ਝਟਪਟ ਸੁਝਾਅ
- ਬੀਮੇ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਨੈੱਟਵਰਕ ਦੇ ਨਾਂ ਮੰਗੋ।
- ਆਮਦਨ ਮੁਤਾਬਕ ਫ਼ੀਸ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛੋ।
- ਨਵੇਂ ਥੈਰੇਪਿਸਟ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਸੈਸ਼ਨ ਦਿਓ।
ਸ਼ਾਇਦ ਕਿਸੇ ਦੋਸਤ ਨੇ ਕੁਝ ਕਿਹਾ। ਸ਼ਾਇਦ ਤੁਸੀਂ ਮਹੀਨਿਆਂ ਤੋਂ ਇੱਕ ਭਾਰ ਢੋ ਰਹੇ ਹੋ ਤੇ ਹੁਣ ਇਕੱਲੇ ਢੋਂਦੇ-ਢੋਂਦੇ ਥੱਕ ਗਏ ਹੋ। ਸ਼ਾਇਦ ਕਿਸੇ ਡਾਕਟਰ ਨੇ ਜ਼ਿਕਰ ਕੀਤਾ, ਜਾਂ ਕੁਝ ਅਜਿਹਾ ਹੋਇਆ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਦਿਮਾਗ਼ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲਦਾ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਜਿਵੇਂ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਤੁਸੀਂ ਥੈਰੇਪਿਸਟ ਲੱਭਣ ਦਾ ਫ਼ੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਫ਼ੈਸਲਾ ਹੀ ਹਿੰਮਤ ਵਾਲਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ, ਬਾਕੀ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਬੰਦੋਬਸਤ ਹੈ।
ਅਸੀਂ ਇਹ ਇਸ ਕਰਕੇ ਕਹਿ ਰਹੇ ਹਾਂ ਕਿਉਂਕਿ ਲੱਭਣ ਦਾ ਕੰਮ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਰੁਕਾਵਟ ਲੱਗ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਕੋਈ ਡਾਇਰੈਕਟਰੀ ਖੋਲ੍ਹਦੇ ਹੋ, ਦੋ ਸੌ ਨਾਂ ਤੇ ਹਰ ਨਾਂ ਪਿੱਛੇ ਅੱਖਰਾਂ ਦੀ ਕੰਧ ਦੇਖਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਟੈਬ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ। ਸੋ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਚੱਲਦੇ ਹਾਂ। ਇਸ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਲਈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਸਮਝਿਆ ਹੋਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ।
ਉਹਨਾਂ ਸਾਰੇ ਅੱਖਰਾਂ ਦਾ ਮਤਲਬ ਕੀ ਹੈ
ਕਿਸੇ ਦੇ ਨਾਂ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗੇ ਅੱਖਰ ਬੱਸ ਇਹ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹਦੀ ਸਿਖਲਾਈ ਕੀ ਹੈ ਤੇ ਉਹ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਯਾਦ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਇੱਕ ਮੋਟਾ ਖ਼ਾਕਾ:
- ਸਾਈਕਾਇਟ੍ਰਿਸਟ ਇੱਕ ਮੈਡੀਕਲ ਡਾਕਟਰ (MD ਜਾਂ DO) ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਮਾਨਸਿਕ ਸਿਹਤ ਦਾ ਮਾਹਰ ਹੈ। ਉਹ ਦਵਾਈ ਲਿਖ ਤੇ ਸੰਭਾਲ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕੁਝ ਗੱਲਬਾਤ ਵਾਲੀ ਥੈਰੇਪੀ ਵੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਦਵਾਈ ਤਸਵੀਰ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਇਹਨਾਂ ਕੋਲ ਜਾਈਦਾ ਹੈ।
- ਸਾਈਕੌਲੋਜਿਸਟ (ਅਕਸਰ PhD ਜਾਂ PsyD) ਬੀਮਾਰੀਆਂ ਦੀ ਤਸ਼ਖ਼ੀਸ ਕਰਨ ਤੇ ਥੈਰੇਪੀ ਕਰਨ ਲਈ ਸਿੱਖੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਬਹੁਤੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਉਹ ਦਵਾਈ ਨਹੀਂ ਲਿਖਦੇ।
- ਲਾਇਸੰਸਸ਼ੁਦਾ ਕਾਊਂਸਲਰ ਜਾਂ ਥੈਰੇਪਿਸਟ (ਤੁਹਾਨੂੰ LPC, LMFT, LCSW ਵਰਗੇ ਅੱਖਰ ਦਿਖਣਗੇ) ਕੋਲ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਮਾਸਟਰ ਦੀ ਡਿਗਰੀ ਤੇ ਨਿਗਰਾਨੀ ਹੇਠ ਕੀਤੇ ਕਲੀਨਿਕਲ ਘੰਟੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਸਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤਿਆਂ ਦਾ "ਥੈਰੇਪਿਸਟ" ਤੋਂ ਮਤਲਬ ਇਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਮੈਰਿਜ ਐਂਡ ਫ਼ੈਮਿਲੀ ਥੈਰੇਪਿਸਟ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਧਿਆਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਕਲੀਨਿਕਲ ਸੋਸ਼ਲ ਵਰਕਰ ਅਕਸਰ ਗੱਲਬਾਤ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਅਮਲੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਵੀ ਜੋੜ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਰੋਜ਼ਮੱਰਾ ਦੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਲਈ, ਯਾਨੀ ਚਿੰਤਾ, ਢਿੱਲਾ ਮਨ, ਸੋਗ, ਨਾ ਮੁੱਕਣ ਵਾਲਾ ਤਣਾਅ, ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਦੀ ਖਿਚੋਤਾਣ, ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਮਾਹਰ ਮਦਦ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਲਾਇਸੰਸ ਨਾਲੋਂ ਮੇਲ ਵੱਧ ਮਾਇਨੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਛੋਟ ਨਾਲ: ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦਵਾਈ ਦੀ ਲੋੜ ਪੈ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਈਕਾਇਟ੍ਰਿਸਟ ਜਾਂ ਦਵਾਈ ਲਿਖ ਸਕਣ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਜਣਾ ਨਾਲ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਆਮ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਦਵਾਈ ਲਈ ਇੱਕ ਬੰਦਾ ਤੇ ਗੱਲਬਾਤ ਲਈ ਦੂਜਾ ਹੋਵੇ।
ਲੱਭਣਾ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕਿੱਥੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੀਏ
ਕੋਈ ਇੱਕੋ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਤੇ ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਗੱਲ ਉਲਝੀ ਹੋਈ ਲੱਗਦੀ ਹੈ। ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜੋ ਵੀ ਅੱਜ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਸੌਖਾ ਹੈ, ਓਥੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੋ।
- ਤੁਹਾਡਾ ਬੀਮਾ। ਜੇ ਤੁਹਾਡਾ ਬੀਮਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਾਰਡ ਉੱਤੇ ਲਿਖੇ ਨੰਬਰ ਉੱਤੇ ਫ਼ੋਨ ਕਰੋ ਜਾਂ ਮੈਂਬਰ ਸਾਈਟ ਉੱਤੇ ਜਾ ਕੇ ਨੈੱਟਵਰਕ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਮਾਨਸਿਕ ਸਿਹਤ ਦੇ ਮਾਹਰਾਂ ਦੀ ਸੂਚੀ ਮੰਗੋ। ਇਹੀ ਕਦਮ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪੈਸੇ ਬਚਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਸੋ ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਬੋਰ ਕੰਮ ਹੈ, ਪਹਿਲਾਂ ਕਰ ਲਓ।
- ਤੁਹਾਡਾ ਆਮ ਡਾਕਟਰ। ਆਮ ਡਾਕਟਰ ਮਾਨਸਿਕ ਸਿਹਤ ਦੀ ਮੁੱਢਲੀ ਜਾਂਚ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕਿਸੇ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਬੰਦੇ ਵੱਲ ਭੇਜ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਅਜਨਬੀ ਨੂੰ ਫ਼ੋਨ ਕਰਨਾ ਬਹੁਤ ਭਾਰੀ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਵੱਧ ਨਰਮ ਰਾਹ ਹੈ।
- ਸਰਕਾਰੀ ਲੋਕੇਟਰ। National Institute of Mental Health ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੁਫ਼ਤ, ਜਨਤਕ ਸੰਦਾਂ ਵੱਲ ਭੇਜਦਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ SAMHSA ਦੀ ਕੌਮੀ ਹੈਲਪਲਾਈਨ ਤੇ ਉਹਦਾ ਇਲਾਜ ਲੱਭਣ ਵਾਲਾ ਸੰਦ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ, ਜੋ ਬੀਮੇ ਦੀ ਹਾਲਤ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਨੇੜੇ ਦੇ ਬਦਲ ਦਿਖਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
- ਤੁਹਾਡਾ ਦਫ਼ਤਰ ਜਾਂ ਸਕੂਲ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮਾਲਕ Employee Assistance Program ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਮੁਫ਼ਤ, ਗੁਪਤ ਸੈਸ਼ਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਕਾਲਜਾਂ ਵਿੱਚ ਲਗਭਗ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਲਈ ਕਾਊਂਸਲਿੰਗ ਸੈਂਟਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਦੋਵੇਂ ਸੌਖੇ ਹੀ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਅਕਸਰ ਮੁਫ਼ਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
- ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਕਲੀਨਿਕ। ਮਨੋਵਿਗਿਆਨ ਤੇ ਸਾਈਕਾਇਟ੍ਰੀ ਦੇ ਸਿਖਲਾਈ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਅਕਸਰ ਘੱਟ ਖ਼ਰਚੇ ਵਾਲੇ ਕਲੀਨਿਕ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹਨ ਜਿੱਥੇ ਨਿਗਰਾਨੀ ਹੇਠ ਸਿੱਖ ਰਹੇ ਮਾਹਰ ਮਰੀਜ਼ ਦੇਖਦੇ ਹਨ। ਦੇਖਭਾਲ ਸੱਚੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਫ਼ੀਸ ਆਮ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਨਿੱਜੀ ਰੇਟਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਹਿੱਸਾ।
ਜੇ ਖ਼ਰਚਾ ਹੀ ਉਹ ਕੰਧ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਟਕਰਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਫ਼ੋਨ ਉੱਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਸਾਫ਼ ਕਹੋ। ਸਿੱਧਾ ਪੁੱਛੋ ਕਿ ਕੀ sliding scale ਹੈ, ਯਾਨੀ ਫ਼ੀਸ ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਆਮਦਨ ਦੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ ਬਦਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਥੈਰੇਪਿਸਟ ਅਜਿਹੀਆਂ ਕੁਝ ਥਾਵਾਂ ਰੱਖਦੇ ਹਨ ਤੇ ਪੁੱਛੇ ਬਿਨਾਂ ਦੱਸਦੇ ਨਹੀਂ।
ਪਹਿਲਾ ਫ਼ੋਨ ਕੋਈ ਵਾਅਦਾ ਨਹੀਂ ਹੈ
ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਥੈਰੇਪਿਸਟ ਕੁਝ ਵੀ ਬੁੱਕ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਫ਼ੋਨ ਸਲਾਹ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਕਸਰ ਮੁਫ਼ਤ। ਇਹਨੂੰ ਦੋ-ਪਾਸੀ ਇੰਟਰਵਿਊ ਸਮਝੋ। ਤੁਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਆਡੀਸ਼ਨ ਨਹੀਂ ਦੇ ਰਹੇ। ਤੁਸੀਂ ਦੇਖ ਰਹੇ ਹੋ ਕਿ ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਠੀਕ ਹਨ ਜਾਂ ਨਹੀਂ।
ਉਸ ਫ਼ੋਨ ਉੱਤੇ ਪੁੱਛਣ ਲਾਇਕ ਕੁਝ ਗੱਲਾਂ:
- ਜਿਸ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਮੈਂ ਜੂਝ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਉਹਦਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਤਜਰਬਾ ਹੈ? (ਸਿੱਧਾ ਨਾਂ ਲਓ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਘਬਰਾਹਟ ਹੋਵੇ, ਕੋਈ ਵਿਛੋੜਾ, ਜਾਂ ਵਿਆਹੁਤਾ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਔਖਾ ਦੌਰ।)
- ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਆਮ ਸੈਸ਼ਨ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ?
- ਤੁਸੀਂ ਕਿੰਨੀ ਫ਼ੀਸ ਲੈਂਦੇ ਹੋ, ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰਾ ਬੀਮਾ ਲੈਂਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਕੀ ਫ਼ੀਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਢਿੱਲ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?
- ਅਸੀਂ ਕਿੰਨੀ ਛੇਤੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ, ਤੇ ਕਿੰਨੀ ਵਾਰ ਮਿਲਾਂਗੇ?
ਧਿਆਨ ਦਿਓ ਕਿ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦਿਆਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਨਿੱਘਾ ਜਾਂ ਸਖ਼ਤ? ਸੁਣਿਆ ਹੋਇਆ ਜਾਂ ਕਾਹਲੀ ਵਿੱਚ ਨਿਪਟਾਇਆ ਹੋਇਆ? ਇਸ ਅਹਿਸਾਸ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਨ ਦਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੱਕ ਹੈ।
ਡਿਗਰੀਆਂ ਨਾਲੋਂ ਮੇਲ ਵੱਧ ਮਾਇਨੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ
ਇਹ ਗੱਲ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਦਹਾਕਿਆਂ ਦੀ ਖੋਜ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਇੱਕੋ ਸਿੱਟੇ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚਦੀ ਹੈ: ਥੈਰੇਪੀ ਦੇ ਅਸਰਦਾਰ ਹੋਣ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਨਾ ਥੈਰੇਪੀ ਦੀ ਕਿਸਮ ਹੈ ਤੇ ਨਾ ਕੰਧ ਉੱਤੇ ਟੰਗੀਆਂ ਡਿਗਰੀਆਂ। ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਤੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬੈਠੇ ਬੰਦੇ ਦੇ ਵਿਚਾਲੇ ਦਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਹੈ। American Psychological Association ਇਹਨੂੰ therapeutic alliance ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮਨੋ-ਚਿਕਿਤਸਾ ਨੂੰ ਉਸੇ ਜੁੜਾਅ ਉੱਤੇ ਬਣੀ ਸਾਂਝੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਦੱਸਦਾ ਹੈ। ਚੰਗੀ ਥੈਰੇਪੀ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਮਿਲ ਕੇ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਨਾ ਕਿ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਮਲ ਵਿੱਚ ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ: ਇੱਕ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯੋਗ ਥੈਰੇਪਿਸਟ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਗ਼ਲਤ ਥੈਰੇਪਿਸਟ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਦਾ ਕਸੂਰ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਕੁਝ ਸੈਸ਼ਨਾਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮੁੱਢਲੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਤੇ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਲਏ ਜਾਣ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਲੱਭਣਾ ਬਿਲਕੁਲ ਠੀਕ ਹੈ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਬਦਲਣ ਦਾ ਹੱਕ ਹੈ। ਕੋਈ ਵੀ ਢੰਗ ਦਾ ਥੈਰੇਪਿਸਟ ਬੁਰਾ ਨਹੀਂ ਮਨਾਵੇਗਾ, ਤੇ ਬਹੁਤੇ ਤਾਂ ਬਿਹਤਰ ਮੇਲ ਲੱਭਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਵੀ ਕਰਨਗੇ।
ਪਰ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਸੱਚੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਜ਼ਰੂਰ ਕਰੋ। ਪਹਿਲਾ ਸੈਸ਼ਨ ਲਗਭਗ ਸਭ ਲਈ ਬੇਢੰਗਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੀਆਂ ਨਿੱਜੀ ਗੱਲਾਂ ਕਿਸੇ ਅਜਨਬੀ ਸਾਹਮਣੇ ਉੱਚੀ ਕਹਿਣਾ ਸੁਭਾਵਿਕ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਅਜੀਬ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਸੈਸ਼ਨ ਨਾਲੋਂ ਦੋ-ਤਿੰਨ ਸੈਸ਼ਨ ਵੱਧ ਇਨਸਾਫ਼ ਵਾਲੀ ਪਰਖ ਹਨ।
ਥੈਰੇਪੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕਿਹੋ ਜਿਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ
ਤਾਂ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਬਿਲਕੁਲ ਅਣਜਾਣ ਨਾ ਜਾਓ: ਇੱਕ ਸੈਸ਼ਨ ਆਮ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਲਗਭਗ 45 ਤੋਂ 50 ਮਿੰਟ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਥੈਰੇਪਿਸਟ ਤੁਹਾਡਾ ਪਿਛੋਕੜ ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਉਮੀਦ ਸਮਝਣ ਲਈ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਮਿਲ ਕੇ ਕੁਝ ਟੀਚੇ ਤੈਅ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਅੱਗੇ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਤਰੀਕੇ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਬਹੁਤੀ ਚੰਗੀ ਥੈਰੇਪੀ ਵਿੱਚ ਗੱਲਾਂ ਖੋਲ੍ਹਣਾ, ਕੁਝ ਠੋਸ ਹੁਨਰ ਸਿੱਖਣਾ, ਤੇ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਸੈਸ਼ਨਾਂ ਵਿਚਾਲੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰਨਾ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਇਹ ਕਿੰਨਾ ਚਿਰ ਚੱਲੇਗੀ, ਇਹ ਬਹੁਤ ਬਦਲਦਾ ਹੈ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਇੱਕ ਖ਼ਾਸ ਮਸਲੇ ਲਈ ਆਉਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਦੋ ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਸਮੇਟ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਵੱਧ ਲੰਮਾ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਕੋਈ ਸਹੀ ਲੰਬਾਈ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ ਤੇ ਛੇਤੀ ਮੁਕਾਉਣ ਦਾ ਕੋਈ ਇਨਾਮ ਨਹੀਂ।
ਕਦੋਂ ਲੱਭਣਾ ਛੱਡ ਕੇ ਹੁਣੇ ਮਦਦ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ
ਸਹੀ ਥੈਰੇਪਿਸਟ ਲੱਭਣਾ ਸੰਭਲ ਕੇ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਹੈ, ਤੇ ਸੰਭਲਣ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹਾ ਵਕਤ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਕੁਝ ਪਲਾਂ ਕੋਲ ਉਹ ਵਕਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਬਾਰੇ ਸੋਚ ਰਹੇ ਹੋ, ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਨਹੀਂ ਰੱਖ ਸਕਦੇ, ਜਾਂ ਜੇ ਸਭ ਕੁਝ ਭਾਰੀ ਤੋਂ ਨਾ ਝੱਲਣ ਯੋਗ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਬਾਅਦ ਵਾਲੀ ਅਪਾਇੰਟਮੈਂਟ ਦੀ ਉਡੀਕ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ। ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਦਿਨ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਵੇਲੇ 988, ਯਾਨੀ Suicide and Crisis Lifeline ਉੱਤੇ ਫ਼ੋਨ ਜਾਂ ਮੈਸੇਜ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਇੱਕ ਅਸਲੀ ਬੰਦੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦੇ ਹੋ ਜੋ ਠੀਕ ਇਸੇ ਕੰਮ ਲਈ ਸਿੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਹ ਮੁਫ਼ਤ ਤੇ ਗੁਪਤ ਹੈ। ਜੇ ਬੋਲ ਕੇ ਗੱਲ ਕਰਨੀ ਬਹੁਤ ਭਾਰੀ ਲੱਗੇ ਤਾਂ ਚੈਟ ਦਾ ਬਦਲ ਵੀ ਹੈ।
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤੁਰੰਤ ਮਦਦ ਤੇ ਲਗਾਤਾਰ ਚੱਲਣ ਵਾਲੀ ਥੈਰੇਪੀ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੀਆਂ ਵਿਰੋਧੀ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਸੰਕਟ ਲਾਈਨ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅੱਜ ਰਾਤ ਸੰਭਾਲ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਥੈਰੇਪਿਸਟ ਅਗਲੇ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਦਾ ਹੌਲੀ, ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਕੰਮ ਹੈ। ਲੋੜ ਵੇਲੇ ਤੇਜ਼ ਵਾਲੀ ਮਦਦ ਵੱਲ ਹੱਥ ਵਧਾਉਣਾ ਹੌਲੀ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਹੁੰਦਿਆਂ ਥੈਰੇਪਿਸਟ ਲੱਭਣਾ ਸੱਚੀਂ ਔਖਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਿਸਟਮ ਇਹਨੂੰ ਸੌਖਾ ਨਹੀਂ ਬਣਾਉਂਦਾ। ਜੇ ਅੱਜ ਤੁਸੀਂ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਕਦਮ ਚੁੱਕ ਸਕੋ, ਇੱਕ ਫ਼ੋਨ, ਇੱਕ ਫ਼ਾਰਮ, ਇੱਕ ਨਾਂ ਲਿਖ ਲੈਣਾ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਹ ਗਿਣਦਾ ਹੈ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸੇ ਹਫ਼ਤੇ ਸੰਪੂਰਨ ਬੰਦਾ ਨਹੀਂ ਲੱਭਣਾ। ਬੱਸ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਰੱਖਣਾ ਹੈ।
ਸਰੋਤ
- National Institute of Mental Health, Help for Mental Illnesses
- American Psychological Association, Understanding psychotherapy and how it works
- 988 Suicide & Crisis Lifeline, 988lifeline.org