ਝਟਪਟ ਸੁਝਾਅ
- ਅੱਜ ਰਾਤ ਫ਼ੋਨ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਚਾਰਜ ਲਾਓ।
- ਖਾਣੇ ਦੇ ਮੇਜ਼ ਉੱਤੇ ਫ਼ੋਨ ਨਾ ਲਿਆਓ।
- ਫ਼ੋਨ ਵੱਲ ਹੱਥ ਵਧਾਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਰੁਕੋ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਅਹਿਸਾਸ ਨੂੰ ਨਾਂ ਦਿਓ।
ਉਸ ਆਖ਼ਰੀ ਵਾਰ ਨੂੰ ਚਿਤਵੋ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲਈ ਆਪਣਾ ਫ਼ੋਨ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ। ਮੰਨ ਲਓ ਮੌਸਮ ਦੇਖਣਾ। ਵੀਹ ਮਿੰਟ ਬਾਅਦ ਤੁਸੀਂ ਉੱਭਰਦੇ ਹੋ, ਮੌਸਮ ਅਜੇ ਵੀ ਨਾ ਦੇਖਿਆ ਹੋਇਆ, ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਨਾਲੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਮਾੜਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੱਕਾ ਨਹੀਂ ਕਿ ਸਮਾਂ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ। ਸਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤੇ ਇਸ ਠੀਕ-ਠੀਕ ਖਿਸਕਣ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਵਾਪਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਆਪਣੇ ਫ਼ੋਨ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਜੋ ਇਸ ਤੋਂ ਖਿਝਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਯਕੀਨ ਹੈ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਇਹ ਇੱਛਾ-ਸ਼ਕਤੀ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਭਾਸ਼ਣ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਖਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹੋ ਉਹ ਅਸਲੀ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਕਾਫ਼ੀ ਹੱਦ ਤੱਕ ਜਾਣ-ਬੁੱਝ ਕੇ ਬਣਾਈ ਗਈ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਐਪ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਵਰਤਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਬੇਹੱਦ ਸਮਝਦਾਰ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਏ ਤੇ ਠੀਕ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕੰਮ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਦੇ ਰੱਖਣਾ ਹੈ। ਉਸ ਸਕ੍ਰੀਨ ਨੂੰ ਵੀਹ ਮਿੰਟ ਗੁਆਉਣ 'ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜੋ ਵੀਹ ਮਿੰਟ ਲੈਣ ਲਈ ਹੀ ਬਣਾਈ ਗਈ ਹੈ। ਤਾਂ ਆਓ ਗੁਨਾਹ ਨੂੰ ਪਾਸੇ ਰੱਖੀਏ। ਲਾਹੇਵੰਦ ਸਵਾਲ ਛੋਟਾ ਤੇ ਜ਼ਿਆਦਾ ਮਿਹਰਬਾਨ ਹੈ: ਤੁਹਾਡੇ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਫ਼ੋਨ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕਿੱਥੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੁਝ ਮਹਿੰਗਾ ਪੈ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤੇ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਕਿਹੜੀ ਤਬਦੀਲੀ ਹੈ ਜੋ ਉਹ ਟੁਕੜਾ ਵਾਪਸ ਮੋੜ ਦੇਵੇ?
ਇੱਕ ਰਿਸ਼ਤਾ, ਨਾ ਕਿ ਇੱਕ ਲਤ
ਜੋ ਸ਼ਬਦ ਲੋਕ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਵਰਤਦੇ ਹਨ ਉਹ ਹੈ "ਨਸ਼ਾ", ਤੇ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਇਹ ਸਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਸਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤਿਆਂ ਲਈ ਇਹ ਗ਼ਲਤ ਚੌਖਟਾ ਹੈ। ਤੁਹਾਡਾ ਫ਼ੋਨ ਸੱਚਮੁੱਚ ਲਾਹੇਵੰਦ ਹੈ। ਇਹ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਫ਼ੋਟੋਆਂ, ਤੁਹਾਡੇ ਨਕਸ਼ੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਲੋਕ, ਤੁਹਾਡਾ ਸੰਗੀਤ, ਤੁਹਾਡੀ ਭੈਣ ਦਾ ਉਹ ਸੁਨੇਹਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਖੁੰਝਣ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ ਤੁਸੀਂ ਖ਼ੁਸ਼ ਹੋ। ਇਸ ਨੂੰ ਜ਼ਹਿਰ ਵਾਂਗ ਸਮਝਣਾ ਜਿਸ ਦਾ ਟਾਕਰਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਨਾਕਾਮ ਹੋ ਰਹੇ ਹੋ, ਸ਼ਰਮ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸ਼ਰਮ ਇੱਕ ਮਸ਼ਹੂਰ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮਾੜੀ ਪ੍ਰੇਰਕ ਹੈ। ਇਹ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਰਾਹਤ ਲਈ ਸਿੱਧਾ ਸਕ੍ਰੀਨ ਵੱਲ ਮੋੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਇੱਕ ਰਿਸ਼ਤਾ ਇਸ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਦਾ ਬਿਹਤਰ ਤਰੀਕਾ ਹੈ। ਰਿਸ਼ਤੇ ਨੇੜਲੇ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ ਤੇ ਫਿਰ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਹੱਦਾਂ ਹੋ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ ਤੇ ਫਿਰ ਵੀ ਰਾਤ ਦੇ 2 ਵਜੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਵੋ। ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਕੀਮਤੀ ਮੰਨ ਸਕਦੇ ਹੋ ਤੇ ਫਿਰ ਵੀ ਤੈਅ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ ਕਿ ਉਹ ਖਾਣੇ ਵਿੱਚ ਵਿਘਨ ਨਾ ਪਾਵੇ। ਮਕਸਦ ਆਪਣੇ-ਆਪ ਵਿੱਚ ਘੱਟ ਫ਼ੋਨ ਨਹੀਂ। ਮਕਸਦ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਫ਼ੋਨ ਹੈ ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇ, ਨਾ ਕਿ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਉਸ ਨੂੰ ਚਲਾਵੇ।
ਜਦੋਂ ਅਮੈਰੀਕਨ ਸਾਈਕੌਲੋਜੀਕਲ ਐਸੋਸੀਏਸ਼ਨ ਨੇ ਅਮਰੀਕੀਆਂ ਦਾ ਟੈਕਨੋਲੋਜੀ ਤੇ ਤਣਾਅ ਬਾਰੇ ਸਰਵੇਖਣ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਗਰੁੱਪ ਲੱਭਿਆ ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ "ਲਗਾਤਾਰ ਚੈੱਕ ਕਰਨ ਵਾਲੇ" ਕਿਹਾ, ਉਹ ਲੋਕ ਜੋ ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਈਮੇਲ, ਸੁਨੇਹੇ ਤੇ ਸੋਸ਼ਲ ਮੀਡੀਆ ਚੈੱਕ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਰਵੇਖਣ ਕੀਤੇ ਗਏ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਲਗਭਗ ਅੱਧੇ ਸਨ, ਤੇ ਇੱਕ ਗਰੁੱਪ ਵਜੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਘੱਟ ਚੈੱਕ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਤਣਾਅ ਦੱਸਿਆ। ਇਸ ਦਾ ਮਤਲਬ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਆਪਣਾ ਫ਼ੋਨ ਚੈੱਕ ਕਰਨ ਨਾਲ ਟੁੱਟ-ਭੱਜ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਹਮੇਸ਼ਾ-ਚਾਲੂ ਰਹਿਣ ਦੀ ਆਦਤ ਦੀ ਇੱਕ ਕੀਮਤ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤੇ ਉਹ ਕੀਮਤ ਬਿਨਾਂ ਕਦੇ ਚੁਣੇ ਅਦਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।
ਕੀਮਤ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕਿੱਥੇ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦੀ ਹੈ
ਖ਼ਾਸ ਹੋਣਾ ਮਦਦਗਾਰ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ "ਫ਼ੋਨ ਮਾੜੇ ਹਨ" ਕੁਝ ਕਰਨ ਲਈ ਬਹੁਤ ਧੁੰਦਲਾ ਹੈ। ਬਹੁਤੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਅਸਲ ਅੜਚਣ ਤਿੰਨ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਵੱਸਦੀ ਹੈ।
ਤੁਹਾਡਾ ਧਿਆਨ, ਪਤਲਾ ਕੱਟਿਆ ਹੋਇਆ
ਹਰ ਨੋਟੀਫ਼ਿਕੇਸ਼ਨ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਬੇਨਤੀ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡੋ ਤੇ ਦੇਖੋ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਨਹੀਂ ਵੀ ਦੇਖਦੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਮਨ ਦਾ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਉਸ ਘੰਟੀ ਨੂੰ ਦਰਜ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕਦਮ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਸੌ ਵਾਰ ਕਰੋ ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਘੰਟੇ ਅਧੂਰੇ ਧਿਆਨ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਬਿਤਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਕਦੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਪਏ ਕੰਮ 'ਤੇ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਕਦੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਤੋਂ ਹਟੇ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਟੁੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਅਹਿਸਾਸ, ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਰੁੱਝੇ ਰਹਿਣ ਤੇ ਕੁਝ ਵੀ ਮੁਕਾ ਨਾ ਸਕਣ ਦੀ ਭਾਵਨਾ, ਅਕਸਰ ਧਿਆਨ ਦੀ ਸਮੱਸਿਆ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਇਹ ਧਿਆਨ ਦੀ ਸਮੱਸਿਆ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਈ ਵਿਘਨ ਦੀ ਸਮੱਸਿਆ ਹੈ।
ਕਲੀਵਲੈਂਡ ਕਲੀਨਿਕ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਔਸਤ ਅਮਰੀਕੀ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਦਰਜਨਾਂ ਵਾਰ ਆਪਣਾ ਫ਼ੋਨ ਚੈੱਕ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਨੱਬੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਵਾਰ ਦੇ ਆਸ-ਪਾਸ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤੇ ਚੈੱਕ ਫ਼ੈਸਲੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਇਹ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆਵਾਂ ਹਨ, ਦਿਮਾਗ਼ ਦੀ ਰਾਏ ਆਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਹੱਥ ਜੇਬ ਵੱਲ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤੁਹਾਡੀ ਨੀਂਦ
ਇਸ ਪਿੱਛੇ ਸਭ ਤੋਂ ਸਾਫ਼ ਵਿਗਿਆਨ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਜਾਣਨ ਜੋਗਾ ਹੈ। ਜੋ ਸਕ੍ਰੀਨ ਤੁਸੀਂ ਮੰਜੇ ਵਿੱਚ ਸਕ੍ਰੌਲ ਕਰਦੇ ਹੋ ਉਹ ਨੀਲੀ-ਤਰੰਗ-ਲੰਬਾਈ ਵਾਲੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਛੱਡਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਰੌਸ਼ਨੀ ਤੁਹਾਡੇ ਦਿਮਾਗ਼ ਨੂੰ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਅਜੇ ਵੀ ਦਿਨ ਹੈ, ਜੋ ਮੈਲਾਟੋਨਿਨ ਨੂੰ ਦਬਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਾਰਮੋਨ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੌਣ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਹਾਰਵਰਡ ਦੇ ਖੋਜੀਆਂ ਨੇ ਨੀਲੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦੀ ਉਸੇ ਚਮਕ ਵਾਲੀ ਹਰੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਤੁਲਨਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਪਾਇਆ ਕਿ ਨੀਲੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨੇ ਮੈਲਾਟੋਨਿਨ ਨੂੰ ਲਗਭਗ ਦੁੱਗਣੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਦਬਾਈ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਅੰਦਰੂਨੀ ਘੜੀ ਨੂੰ ਲਗਭਗ ਦੁੱਗਣਾ ਖਿਸਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਿੱਧੀ ਸਲਾਹ: ਸੌਣ ਤੋਂ ਦੋ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਘੰਟੇ ਪਹਿਲਾਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਸਕ੍ਰੀਨਾਂ ਦੇਖਣੀਆਂ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿਓ।
ਬਹੁਤੀਆਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀਆਂ ਲਈ ਇਹ ਔਖਾ ਹੁਕਮ ਹੈ, ਤੇ ਰੌਸ਼ਨੀ ਸਿਰਫ਼ ਅੱਧੀ ਮੁਸੀਬਤ ਹੈ। ਸਮੱਗਰੀ ਤੁਹਾਡੇ ਦਿਮਾਗ਼ ਨੂੰ ਵੀ ਚਾਲੂ ਰੱਖਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਤਣਾਅ-ਭਰੀ ਸੁਰਖ਼ੀ, ਇੱਕ ਕੰਮ ਦੀ ਈਮੇਲ, ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਤੁਲਨਾ ਜਿਸ ਦੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਇਹ ਸਭ ਠੀਕ ਉਦੋਂ ਆ ਟਪਕਦੇ ਹਨ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਬੰਦ ਹੋਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ। ਫ਼ਾਇਦਾ ਲੈਣ ਲਈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸ ਬਾਰੇ ਸੰਪੂਰਨ ਹੋਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਸਕ੍ਰੌਲਿੰਗ ਨੂੰ ਮੰਜੇ ਵਿੱਚੋਂ ਕੱਢ ਕੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਲਿਜਾਣਾ ਵੀ ਇੱਕ ਅਸਲੀ ਲਾਭ ਹੈ।
ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਲੇ ਲੋਕ
ਇੱਕ ਜ਼ਿਆਦਾ ਚੁੱਪ ਕੀਮਤ ਹੈ ਜੋ ਸਕ੍ਰੀਨ-ਟਾਈਮ ਦੇ ਅੰਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ। ਏਪੀਏ ਕੋਲ ਇਸ ਦਾ ਇੱਕ ਨਾਂ ਹੈ: "ਗ਼ੈਰ-ਹਾਜ਼ਰ ਹਾਜ਼ਰੀ।" ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਹੋ, ਪਰ ਤੁਹਾਡਾ ਧਿਆਨ ਕਿਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਟੈਕਨੋਲੋਜੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੂਰ ਵੱਸਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਹੈ। ਇਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮੇਜ਼ ਦੇ ਪਾਰ ਬੈਠੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨਾਲ ਜੋੜਨ ਵਿੱਚ ਏਨੀ ਚੰਗੀ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਇਹ ਸਰਗਰਮੀ ਨਾਲ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਦੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਸਕ੍ਰੀਨ ਉੱਪਰ ਵੱਲ ਪਿਆ ਫ਼ੋਨ ਗੱਲਬਾਤ ਨੂੰ ਬਦਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਕਦੇ ਜਗ ਨਾ ਵੀ ਪਵੇ। ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ ਕਿ ਇਹ ਜਗ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਇਹ ਉਹ ਕੀਮਤ ਹੈ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਹੌਲੀ ਚੋਰੀਓਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦੁੱਖ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਸਕ੍ਰੀਨ-ਟਾਈਮ ਤੁਸੀਂ ਮਾਪ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਉਹ ਦਰਜਨ ਛੋਟੇ ਪਲ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਾਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਹ ਸੌਣ-ਵੇਲੇ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਅੱਧੀ ਪੜ੍ਹੀ, ਉਹ ਦੋਸਤ ਜਿਸ ਦੀ ਗੱਲ ਅਧੂਰੀ ਰਹਿ ਗਈ ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਹੇਠਾਂ ਨਜ਼ਰ ਮਾਰ ਲਈ ਸੀ, ਇਹ ਕਿਤੇ ਦਰਜ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਇਹ ਬੱਸ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰੀ ਦੀ ਇੱਕ ਧੁੰਦਲੀ ਭਾਵਨਾ ਵਿੱਚ ਜਮ੍ਹਾਂ ਹੁੰਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਅਹਿਮ ਕਹੋਗੇ। ਚੰਗੀ ਖ਼ਬਰ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਵਾਪਸ ਖੋਹਣ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਸੌਖੀ ਕੀਮਤ ਵੀ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਗੱਲਬਾਤ ਲਈ ਫ਼ੋਨ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣ ਤੇ ਇਹ ਦੇਖਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ ਕਿ ਕੀ ਕੁਝ ਮੁੜ ਫ਼ੋਕਸ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਛੋਟੀਆਂ ਤਬਦੀਲੀਆਂ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਕਾਰ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਅਸਰ ਪਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ
ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਸੇ ਡਿਜੀਟਲ ਡੀਟੌਕਸ ਰਿਟ੍ਰੀਟ ਜਾਂ ਫ਼ਲਿੱਪ ਫ਼ੋਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਾਹੌਲ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਤਬਦੀਲੀਆਂ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ ਤਾਂ ਜੋ ਸੌਖੀ ਚੀਜ਼ ਤੇ ਚੰਗੀ ਚੀਜ਼ ਜ਼ਿਆਦਾ ਵਾਰ ਇੱਕ-ਦੂਜੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਣ। ਅੜਚਣ ਇੱਥੇ ਅਸਲੀ ਲੀਵਰ ਹੈ। ਮਦਦਗਾਰ ਵਿਹਾਰ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਸੌਖਾ ਤੇ ਮਹਿੰਗੇ ਪੈਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਔਖਾ ਬਣਾਓ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ-ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਆਰਾਮ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
- ਨੋਟੀਫ਼ਿਕੇਸ਼ਨ ਘਟਾਓ, ਪਰ ਸਾਰੇ ਨਾ ਖ਼ਤਮ ਕਰੋ। ਖੇਡਾਂ, ਖ਼ਬਰਾਂ ਦੀਆਂ ਚੇਤਾਵਨੀਆਂ, ਉਹ ਐਪ ਜੋ ਉਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਐਲਾਨਦੇ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਬਾਰੇ ਤੁਸੀਂ ਕਦੇ ਪੁੱਛਿਆ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੁੱਪ ਕਰ ਦਿਓ। ਆਪਣੇ ਪਿਆਰਿਆਂ ਦੀਆਂ ਕਾਲਾਂ ਤੇ ਸੁਨੇਹੇ ਰੱਖੋ। ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਸਿਆਣਾ ਵਿਚਕਾਰਲਾ ਰਾਹ ਹੈ, ਤੇ ਖੋਜ ਇਸ ਦੀ ਪੁਸ਼ਟੀ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਫ਼ੀਲਡ ਪ੍ਰਯੋਗ ਵਿੱਚ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨੋਟੀਫ਼ਿਕੇਸ਼ਨ ਇੱਕ ਲਗਾਤਾਰ ਟਪਕਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਨਿਰਧਾਰਤ ਜੱਥਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਕਰ ਕੇ ਮਿਲੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਘੱਟ ਤਣਾਅ, ਜ਼ਿਆਦਾ ਫ਼ੋਕਸ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਫ਼ੋਨਾਂ 'ਤੇ ਜ਼ਿਆਦਾ ਕਾਬੂ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ। ਜਾਣਨ ਜੋਗਾ ਮੋੜ: ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨੋਟੀਫ਼ਿਕੇਸ਼ਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜ਼ਿਆਦਾ ਚਿੰਤਤ ਤੇ ਕੁਝ ਖੁੰਝ ਜਾਣ ਤੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਡਰਿਆ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਬਹੁਤੇ ਉਸ ਦੀ ਭਰਪਾਈ ਲਈ ਹੋਰ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਚੈੱਕ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਸਹੀ ਨੁਕਤਾ ਚੁੱਪੀ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਫ਼ੈਸਲਾ ਕਰਨਾ ਹੈ ਕਿ ਫ਼ੋਨ ਨੂੰ ਕਦੋਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਵਿਘਨ ਪਾਉਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਤੈਅ ਕਰਨ ਦੇਣਾ।
- ਫ਼ੋਨ ਨੂੰ ਸੌਣ ਵਾਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚੋਂ ਕੱਢ ਦਿਓ। ਇਸ ਨੂੰ ਕਮਰੇ ਦੇ ਪਾਰ, ਜਾਂ ਬਿਹਤਰ ਇਹ ਕਿ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਚਾਰਜ ਕਰੋ। ਇੱਕ ਸਸਤੀ ਅਲਾਰਮ ਘੜੀ ਖ਼ਰੀਦੋ ਤਾਂ ਜੋ "ਪਰ ਇਹ ਮੇਰਾ ਅਲਾਰਮ ਹੈ" ਇਸ ਦੇ ਸਾਰੀ ਰਾਤ ਤੁਹਾਡੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਛੇ ਇੰਚ ਦੂਰ ਹੋਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਨਾ ਰਹੇ। ਜੇ ਫ਼ੋਨ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੱਢਣਾ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਸੌਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇ ਆਖ਼ਰੀ ਤੀਹ ਮਿੰਟਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੋ।
- ਲਾਲਚ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਹੋਮ ਸਕ੍ਰੀਨ ਤੋਂ ਹਟਾ ਦਿਓ। ਜੋ ਐਪ ਤੁਹਾਡਾ ਸਮਾਂ ਨਿਗਲਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਹ ਪਹਿਲੀ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਜੋ ਤੁਹਾਡਾ ਅੰਗੂਠਾ ਲੱਭਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖ਼ਰੀ ਪੰਨੇ 'ਤੇ ਇੱਕ ਫ਼ੋਲਡਰ ਵਿੱਚ ਦੱਬ ਦਿਓ। ਖੋਜਣ ਦੇ ਉਹ ਦੋ ਵਾਧੂ ਸਕਿੰਟ ਅਕਸਰ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਪੁੱਛਣ ਦੇਣ ਲਈ ਕਾਫ਼ੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਇਸ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸੀ।
- ਕੁਝ ਫ਼ੋਨ-ਮੁਕਤ ਥਾਵਾਂ ਚੁਣੋ। ਖਾਣੇ ਦਾ ਮੇਜ਼। ਘਰ ਅੰਦਰ ਵੜਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਦਸ ਮਿੰਟ। ਬਿਨਾਂ ਈਅਰਬੱਡਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਸੈਰ। ਇਹ ਉਹ ਨੇਮ ਨਹੀਂ ਹੋਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਤਿੱਖੇ ਹੋ ਕੇ ਲਾਗੂ ਕਰੋ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੋਟੀਆਂ ਖੁੱਲ੍ਹੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਵਜੋਂ ਸੋਚੋ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਜਾਣ-ਬੁੱਝ ਕੇ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋ।
- ਡੂਮ-ਸਕ੍ਰੌਲ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਅੰਤ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਬਦਲ ਲਓ। ਫ਼ੀਡ ਏਨੀਆਂ ਚਿਪਕੂ ਹੋਣ ਦਾ ਇੱਕ ਕਾਰਨ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਕਦੇ ਮੁੱਕਦੀਆਂ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੋਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਕਿਤਾਬ, ਇੱਕ ਅਧਿਆਇ, ਇੱਕ ਇਕੱਲਾ ਐਪੀਸੋਡ, ਇੱਕ ਅਸਲੀ ਗੱਲਬਾਤ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਕਿਨਾਰੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਣ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਫ਼ੀਡ ਦੀ ਬਜਾਏ ਪਹੁੰਚਣ ਲਈ ਹੱਥ ਕੋਲ ਕੁਝ ਹੋਣਾ ਅਦਲਾ-ਬਦਲੀ ਨੂੰ ਕਿਤੇ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸੌਖਾ ਬਣਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹ ਤੀਬਰ ਇੱਛਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਵੇ
ਵਾਰ-ਵਾਰ ਫ਼ੋਨ ਚੁੱਕਣਾ ਕੁਝ ਨਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਦਾ ਇੱਕ ਤਰੀਕਾ ਹੈ। ਅੱਕ, ਇਕੱਲਾਪਣ, ਚਿੰਤਾ ਦੀ ਇੱਕ ਲਪਟ, ਇੱਕ ਬਿਨ-ਢਾਂਚੇ ਵਾਲੇ ਮਿੰਟ ਦੀ ਬੇਆਰਾਮੀ। ਫ਼ੋਨ ਠੀਕ ਉੱਥੇ ਪਿਆ ਹੈ ਤੇ ਇਹ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਤੌਰ 'ਤੇ ਖ਼ਲਾਅ ਭਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦਰਜ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਹੱਥ ਜੇਬ ਵੱਲ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਲੜਾਈ ਦੇ ਰੋਕ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਅਗਲੀ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ-ਆਪ ਨੂੰ ਹੱਥ ਵਧਾਉਂਦੇ ਫੜੋ, ਇੱਕ ਸਾਹ ਲਈ ਰੁਕੋ ਤੇ ਪੁੱਛੋ ਕਿ ਇੱਕ ਸਕਿੰਟ ਪਹਿਲਾਂ ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਹੇ ਸੀ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਸ ਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਬੱਸ ਉਸ ਨੂੰ ਨਾਂ ਦੇਣਾ, "ਓਹ, ਮੈਂ ਅੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ", "ਮੈਂ ਉਸ ਈਮੇਲ ਤੋਂ ਬਚ ਰਿਹਾ ਹਾਂ", "ਮੈਨੂੰ ਛੱਡਿਆ ਹੋਇਆ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ", ਆਟੋਪਾਇਲਟ ਨੂੰ ਢਿੱਲਾ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਕਦੇ-ਕਦੇ ਤੁਸੀਂ ਫਿਰ ਵੀ ਫ਼ੋਨ ਚੁੱਕ ਲਓਗੇ, ਤੇ ਇਹ ਠੀਕ ਹੈ। ਹੋਰ ਵੇਲੇ ਨੋਟ ਕਰ ਲੈਣਾ ਹੀ ਇਸ ਨੂੰ ਰੱਖ ਦੇਣ ਤੇ ਉਸ ਛੋਟੇ, ਬੇਆਰਾਮ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਝੱਲਣ-ਜੋਗੇ ਪਲ ਨੂੰ ਬੱਸ ਲੰਘ ਜਾਣ ਦੇਣ ਲਈ ਕਾਫ਼ੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਲੰਘੇ ਹੋਏ ਪਲ ਹੀ ਉਹ ਥਾਂ ਹਨ ਜਿੱਥੇ ਫ਼ੋਨ ਨਾਲ ਇੱਕ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸ਼ਾਂਤ ਰਿਸ਼ਤਾ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉਸਰਦਾ ਹੈ।
ਇਹ ਜਾਣਨਾ ਮਦਦਗਾਰ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਵੱਲ ਹੱਥ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹੋ ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ। ਬਹੁਤੀ ਵਾਰ ਅਸਲੀ ਲੋਚ ਫ਼ੋਨ ਹੈ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਇੱਕ ਵਿਰਾਮ, ਜਾਂ ਸਾਥ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਦਿਲਚਸਪ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਇੱਕ ਫ਼ੁਆਰ ਹੈ, ਤੇ ਫ਼ੋਨ ਬੱਸ ਸਭ ਤੋਂ ਨੇੜਲੀ ਵੈਂਡਿੰਗ ਮਸ਼ੀਨ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਲੋਚ ਨੂੰ ਨਾਂ ਦੇ ਸਕੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਅਕਸਰ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਬਿਹਤਰ ਖ਼ੁਰਾਕ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਅੱਕੇ ਹੋਏ ਹੋ? ਦੋ ਮਿੰਟਾਂ ਲਈ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਜਾਓ। ਇਕੱਲੇ? ਸੌ ਜਣਿਆਂ ਨੂੰ ਸਕ੍ਰੌਲ ਕਰ ਕੇ ਲੰਘਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਇੱਕ ਅਸਲੀ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਸੁਨੇਹਾ ਭੇਜੋ। ਖਿੱਚੇ ਹੋਏ ਤੇ ਟਿਕ ਨਹੀਂ ਪਾ ਰਹੇ? ਇੱਕ ਹੌਲੀ ਸਾਹ ਉਸ ਤੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਿੰਨਾ ਕੋਈ ਫ਼ੀਡ ਕਦੇ ਕਰੇਗੀ। ਇਹ ਖ਼ਲਾਅ ਭਰਨ ਵਾਲੀ ਫ਼ੋਨ ਇੱਕੋ-ਇੱਕ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਬੱਸ ਸਭ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ ਹੈ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਚੰਗੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ।
ਇਸ ਸਭ ਨਾਲ ਆਪਣੇ-ਆਪ ਨਾਲ ਨਰਮੀ ਵਰਤੋ। ਤੁਸੀਂ ਪਿੱਛੇ ਖਿਸਕੋਗੇ। ਤੁਹਾਡਾ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਹਫ਼ਤਾ ਆਵੇਗਾ ਜਦੋਂ ਫ਼ੋਨ ਹਰ ਦੌਰ ਜਿੱਤੇਗਾ, ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉਹ ਹਫ਼ਤਾ ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਡੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਹੋਰ ਔਖਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਠੀਕ ਉਦੋਂ ਹੀ ਸੌਖੀ ਤਸੱਲੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਖਿਸਕਣਾ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਸਬੂਤ ਨਹੀਂ ਕਿ ਮਿਹਨਤ ਨਾਕਾਮ ਹੋ ਗਈ। ਇੱਕ ਹੱਦ ਮੁੜ ਚੁੱਕੋ ਤੇ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਰਹੋ। ਮਕਸਦ ਇੱਕ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਆਦਤ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਇੱਕ ਸੰਪੂਰਨ ਰਿਕਾਰਡ।
ਕਦੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸਹਾਰਾ ਲੈਣਾ ਫ਼ਾਇਦੇਮੰਦ ਹੈ
ਬਹੁਤੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ, ਉੱਪਰ ਦੱਸੀਆਂ ਤਬਦੀਲੀਆਂ ਮਾਅਨੇ-ਰੱਖਣ ਜੋਗੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਬਿਹਤਰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਲਈ ਕਾਫ਼ੀ ਹਨ। ਪਰ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਫ਼ੋਨ ਕਿਸੇ ਵੱਡੀ ਚੀਜ਼ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਸ ਬਾਰੇ ਇਮਾਨਦਾਰ ਹੋਣਾ ਫ਼ਾਇਦੇਮੰਦ ਹੈ।
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਤੋਂ ਵੱਧ ਵਾਰ ਘਟਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਹੈ ਤੇ ਸੱਚਮੁੱਚ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਜੇ ਫ਼ੋਨ ਵੱਲ ਹੱਥ ਵਧਾਉਣਾ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਚਿੰਤਾ ਜਾਂ ਉਦਾਸ ਮਨ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਯਾਦਾਂ ਤੋਂ ਭੱਜਣਾ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਬੈਠਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ, ਜੇ ਤੁਹਾਡੀ ਨੀਂਦ ਜਾਂ ਕੰਮ ਜਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਨੇੜਲੇ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਨੂੰ ਅਸਲੀ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ ਤੇ ਇਹ ਨਹੀਂ ਬਦਲ ਰਿਹਾ, ਤਾਂ ਫ਼ੋਨ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਸਗੋਂ ਲੱਛਣ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕੁਝ ਵੀ ਕਿਰਦਾਰ ਦੀ ਖ਼ਾਮੀ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ ਕਿ ਹੇਠਾਂ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਧਿਆਨ ਦੀ ਹੱਕਦਾਰ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਕਿ ਇੱਕ ਥੈਰੇਪਿਸਟ ਜਾਂ ਤੁਹਾਡਾ ਡਾਕਟਰ ਕਿਸੇ ਸਕ੍ਰੀਨ-ਟਾਈਮ ਸੈਟਿੰਗ ਨਾਲੋਂ ਕਿਤੇ ਜ਼ਿਆਦਾ ਮਦਦ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਮਦਦ ਮੰਗਣਾ ਹਾਰ ਮੰਨਣਾ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਉਹੀ ਚਾਲ ਹੈ ਜੋ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵੇਲੇ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਚੀਜ਼ ਲਈ ਮਦਦ ਮੰਗਣ 'ਤੇ ਚੱਲਦੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਇਕੱਲੇ ਨਹੀਂ ਚੁੱਕ ਸਕਦੇ।
ਆਪਣੇ ਫ਼ੋਨ ਨਾਲ ਇੱਕ ਸਿਹਤਮੰਦ ਰਿਸ਼ਤਾ ਸਭ ਕੁਝ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ। ਪਰ ਇਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੁਝ ਅਸਲੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਾਪਸ ਸੌਂਪ ਦੇਵੇਗਾ: ਇੱਕ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸ਼ਾਂਤ ਸ਼ਾਮ, ਇੱਕ ਘੰਟਾ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਨਹੀਂ ਗੁਆਇਆ, ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬੈਠੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦਾ ਪੂਰਾ ਧਿਆਨ। ਇਸ ਹਫ਼ਤੇ ਇੱਕ ਤਬਦੀਲੀ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੋ। ਦੇਖੋ ਕਿ ਆਪਣਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਹਿੱਸਾ ਵਾਪਸ ਪਾ ਕੇ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸਰੋਤ
- Harvard Health Publishing, Blue light has a dark side
- Cleveland Clinic, 4 Reasons to Do a Digital Detox
- American Psychological Association, Treating the misuse of digital devices
- American Psychological Association, Stress in America 2017: Technology and Social Media
- Fitz, Kushlev, et al., Batching smartphone notifications can improve well-being (Computers in Human Behavior, 2019)