਿਸਨੂੰ ਉਹ ਭਰਤੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਕੁਝ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਅਜਿਹੇ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛੋ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਜਵਾਬ ਕਿਸੇ ਨਾਅਰੇ ਨਾਲ ਨਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾ ਸਕੇ। ਇਸ ਭੂਮਿਕਾ ਵਿੱਚ ਪਿਛਲੇ ਬੰਦੇ ਨਾਲ ਕੀ ਹੋਇਆ। ਪਹਿਲੇ ਛੇ ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਇੱਥੇ ਕੀ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਉਸਨੂੰ ਰੱਖਿਆ। ਕੋਈ ਵੇਲਾ ਦੱਸੋ ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਡੀ ਟੀਮ ਨਾਲ ਅਸਹਿਮਤੀ ਹੋਈ ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਬਦਲੀ। ਪਿਛਲੀ ਵਾਰ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਟੀਮ ਦੇ ਕਿਸ ਬੰਦੇ ਦੀ ਤਰੱਕੀ ਕਰਵਾਈ, ਅਤੇ ਉਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਕੀਤਾ। ਆਖ਼ਰੀ ਸਵਾਲ ਸਾਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪਿੱਠ ਠੋਕਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਜਵਾਬ ਦੱਸ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਮੈਨੇਜਰ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲੋਂ ਬੋਲਦਾ ਹੈ।
ਕਿਸੇ ਅਜਿਹੇ ਬੰਦੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰੋ ਜੋ ਉੱਥੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ ਪਰ ਭਰਤੀ ਪੈਨਲ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਵੀਹ ਮਿੰਟ ਦੀ ਇੱਕ ਇਮਾਨਦਾਰ ਕਾਲ ਕੰਪਨੀ ਦੀ ਕਰੀਅਰ ਸਾਈਟ ਦੇ ਹਰ ਸਫ਼ੇ ਤੋਂ ਭਾਰੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ।
ਪੈਸੇ ਨੂੰ ਤੋਲਾਂ ਕਿਵੇਂ, ਪਰ ਫ਼ੈਸਲਾ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਨਾ ਦੇਵਾਂ?
ਦੋਵੇਂ ਆਫ਼ਰਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸਾਲਾਨਾ ਅੰਕੜੇ ਵਿੱਚ ਬਦਲੋ, ਫਿਰ ਬਾਕੀ ਸ਼ਾਮ ਲਈ ਉਹ ਅੰਕੜਾ ਪਾਸੇ ਰੱਖ ਦਿਓ। ਤਨਖ਼ਾਹ ਅੱਜ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਬੋਲਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਠੀਕ ਕਰਨੀ ਸਭ ਤੋਂ ਸੌਖੀ ਵੀ ਹੈ। ਅੱਜ ਰਾਤ ਇਹ ਗੱਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬਿਲਕੁਲ ਉਲਟੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਹਿਸਾਬ ਪਹਿਲਾਂ ਅਤੇ ਫ਼ੈਸਲਾ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ।
ਹਿਸਾਬ ਪਹਿਲਾਂ ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਾਓ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸਲੀ ਫ਼ਰਕ ਅਤੇ ਖ਼ਿਆਲੀ ਫ਼ਰਕ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਨਹੀਂ ਲੱਗਣੇ ਚਾਹੀਦੇ। ਬੇਸਿਕ ਤਨਖ਼ਾਹ, ਅਸਲੀਅਤ ਵਾਲਾ ਬੋਨਸ (ਵੱਧ ਤੋਂ ਵੱਧ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ), ਕੰਪਨੀ ਵੱਲੋਂ ਰਿਟਾਇਰਮੈਂਟ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ ਹਿੱਸਾ, ਸਿਹਤ ਬੀਮੇ ਉੱਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਖ਼ਰਚ, ਅਤੇ ਆਉਣ-ਜਾਣ ਦਾ ਖ਼ਰਚ ਪੈਸੇ ਅਤੇ ਘੰਟਿਆਂ ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਜੋੜੋ। ਕਿਸੇ ਪ੍ਰਾਈਵੇਟ ਕੰਪਨੀ ਦੀ ਇਕੁਇਟੀ ਨਕਦ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਉਸਨੂੰ ਅਲੱਗ ਲਾਈਨ ਵਿੱਚ ਸਵਾਲੀਆ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਲਿਖੋ। ਜੋ ਦੋ ਆਫ਼ਰ ਬਹੁਤ ਦੂਰ-ਦੂਰ ਲੱਗਦੇ ਸਨ, ਸਭ ਕੁਝ ਇੱਕ ਲਾਈਨ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਅਕਸਰ ਨੇੜੇ ਨਿਕਲਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਫ਼ਰਕ ਬਦਲੇ ਅਜਿਹਾ ਮੈਨੇਜਰ ਨਹੀਂ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸ਼ੱਕ ਸੀ।
ਜੇ ਹਿਸਾਬ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਫ਼ਰਕ ਵੱਡਾ ਰਹਿ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਅਸਲੀ ਗੱਲ ਮੰਨੋ, ਕੋਈ ਘਟੀਆ ਗੱਲ ਨਹੀਂ। ਬਹੁਤੇ ਲੋਕ ਪੈਸੇ ਕਰਕੇ ਹੀ ਨੌਕਰੀ ਬਦਲਦੇ ਹਨ। Pew Research ਨੇ ਪਾਇਆ ਕਿ 2021 ਵਿੱਚ ਨੌਕਰੀ ਛੱਡਣ ਦੇ ਦੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦੱਸੇ ਗਏ ਕਾਰਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਘੱਟ ਤਨਖ਼ਾਹ ਸੀ, ਤਰੇਹਠ ਫ਼ੀਸਦੀ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਇਹ ਦੱਸਿਆ, ਅਤੇ ਬਰਾਬਰ ਹੀ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਦੇ ਮੌਕਿਆਂ ਦੀ ਘਾਟ ਸੀ। ਵੱਧ ਪੈਸਾ ਚਾਹੁਣਾ ਕੋਈ ਔਗੁਣ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਇਹ ਲਾਇਬ੍ਰੇਰੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸ ਤੋਂ ਉਲਟ ਨਹੀਂ ਕਹੇਗੀ।
ਅਤੇ ਕੋਈ ਵੀ ਆਫ਼ਰ ਮੰਨਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਤਨਖ਼ਾਹ ਵਾਲਾ ਸਵਾਲ ਇੱਕ ਵਾਰ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਵਾਕ ਵਿੱਚ ਪੁੱਛ ਲਵੋ। ਸਭ ਤੋਂ ਬੁਰਾ ਨਤੀਜਾ ਇਹੀ ਹੋਵੇਗਾ ਕਿ ਅੰਕੜਾ ਉਹੀ ਰਹਿ ਜਾਵੇ।
ਕੀ ਮੈਂ ਜਵਾਬ ਦੇਣ ਲਈ ਹੋਰ ਸਮਾਂ ਮੰਗ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਹਾਂ। ਲਿਖਤੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਪੱਕੇ ਕਾਰਨ ਅਤੇ ਇੱਕ ਪੱਕੀ ਨਵੀਂ ਤਾਰੀਖ਼ ਨਾਲ, ਅਠਤਾਲੀ ਘੰਟੇ ਹੋਰ ਮੰਗੋ, ਅਤੇ ਲਗਭਗ ਹਰ ਕੋਈ ਹਾਂ ਕਹਿ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਵਾਕ ਛੋਟਾ ਹੈ: ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਦਿਲਚਸਪੀ ਹੈ ਅਤੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਾਹਲੀ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ, ਸਾਫ਼ ਜਵਾਬ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਕੀ ਮੈਂ ਵੀਰਵਾਰ ਦੁਪਹਿਰ ਤੱਕ ਦੱਸ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਸ ਨੇ ਛੇ ਹਫ਼ਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਭਰਤੀ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਲਾਏ ਹਨ, ਉਹ ਦੋ ਦਿਨ ਨਾ ਦੇ ਕੇ ਸਾਰੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਦੁਬਾਰਾ ਸ਼ੁਰੂ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੁੰਦਾ।
ਜਿਹੜੀ ਆਖ਼ਰੀ ਤਾਰੀਖ਼ ਬਿਲਕੁਲ ਵੀ ਨਾ ਹਿੱਲੇ, ਉਹ ਕੰਪਨੀ ਬਾਰੇ ਜਾਣਕਾਰੀ ਹੈ, ਤੁਹਾਡੇ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ। ਆਮ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਕੋਈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੋਈ ਜਾਣਕਾਰੀ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਰੋਕਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਡਰ ਹੈ, ਉਹ ਘੱਟ ਹੀ ਚੰਗੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਵਾਧੂ ਸਮਾਂ ਇੱਕ ਹੋਰ ਸਪ੍ਰੈੱਡਸ਼ੀਟ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਇੱਕ ਗੱਲਬਾਤ ਲਈ ਵਰਤੋ। ਹਿਸਾਬ ਦੀ ਇੱਕ ਹੋਰ ਸ਼ਾਮ ਕੋਈ ਨਵਾਂ ਤੱਥ ਨਹੀਂ ਦੇਵੇਗੀ। ਉਸ ਬੰਦੇ ਨਾਲ ਵੀਹ ਮਿੰਟ ਦੀ ਕਾਲ, ਜੋ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜ਼ਰੂਰ ਦੇਵੇਗੀ।
ਜੇ ਮੈਂ ਗ਼ਲਤ ਚੁਣ ਲਿਆ ਤਾਂ?
ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਉਸਨੂੰ ਸੁਧਾਰ ਲਵੋਗੇ, ਜੋ ਅੱਜ ਰਾਤ ਲੱਗਣ ਨਾਲੋਂ ਕਿਤੇ ਸੌਖਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਨੌਕਰੀ ਦੇ ਬਹੁਤੇ ਫ਼ੈਸਲੇ ਦੋ-ਪਾਸੜ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਵਾਪਸ ਬਾਹਰ ਆ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਕੀਮਤ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਉਹ ਇੱਕ-ਪਾਸੜ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਨਹੀਂ ਜੋ ਤੁਹਾਡਾ ਦਿਮਾਗ਼ ਇਸ ਵੇਲੇ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਇਹ ਨਜ਼ਰੀਆ Farnam Street ਦੇ ਪਲਟਾਏ ਜਾ ਸਕਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਨਾ ਪਲਟਣ ਵਾਲੇ ਫ਼ੈਸਲਿਆਂ ਵਾਲੇ ਲੇਖ ਤੋਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਮਲੀ ਨਿਯਮ ਸਿੱਧਾ ਹੈ: ਜੋ ਫ਼ੈਸਲੇ ਪਲਟੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਛੇਤੀ ਕਰੋ, ਅਤੇ ਜੋ ਨਹੀਂ ਪਲਟ ਸਕਦੇ, ਉਹ ਹੌਲੀ। ਜਿਹੜੀ ਨੌਕਰੀ ਤੁਸੀਂ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਛੱਡ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਪਲਟਣ ਯੋਗ ਹੈ। ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ ਸ਼ਹਿਰ ਬਦਲਣਾ, ਬਿਨਾਂ ਪੜ੍ਹੇ ਦਸਤਖ਼ਤ ਕੀਤਾ ਨੌਨ-ਕੰਪੀਟ, ਜਾਂ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ ਸਾੜਿਆ ਪੁਲ਼, ਇਹ ਉਹ ਹਿੱਸੇ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਮੋੜਨਾ ਸੱਚਮੁੱਚ ਔਖਾ ਹੈ, ਸੋ ਧੀਰਜ ਵਾਲੇ ਘੰਟੇ ਇਹੀ ਹਿੱਸੇ ਮੰਗਦੇ ਹਨ। ਆਪਣੇ ਦੋਵੇਂ ਆਫ਼ਰਾਂ ਨੂੰ ਇਸੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ ਵੰਡੋ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਵੇਖੋਗੇ ਕਿ ਸੱਚਮੁੱਚ ਨਾ ਪਲਟਣ ਵਾਲੀ ਸੂਚੀ ਬਹੁਤ ਛੋਟੀ ਹੈ।
ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਘਬਰਾਹਟ ਦਾ ਕੋਈ ਫ਼ਾਇਦਾ ਨਹੀਂ। ਅੱਜ ਰਾਤ ਟਿਕਾਅ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਦਾ ਮਕਸਦ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੰਗਾ ਬੰਦਾ ਬਣਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਬੰਦਾ ਘਬਰਾ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ, ਉਹ ਮੈਨੇਜਰ ਵਾਲੀ ਮੀਟਿੰਗ ਵਿੱਚ ਦੂਜਾ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, ਗੋਲ-ਮੋਲ ਜਵਾਬ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਬਿਨਾਂ ਝਿਜਕ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਏਨੀ ਨੀਂਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵੀਰਵਾਰ ਨੂੰ ਤਿੱਖਾ ਰਹੇ। ਇਹ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਕੋਈ ਇਨਾਮ ਨਹੀਂ।
ਜਵਾਬ ਦੇਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੋਵੇਂ ਮੰਗਲਵਾਰ ਲਿਖੋ
ਅੱਜ ਰਾਤ ਵੀਹ ਮਿੰਟ ਕੱਢੋ। ਦੋਵਾਂ ਨੌਕਰੀਆਂ ਦਾ ਆਮ ਮੰਗਲਵਾਰ, ਅਠਾਰਾਂ ਮਹੀਨੇ ਅੱਗੇ ਦਾ, ਵਰਤਮਾਨ ਕਾਲ ਵਿੱਚ ਲਿਖੋ। ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਪੜ੍ਹੋ ਅਤੇ ਵੇਖੋ ਕਿ ਕਿਹੜਾ ਤੁਸੀਂ ਬਾਰੀਕੀਆਂ ਨਾਲ ਲਿਖਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹੜਾ ਸਿਰਫ਼ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਣਾਂ ਨਾਲ।
ਫਿਰ ਫ਼ੈਸਲਾ ਕਰੋ, ਇੱਕ ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਦਰ ਦੋਵੇਂ ਕੰਪਨੀਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਅਤੇ ਤੁਲਨਾ ਕਰਨੀ ਬੰਦ ਕਰੋ। ਇਸ ਫ਼ੈਸਲੇ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹਿੰਗੀ ਗੱਲ ਗ਼ਲਤ ਚੁਣਨਾ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਅਗਲੇ ਸਾਲ ਭਰ ਇਸਨੂੰ ਚਾਰ ਵਾਰ ਹੋਰ ਦੁਹਰਾਉਣਾ ਹੈ, ਨਹਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਗੱਡੀ ਵਿੱਚ, ਰਾਤ ਦੇ ਦੋ ਵਜੇ। ਜਿਹੜੇ ਦੋ-ਤਿੰਨ ਕਾਰਨਾਂ ਕਰਕੇ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਚੋਣ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਲਿਖ ਕੇ ਕਿਤੇ ਸੰਭਾਲ ਲਵੋ। ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਬਾਅਦ, ਜਦੋਂ ਨਵੀਂ ਨੌਕਰੀ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਬੁਰਾ ਹਫ਼ਤਾ ਆਵੇਗਾ, ਤੁਸੀਂ ਪੜ੍ਹਨਾ ਚਾਹੋਗੇ ਕਿ ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੁਸੀਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਕੀ ਜਾਣਦੇ ਸੀ, ਨਾ ਕਿ ਹੁਣ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੀ ਯਾਦ ਹੈ।
ਦੋ ਕੰਪਨੀਆਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਚੁਣੋ ਜੋ ਦੋ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੋਰ ਦਮਦਾਰ ਬਣਾ ਦੇਵੇ, ਫਿਰ ਜਾ ਕੇ ਉਸ ਆਫ਼ਰ ਦੇ ਕਾਬਲ ਬਣੋ।