ਟਾਲ-ਮਟੋਲ ਅਤੇ ਚਿੰਤਾ: ਜੋ ਕੰਮ ਤੁਹਾਨੂੰ ਤਣਾਅ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਉਸੇ ਨੂੰ ਟਾਲਦੇ ਕਿਉਂ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋ

ਉਹ ਟੈਬ ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਪਈ ਹੈ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਕੰਮ ਛੋਟਾ ਹੈ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਵੀਹ ਮਿੰਟ ਲੱਗਣਗੇ। ਫਿਰ ਵੀ ਜਦੋਂ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਬੈਠਦੇ ਹੋ, ਅਚਾਨਕ ਫ਼ੋਨ ਦੇਖਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਾਣੀ ਭਰਨਾ ਪੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਉਹ ਫ਼ੋਲਡਰ ਦੁਬਾਰਾ ਸਜਾਉਣਾ ਪੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਠੀਕ ਸੀ। ਤਰੀਕ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਡਰ ਭਾਰਾ ਹੁੰਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਫਿਰ ਵੀ ਸ਼ੁਰੂ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।

ਸਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਸਿਖਾਇਆ ਗਿਆ ਕਿ ਇਸ ਨੂੰ ਚਰਿੱਤਰ ਦੀ ਕਮੀ ਸਮਝੋ। ਅਸੀਂ ਆਲਸੀ ਹਾਂ, ਅਨੁਸ਼ਾਸਨਹੀਣ ਹਾਂ, ਸਮਾਂ ਸੰਭਾਲਣਾ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਸੋ ਅਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਬਿਹਤਰ ਯੋਜਨਾ, ਨਵੀਂ ਐਪ ਜਾਂ ਸਖ਼ਤ ਸਮਾਂ-ਸਾਰਣੀ ਨਾਲ ਠੀਕ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਦੰਦ ਪੀਸ ਕੇ ਇੱਕ ਕੰਮ ਨਿਬੇੜਦੇ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਸੇ ਢਰਰੇ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਖਿਸਕ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ। ਸਮੱਸਿਆ ਯੋਜਨਾਬੰਦੀ ਨਹੀਂ। ਸਮੱਸਿਆ ਉਸ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਪਿਆ ਅਹਿਸਾਸ ਹੈ।

ਟਾਲ-ਮਟੋਲ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਹੈ ਕੀ

ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਖੋਜੀ ਟਾਲ-ਮਟੋਲ ਨੂੰ ਸਮਾਂ ਸੰਭਾਲਣ ਦੀ ਨਾਕਾਮੀ ਸਮਝਦੇ ਰਹੇ। ਨਵਾਂ ਅਤੇ ਕਿਤੇ ਵੱਧ ਕੰਮ ਦਾ ਨਜ਼ਰੀਆ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਸੰਭਾਲਣ ਦਾ ਇੱਕ ਤਰੀਕਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਕੰਮ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੁਝ ਬੁਰਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਦਿਮਾਗ਼ ਸਭ ਤੋਂ ਛੇਤੀ ਮਿਲਣ ਵਾਲੀ ਰਾਹਤ ਵੱਲ ਹੱਥ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਕੰਮ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ ਰਾਹਤ ਹੈ।

ਡਾ. Fuschia Sirois, ਜੋ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਇਸ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ, ਸਾਫ਼ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ: ਟਾਲ-ਮਟੋਲ ਇਸ ਬਾਰੇ ਹੈ ਕਿ ਕੋਈ ਕੰਮ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਇਸ ਬਾਰੇ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਕਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਹੈ। ਕੈਨੇਡੀਅਨ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨੀ Tim Pychyl ਨੇ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਿਆਨ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਮੂਡ ਠੀਕ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮੱਸਿਆ ਕਿਹਾ। ਤੁਸੀਂ ਕੰਮ ਹੇਠਾਂ ਰੱਖ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਇੱਕ ਮਿੰਟ ਲਈ ਬੁਰਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਰਾਹਤ ਦੀ ਉਹ ਚਮਕ ਤੁਹਾਡੇ ਦਿਮਾਗ਼ ਨੂੰ ਅਗਲੀ ਵਾਰ ਵੀ ਇਹੀ ਕਰਨਾ ਸਿਖਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਇੱਕ ਆਦਤ ਹੈ ਜੋ ਹੁਣੇ ਬਿਹਤਰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਉੱਤੇ ਬਣੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਕੀਮਤ ਤੁਹਾਡਾ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਆਪ ਚੁਕਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਧਿਆਨ ਦਿਓ ਕਿ ਇਸ ਤਸਵੀਰ ਵਿੱਚੋਂ ਕੀ ਗ਼ਾਇਬ ਹੈ: ਇੱਛਾ-ਸ਼ਕਤੀ। ਤੁਸੀਂ ਕਾਫ਼ੀ ਜ਼ੋਰ ਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਨਾਕਾਮ ਨਹੀਂ ਹੋ ਰਹੇ। ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਬੇਚੈਨੀ ਤੋਂ ਬਚ ਨਿਕਲਣ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਹੀ ਕਾਮਯਾਬ ਹੋ ਰਹੇ ਹੋ।

ਚਿੰਤਾ ਇਸ ਵਿੱਚ ਕਿੱਥੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ

ਚਿੰਤਾ ਅਤੇ ਟਾਲ-ਮਟੋਲ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਖ਼ੁਰਾਕ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਚੱਕਰ ਬੜਾ ਕੱਸਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।

ਸੋਚੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕਿਹੜੇ ਕੰਮ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਟਾਲਦੇ ਹੋ। ਉਹ ਅਕਸਰ ਉਹੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਫ਼ਿਕਰ ਜੁੜਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਈਮੇਲ ਜਿਸ ਦਾ ਜਵਾਬ ਔਖਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਾਕਾਫ਼ੀ ਸਾਬਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਫ਼ੋਨ ਕਾਲ ਜਿਸ ਤੋਂ ਤੁਸੀਂ ਡਰਦੇ ਹੋ। ਉਹ ਕੋਰਾ ਪੰਨਾ ਜੋ ਤੁਹਾਥੋਂ ਹੁਕਮ ਉੱਤੇ ਕਮਾਲ ਮੰਗਦਾ ਹੈ। ਡਰ ਹੀ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਤੁਹਾਡਾ ਨਾੜੀ ਤੰਤਰ ਉਸ ਕੰਮ ਨੂੰ ਖ਼ਤਰੇ ਵਜੋਂ ਨਿਸ਼ਾਨਬੱਧ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਬਚ ਜਾਣ ਨਾਲ ਖ਼ਤਰਾ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਗ਼ਾਇਬ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਪਰ ਸਿਰਫ਼ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ। ਕੱਲ੍ਹ ਵੀ ਉਹ ਕੰਮ ਉੱਥੇ ਹੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਹੁਣ ਸਮਾਂ ਘੱਟ ਹੈ, ਦਬਾਅ ਵੱਧ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਡੀਕਣ ਦਾ ਨਵਾਂ ਦੋਸ਼ ਵੀ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਹੈ। ਸੋ ਅਗਲੀ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਵੱਲ ਦੇਖਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਡਰਾਉਣਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਬਚੋ, ਬਿਹਤਰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰੋ, ਫਿਰ ਬਦਤਰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰੋ, ਫਿਰ ਬਚੋ। ਲੋਕ ਕਿਸੇ ਬੁਰੇ ਅਹਿਸਾਸ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ ਕੰਮ ਟਾਲਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਉਸ ਤੋਂ ਵੀ ਬੁਰਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਿੰਨਾ ਕੰਮ ਕਰ ਲੈਣ ਉੱਤੇ ਕਰਦੇ।

ਇਸੇ ਕਰਕੇ "ਬੱਸ ਕਰ ਲੈ" ਵਾਲੀ ਸਲਾਹ ਟਕਰਾ ਕੇ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਇਸ ਸਾਰੇ ਦਾ ਇੰਜਣ ਚਿੰਤਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਵੀ ਦਬਾਅ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ (ਸਖ਼ਤ ਝਿੜਕ, ਹੋਰ ਡਰਾਉਣੀ ਤਰੀਕ, ਵੱਧ ਸ਼ਰਮਿੰਦਗੀ) ਉਹ ਉਸੇ ਅੱਗ ਉੱਤੇ ਤੇਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਬੁਝਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ।

ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨਾ ਬੰਦ ਕਰੋ

ਇਹ ਹਿੱਸਾ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਕੰਮ ਦੀ ਚਾਲ ਹੈ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਨਰਮ ਪੈਣਾ, ਹੋਰ ਸਖ਼ਤੀ ਕਰਨਾ ਨਹੀਂ।

ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਟਾਲਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਆਮ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹੋਰ ਕੋਸਦੇ ਹਾਂ: ਮੈਂ ਕਿੰਨਾ ਪਿੱਛੇ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਕੀ ਖ਼ਰਾਬੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਵਾਂਗ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ। ਇਹ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੰਮ ਦਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਵਾਬਦੇਹ ਤਾਂ ਰੱਖ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਪਰ ਹੁੰਦਾ ਇਸ ਦੇ ਉਲਟ ਹੈ। ਸ਼ਰਮਿੰਦਗੀ ਉਸ ਕੰਮ ਉੱਤੇ ਬੁਰੇ ਅਹਿਸਾਸ ਦੀ ਇੱਕ ਹੋਰ ਤਹਿ ਚੜ੍ਹਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਕੰਮ ਤੋਂ ਬਚਣ ਦਾ ਮਨ ਹੋਰ ਵੀ ਵੱਧ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਇਸ ਬਾਰੇ ਖੋਜ ਸੱਚਮੁੱਚ ਹੌਸਲਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੇ ਇੱਕ ਪੇਪਰ ਲਈ ਟਾਲ-ਮਟੋਲ ਕਰਨ ਬਦਲੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮੁਆਫ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਗਲੇ ਪੇਪਰ ਲਈ ਘੱਟ ਟਾਲ-ਮਟੋਲ ਕੀਤੀ। ਆਪਣੇ ਲਈ ਤਰਸ ਦਾ ਮਤਲਬ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਰੀ ਕਰ ਦੇਣਾ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੰਡਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹਟਾ ਦੇਣਾ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਫਸੇ ਹੋਏ ਹੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਹਿੱਲ ਸਕੋ। Sirois ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਛੁੱਟੀ ਦੇਣਾ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਇਹ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਔਖੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਜੂਝਣਾ ਆਮ ਅਤੇ ਇਨਸਾਨੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਮੰਨਣਾ ਸਿਸਟਮ ਨੂੰ ਏਨਾ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋ ਸਕੇ।

ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਉਵੇਂ ਗੱਲ ਕਰ ਕੇ ਦੇਖੋ ਜਿਵੇਂ ਇਸੇ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਕਿਸੇ ਦੋਸਤ ਨਾਲ ਕਰਦੇ। ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਹੋਗੇ ਕਿ ਉਹ ਨਿਕੰਮਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਾਇਦ ਕਹੋਗੇ, "ਹਾਂ ਯਾਰ, ਇਹ ਕੰਮ ਸੱਚਮੁੱਚ ਔਖਾ ਹੈ। ਪਹਿਲੀ ਲਾਈਨ ਤੋਂ ਹੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਲਈਏ?"

ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੀ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਹੈ

ਕਿਉਂਕਿ ਅਸਲ ਰੁਕਾਵਟ ਇੱਕ ਅਹਿਸਾਸ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮਕਸਦ ਹੋਰ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਜੁਟਾਉਣਾ ਨਹੀਂ। ਮਕਸਦ ਹੈ ਕੰਮ ਦੀ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਆਵਾਜ਼ ਹੌਲੀ ਕਰਨਾ, ਅਤੇ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਨੂੰ ਸਹਿਣ ਯੋਗ ਬਣਾਉਣਾ। ਕੁਝ ਗੱਲਾਂ ਜੋ ਅਕਸਰ ਕੰਮ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ:

• ਪਹਿਲਾ ਕਦਮ ਏਨਾ ਛੋਟਾ ਕਰੋ ਕਿ ਹਾਸਾ ਆਵੇ। "ਰਿਪੋਰਟ ਲਿਖੋ" ਨਹੀਂ। ਦਸਤਾਵੇਜ਼ ਖੋਲ੍ਹੋ ਅਤੇ ਸਿਰਲੇਖ ਟਾਈਪ ਕਰੋ। "ਗੈਰਾਜ ਸਾਫ਼ ਕਰੋ" ਨਹੀਂ। ਇੱਕ ਡੱਬਾ ਬਾਹਰ ਕੱਢੋ। ਸਭ ਤੋਂ ਔਖਾ ਹਿੱਸਾ ਦਹਿਲੀਜ਼ ਹੈ, ਅਤੇ ਛੋਟਾ ਕਦਮ ਉਸ ਨੂੰ ਨੀਵਾਂ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਪਲ ਇੱਕ ਧੁੰਦਲਾ, ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਮੰਡਰਾਉਂਦਾ ਕੰਮ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਠੋਸ ਹਰਕਤ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਚਿੰਤਾ ਘਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
• ਕੰਮ ਨਹੀਂ, ਅਹਿਸਾਸ ਨੂੰ ਨਾਂ ਦਿਓ। ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪੁੱਛੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕਿਸ ਤੋਂ ਬਚ ਰਹੇ ਹੋ। ਖ਼ਰਾਬ ਕਰ ਦੇਣ ਦਾ ਡਰ? ਬੋਰੀਅਤ? ਸਮਝ ਨਾ ਆਉਣਾ ਕਿ ਸ਼ੁਰੂ ਕਿੱਥੋਂ ਕਰੀਏ? ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਬਦ ਦੇਣ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਕੁਝ ਜ਼ੋਰ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਕਸਰ ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਸਲ ਸਮੱਸਿਆ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਘੱਟ ਹੀ ਕੰਮ ਆਪ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
• ਕਦੋਂ ਅਤੇ ਕਿੱਥੇ ਵਾਲੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਓ, ਕਿਸੇ ਦਿਨ ਵਾਲੀ ਨਹੀਂ। "ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਵਾਂਗਾ" ਕਹਿ ਕੇ ਗੱਲ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। "ਮੈਂ ਸਵੇਰੇ 9 ਵਜੇ ਰਸੋਈ ਦੀ ਮੇਜ਼ ਉੱਤੇ ਇਸ ਦਾ ਖਰੜਾ ਲਿਖਾਂਗਾ" ਤੁਹਾਡੇ ਦਿਮਾਗ਼ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪੱਕਾ ਇਸ਼ਾਰਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਚੰਗੇ ਇਰਾਦਿਆਂ ਨਾਲੋਂ ਕਿਤੇ ਵੱਧ ਟਿਕਦਾ ਹੈ।
• ਜਾਣ-ਬੁੱਝ ਕੇ ਮਾੜਾ ਕਰਨ ਦੀ ਖੁੱਲ੍ਹ ਲਵੋ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿਓ ਕਿ ਪਹਿਲਾ ਖਰੜਾ ਘਟੀਆ ਲਿਖੋ, ਬੇਢੰਗਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਭੇਜੋ, ਕੱਚਾ ਕੰਮ ਕਰੋ। ਸੰਪੂਰਨਤਾ ਦੀ ਲਲਕ ਅਤੇ ਟਾਲ-ਮਟੋਲ ਸਕੇ ਭੈਣ-ਭਰਾ ਹਨ, ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਖ਼ੁਰਾਕ ਘੱਟ ਰਹਿ ਜਾਣ ਦਾ ਡਰ ਹੈ। ਮਾੜੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵੀ ਉਸ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਯੋਜਨਾ ਨਾਲੋਂ ਬਿਹਤਰ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਹੱਥ ਹੀ ਨਹੀਂ ਲਾਉਂਦੇ।
• ਪੰਜ ਮਿੰਟ ਵਾਲਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਵਰਤੋ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਹੋ ਕਿ ਸਿਰਫ਼ ਪੰਜ ਮਿੰਟ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਤੁਸੀਂ ਰੁਕਣ ਲਈ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ। ਕੰਧ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨਾ ਹੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਵਾਰ ਉਸ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਗਏ ਤਾਂ ਰਵਾਨੀ ਅਕਸਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅੱਗੇ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੇ ਨਾ ਵੀ ਲੈ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਪੰਜ ਮਿੰਟ ਦੀ ਤਰੱਕੀ ਵੀ ਸਿਫ਼ਰ ਨਾਲੋਂ ਬਿਹਤਰ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹੋ ਜਿਸ ਤੋਂ ਤੁਸੀਂ ਡਰਦੇ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮਨਾਓ। ਇੱਕ ਛੋਟਾ, ਸੱਚਾ ਇਨਾਮ ਤੁਹਾਡੇ ਦਿਮਾਗ਼ ਨੂੰ ਮਿਹਨਤ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਚੰਗੀ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਜੋੜਨਾ ਸਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਸਿਰਫ਼ ਡਰ ਤੋਂ ਮਿਲੀ ਰਾਹਤ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।

ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਆਦਤ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਹੋਵੇ

ਬਹੁਤੀ ਟਾਲ-ਮਟੋਲ ਆਮ ਅਤੇ ਬਿਲਕੁਲ ਇਨਸਾਨੀ ਹੈ। ਕਈ ਵਾਰ ਇਹ ਇੱਕ ਇਸ਼ਾਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੁਣਨਾ ਬਣਦਾ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਕੰਮ ਟਾਲਣਾ ਲਗਾਤਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਬਣ ਜਾਵੇ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਕੰਮ, ਪੜ੍ਹਾਈ ਜਾਂ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਲੱਗੇ, ਜਾਂ ਜਦੋਂ ਕੰਮਾਂ ਦੁਆਲੇ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਬਾਕੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਵੀ ਰਿਸਣ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਇਸ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਕੰਮ-ਕਾਜ ਦੀ ਸਮੱਸਿਆ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਮਝਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪੁਰਾਣੀ ਟਾਲ-ਮਟੋਲ ਵੱਧ ਤਣਾਅ, ਚਿੰਤਾ ਅਤੇ ਉਦਾਸੀ ਨਾਲ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਚੱਲਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਅੰਦਰੋਂ ਇਹ ਜਾਣਨਾ ਔਖਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਗੱਡੀ ਕੌਣ ਚਲਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੰਮ ਸਿਰਫ਼ ਅਣਸੁਖਾਵਾਂ ਨਹੀਂ ਸਗੋਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਨਾਮੁਮਕਿਨ ਲੱਗੇ, ਉਹ ਇੱਛਾ-ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਕਮੀ ਨਹੀਂ, ਉਦਾਸੀ ਜਾਂ ਚਿੰਤਾ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਇਕੱਲੇ ਸੁਲਝਾਉਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਕੋਈ ਡਾਕਟਰ ਜਾਂ ਥੈਰੇਪਿਸਟ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਸਮਝਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਬਚਾਅ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਕੀ ਹੈ ਅਤੇ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਸਹਾਰਾ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਸਹੀ ਬੈਠੇਗਾ। ਜੋ ਥੈਰੇਪੀਆਂ ਚਿੰਤਾ ਭਰੇ ਖ਼ਿਆਲਾਂ ਅਤੇ ਬਚਣ ਦੀ ਆਦਤ ਉੱਤੇ ਸਿੱਧਾ ਕੰਮ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਅਕਸਰ ਮਦਦ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਦੰਦ ਪੀਸ ਕੇ ਇਕੱਲੇ ਸਹਿਣ ਦਾ ਕੋਈ ਇਨਾਮ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।

ਅਗਲੀ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਦੁਆਲੇ ਚੱਕਰ ਕੱਟਦਿਆਂ ਫੜੋ, ਤਾਂ "ਮੈਂ ਏਨਾ ਆਲਸੀ ਕਿਉਂ ਹਾਂ" ਦੀ ਥਾਂ ਕੋਈ ਹੋਰ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛੋ। ਪੁੱਛੋ, "ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਵਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾ ਕਦਮ ਏਨਾ ਛੋਟਾ ਕਿਵੇਂ ਕਰਾਂ ਕਿ ਚੁੱਕ ਸਕਾਂ?" ਤੁਸੀਂ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਨਹੀਂ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਅਹਿਸਾਸ ਤੋਂ ਬਚ ਰਹੇ ਹੋ, ਜਿਵੇਂ ਲੋਕ ਬਚਦੇ ਹਨ। ਅਤੇ ਅਹਿਸਾਸ ਉਹ ਚੀਜ਼ ਹੈ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਸਰੋਤ

• American Psychological Association, Why we procrastinate and what to do about it, with Fuschia Sirois, PhD
• Cleveland Clinic, How To Stop Procrastinating
• National Library of Medicine (PMC), "I'll Worry About It Tomorrow" – Fostering Emotion Regulation Skills to Overcome Procrastination
• Sirois & Pychyl, Procrastination and the Priority of Short-Term Mood Regulation: Consequences for Future Self (Social and Personality Psychology Compass)