ਭਰੋਸਾ ਤੇ ਇੱਜ਼ਤ ਕਮਾਉਣਾ

ਹਰ ਕੰਮ ਵਾਲੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਇੱਕ ਬੰਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਕੋਲ ਕੋਈ ਖ਼ਾਸ ਅਧਿਕਾਰ ਨਹੀਂ ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਥਾਂ ਕਿਸੇ ਨਾ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹੀ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਫ਼ੈਸਲਾ ਸੱਚਮੁੱਚ ਅਟਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਲੋਕ ਉਸਦੇ ਡੈਸਕ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪੈਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਅਫ਼ਵਾਹ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਹੈ ਜਿਸਦੀ ਰਾਏ ਹਰ ਕੋਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਭਰੋਸੇ ਵਾਲਾ ਥਾਪਿਆ ਨਹੀਂ। ਉਸਨੇ ਇਹ ਕਮਾਇਆ ਹੈ, ਚੁੱਪ-ਚਾਪ, ਆਮ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਲੰਮੀ ਲੜੀ ਵਿੱਚ।

ਇਹ ਤੁਸੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਇਸ ਲਈ ਨਹੀਂ ਕਿ ਇਹ ਤੁਹਾਡਾ ਹੱਕ ਹੈ, ਤੇ ਇਸ ਲਈ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮੰਗਦੇ ਹੋ। ਭਰੋਸਾ ਤੇ ਇੱਜ਼ਤ ਮੰਗਿਆਂ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੇ। ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੌਂਪੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਭਰੋਸੇ ਲਾਇਕ ਬਣੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਏਨੇ ਛੋਟੇ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਕਿ ਕੋਈ ਇੱਕ ਵੀ ਮਾਇਨੇ ਰੱਖਦਾ ਨਹੀਂ ਜਾਪਦਾ।

ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਗੱਲ ਬਾਰੇ ਇਮਾਨਦਾਰ ਹੋ ਲਈਏ। ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਵਾ ਸਕਦੇ। ਭਰੋਸਾ ਉਹ ਫ਼ੈਸਲਾ ਹੈ ਜੋ ਦੂਜੇ ਲੋਕ ਆਪਣੀ ਘੜੀ ਮੁਤਾਬਕ, ਉਸ ਆਧਾਰ 'ਤੇ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕਰਦਿਆਂ ਵੇਖਿਆ ਹੈ। ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ ਉਹ ਹੈ ਲਗਾਤਾਰ ਭਰੋਸੇ ਦੇ ਲਾਇਕ ਹੋਣਾ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਦੇਣ ਦੇ ਕਾਫ਼ੀ ਮੌਕੇ ਦੇਣਾ। ਪੂਰਾ ਕੰਮ ਇਹੀ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਬਹੁਤ ਹੈ।

ਲੋਕ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਤੋਲਦੇ ਕੀ ਹਨ

ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਤੈਅ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਨਾ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਕੋਈ ਧੁੰਦਲਾ ਅਹਿਸਾਸ ਨਹੀਂ ਚਲਾ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ। ਇਸਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਖੋਜਕਾਰ ਤਿੰਨ ਚੀਜ਼ਾਂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ ਹਨ ਜੋ ਲੋਕ ਮਾਪਦੇ ਹਨ, ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਬਿਨਾਂ ਇਹ ਜਾਣਿਆਂ ਕਿ ਉਹ ਮਾਪ ਰਹੇ ਹਨ।

ਪਹਿਲੀ ਹੈ ਯੋਗਤਾ। ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਉਹ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ? ਕੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਕਹਿ ਰਹੇ ਹੋ, ਤੇ ਕੀ ਤੁਹਾਡੇ ਹੱਥ ਤੁਹਾਡੇ ਮੂੰਹ ਦਾ ਸਾਥ ਦਿੰਦੇ ਹਨ? ਕੋਈ ਵੀ ਕਿਸੇ ਨਰਮ, ਇਮਾਨਦਾਰ ਬੰਦੇ 'ਤੇ ਜਹਾਜ਼ ਉਤਾਰਨ ਦਾ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਜੇ ਉਸਨੂੰ ਉਡਾਉਣਾ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।

ਦੂਜੀ ਹੈ ਦਿਆਨਤਦਾਰੀ। ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਬੋਲ ਪੁਗਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਸੱਚ ਬੋਲਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਓਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋ ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ? ਇਹ ਉਹ ਹੈ ਜਿਸਦੀ ਲੋਕ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਰਾਖੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਤਿੜਕ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਮੁੜ ਉਸਾਰਨੀ ਸਭ ਤੋਂ ਔਖੀ ਹੈ।

ਤੀਜੀ ਹੈ ਨੇਕਨੀਅਤੀ। ਕੀ ਤੁਹਾਡੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਸੱਚਮੁੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਭਲਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣਾ? ਲੋਕ ਉਸ ਬੰਦੇ ਦੀਆਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਮਾਫ਼ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਜਿਸਨੂੰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਾਸੇ ਦਾ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਬੰਦੇ ਦੀ ਲਗਭਗ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਸ਼ੱਕ ਹੋਵੇ ਕਿ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਰਤ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਇਹ ਤਿੰਨ-ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਾਲੀ ਤਸਵੀਰ, ਜਿਸਨੂੰ ਅਕਸਰ ability-benevolence-integrity ਮਾਡਲ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦਹਾਕਿਆਂ ਦੇ ਅਧਿਐਨ ਵਿੱਚ ਖਰੀ ਉਤਰੀ ਹੈ ਤੇ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ Frontiers in Psychology ਦੇ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਣ ਵਿੱਚ ਮੁੜ ਪੱਕੀ ਹੋਈ। ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ ਤਸ਼ਖ਼ੀਸ। ਜੇ ਕੋਈ ਤੁਹਾਥੋਂ ਖ਼ਬਰਦਾਰ ਜਾਪਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨਾਂ ਦਰਵਾਜ਼ਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਇੱਕ ਅੜਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਾਇਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੱਕ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕਰਕੇ ਵਿਖਾ ਸਕੋਗੇ। ਸ਼ਾਇਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੁਝ ਕਹਿ ਕੇ ਕੁਝ ਹੋਰ ਕਰਦਿਆਂ ਫੜਿਆ ਹੈ। ਸ਼ਾਇਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਲਈ ਹੀ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਹੋ। ਸਾਰਾ ਘਰ ਠੀਕ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਅੜਿਆ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਲੱਭੋ।

ਅਗਵਾਈ ਦੇ ਵਿਦਵਾਨ Frances Frei ਤੇ Anne Morriss ਆਪਣੇ Harvard Business Review ਲੇਖ “Begin with Trust” ਵਿੱਚ ਇਸਦਾ ਨੇੜਲਾ ਰੂਪ ਦੱਸਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਮੁਤਾਬਕ ਲੋਕ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਓਦੋਂ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਕੀਨ ਹੋਵੇ ਕਿ ਉਹ ਅਸਲੀ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਵਾਹ ਪਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੁਹਾਡੀ ਪਰਖ ਉੱਤੇ ਯਕੀਨ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੱਗੇ ਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਹੈ। ਉਹੀ ਗੱਲ, ਥੋੜ੍ਹੇ ਵੱਖਰੇ ਸ਼ਬਦ। ਜਦੋਂ ਭਰੋਸਾ ਟੁੱਟਦਾ ਹੈ, ਤੰਦ ਲਗਭਗ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਤੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਹੌਲੀ, ਬੇ-ਚਮਕ ਢੰਗ ਜਿਸ ਨਾਲ ਇਹ ਉੱਸਰਦਾ ਹੈ

ਇਹ ਉਹ ਹਿੱਸਾ ਹੈ ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖਿਝਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਕੋਈ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਕਾਰਨਾਮਾ ਨਹੀਂ ਜੋ ਭਰੋਸਾ ਕਮਾ ਦੇਵੇ। ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਸਭ ਤੋਂ ਅਕਾਊ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉੱਸਰਦਾ ਹੈ।

ਤੁਸੀਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹੋ ਕਿ ਫਾਈਲ ਵੀਰਵਾਰ ਤੱਕ ਭੇਜ ਦਿਓਗੇ। ਤੁਸੀਂ ਬੁੱਧਵਾਰ ਭੇਜ ਦਿੰਦੇ ਹੋ। ਕੋਈ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿਸਦਾ ਜਵਾਬ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ। ਤੁਸੀਂ ਗੱਪ ਮਾਰਨ ਦੀ ਥਾਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹੋ “ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ, ਮੈਂ ਪਤਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।” ਮੀਟਿੰਗ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸਾਥੀ ਗ਼ਲਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾਈ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਕੋਈ ਫ਼ੈਸਲਾ ਪੁੱਠਾ ਪੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਦੋਸ਼ ਟਿਕਾਉਣ ਦੀ ਥਾਂ ਲੱਭਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਕਹਿੰਦੇ ਹੋ “ਉਹ ਫ਼ੈਸਲਾ ਮੇਰਾ ਸੀ।”

ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਇਕੱਲਾ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਨਹੀਂ। ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਢੇਰ ਹੋ ਕੇ ਇਹ ਇੱਕ ਨਾਮਣਾ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਲੋਕ ਸਿੱਖ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਓਦੋਂ ਕਿਹੋ ਜਿਹੇ ਹੋ ਜਦੋਂ ਚੰਗਾ ਹੋਣਾ ਔਖਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਬੱਸ ਇਹੀ ਡਾਟਾ ਹੈ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਇਸਦਾ ਉਲਟ ਵੀ ਓਨਾ ਹੀ ਸੱਚ ਹੈ ਤੇ ਕਾਫ਼ੀ ਵੱਧ ਬੇਇਨਸਾਫ਼। ਇੱਕ ਟੁੱਟਿਆ ਵਾਅਦਾ ਸੌ ਪੁਗਾਏ ਹੋਏ ਵਾਅਦਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਦਿਆਨਤਦਾਰੀ ਉਹ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਹੈ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਲੋਕ ਸਭ ਤੋਂ ਗਹੁ ਨਾਲ ਨਜ਼ਰ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ ਵਿਹਾਰਕ ਕਦਮ ਬਹਾਦਰ ਬਣਨਾ ਨਹੀਂ। ਕਦਮ ਹੈ ਵਾਅਦੇ ਘੱਟ ਕਰਨਾ ਤੇ ਜੋ ਕਰੋ ਉਹ ਪੁਗਾਉਣਾ। ਥੋੜ੍ਹਾ ਘੱਟ ਹਾਮੀ ਭਰੋ। ਫਿਰ ਐਨ ਉਹੀ ਕਰੋ ਜੋ ਕਿਹਾ ਸੀ।

ਭਰੋਸੇਯੋਗਤਾ ਦਾ ਇੱਕ ਧੀਮਾ ਰੂਪ ਵੀ ਹੈ ਜੋ ਵਾਅਦੇ ਪੁਗਾਉਣ ਜਿੰਨਾ ਹੀ ਮਾਇਨੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਹੈ ਅਨੁਮਾਨ ਲੱਗ ਸਕਣਾ। ਲੋਕ ਉਸ ਬੰਦੇ ਦੁਆਲੇ ਸੌਖੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜਿਸਦੀਆਂ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆਵਾਂ ਦਾ ਉਹ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਲਾ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਤੁਹਾਡੀ ਟੀਮ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟ ਖਿਸਕ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋ, ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸੁਨੇਹਾ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਭੰਨਦੇ, ਕਿ ਮਾੜੀ ਖ਼ਬਰ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਲਾਟ ਦੀ ਥਾਂ ਸ਼ਾਂਤ ਸਵਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੱਚ ਤੁਹਾਡੇ ਤੱਕ ਪਹਿਲਾਂ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਬੰਦੇ ਦਾ ਮੂਡ ਸਿੱਕਾ ਉਛਾਲਣ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਹਕੀਕਤ ਦਾ ਸੋਧਿਆ-ਸੰਵਾਰਿਆ ਰੂਪ ਫੜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ ਇਹ ਉਸਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਭ ਤੋਂ ਅਖ਼ੀਰ ਵਿੱਚ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਟਿਕੇ ਰਹਿਣਾ ਵੀ ਭਰੋਸੇਯੋਗਤਾ ਦੀ ਇੱਕ ਕਿਸਮ ਹੈ। ਲੋਕ ਹਰ ਵੇਲੇ ਇਹ ਤੈਅ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਇਮਾਨਦਾਰ ਹੋਣਾ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ।

ਪਸੰਦ ਕੀਤੇ ਜਾਣਾ ਭਰੋਸੇ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ

ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਰਲਗੱਡ ਕਰਨਾ ਸੌਖਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਰਲਗੱਡ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਹਿੰਗੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ। ਪਸੰਦੀਦਗੀ ਅਸਲੀ ਹੈ ਤੇ ਕੰਮ ਵੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਇਹ ਸਹਿਮਤੀ ਤੇ ਨਿੱਘ ਉੱਤੇ ਚੱਲਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਹੀ ਦੱਸ ਕੇ ਜੋ ਉਹ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ ਪਸੰਦ ਕੀਤੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਭਰੋਸਾ ਕਿਸੇ ਸਖ਼ਤ ਚੀਜ਼ ਉੱਤੇ ਚੱਲਦਾ ਹੈ। ਕਦੇ-ਕਦੇ ਭਰੋਸਾ ਉਸਾਰਨ ਵਾਲਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਉਹ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣਾਉਣਾ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਪਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਘੱਟ ਹਰਮਨਪਿਆਰਾ ਬਣਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।

ਸੋਚੋ ਕਿ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਫ਼ੈਸਲਾ ਮਾਇਨੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕਿਸਦੀ ਰਾਏ ਤੋਲਦੇ ਹੋ। ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉਹ ਤੁਹਾਡਾ ਸਭ ਤੋਂ ਹਾਂ-ਵਿੱਚ-ਹਾਂ ਮਿਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਜਾਣਕਾਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਉਹ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਚ ਦੱਸੇਗਾ ਭਾਵੇਂ ਗੱਲ ਅਜੀਬ ਹੋਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸਿੱਖ ਲਿਆ ਹੈ ਕਿ ਉਸਦੀ ਹਾਂ ਦੇ ਕੋਈ ਮਾਇਨੇ ਹਨ। ਸੌਦਾ ਇਹੀ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਕਦੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਰਗੜ ਦਾ ਖ਼ਤਰਾ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੀ ਵਡਿਆਈ ਬੇਮੁੱਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਚੇਤਾਵਨੀਆਂ ਅਣਗੌਲੀਆਂ। ਜੋ ਲੋਕ ਭਰੋਸੇ ਤੇ ਇੱਜ਼ਤ ਦੋਵੇਂ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਦੇ-ਕਦਾਈਂ ਅਸੁਖਾਵੇਂ ਹੋਣ ਨਾਲ ਸੁਲ੍ਹਾ ਕਰ ਲਈ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੈਅ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ ਕਿ ਕੰਮ ਆਉਣਾ ਲਿਸ਼ਕਦੇ ਰਹਿਣ ਨਾਲੋਂ ਉੱਤੇ ਹੈ।

ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਸ਼ੌਕੀਆ ਖਰ੍ਹਵਾ ਹੋਣਾ ਨਹੀਂ। ਮਿਹਰ ਤੇ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਵਿਰੋਧੀ ਨਹੀਂ; ਟੀਚਾ ਸੱਚ ਇਸ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਹਿਣਾ ਹੈ ਕਿ ਸਾਫ਼ ਦਿਸੇ ਕਿ ਇਹ ਦੂਜੇ ਦੀ ਖ਼ਾਤਰ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਚੋਣ ਕਰਨੀ ਪਵੇ, ਇਮਾਨਦਾਰ ਚੁਣੋ। ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਿਸਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖ਼ੁਸ਼ਾਮਦ ਕੀਤੀ ਤੇ ਕਿਸਨੇ ਸੱਚ ਦੱਸਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਆਪਣਾ ਅਸਲੀ ਭਰੋਸਾ ਦੂਜੀ ਕਿਸਮ ਲਈ ਬਚਾ ਕੇ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।

ਇੱਜ਼ਤ ਦੋ-ਪਾਸੜ ਰਾਹ ਹੈ, ਤੇ ਪਹਿਲ ਤੁਸੀਂ ਕਰਦੇ ਹੋ

ਭਰੋਸਾ ਇਸ ਬਾਰੇ ਹੈ ਕਿ ਲੋਕ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਟੇਕ ਰੱਖ ਸਕਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਨਹੀਂ। ਇੱਜ਼ਤ ਥੋੜ੍ਹੀ ਵੱਖਰੀ ਹੈ। ਇਹ ਇਸ ਬਾਰੇ ਹੈ ਕਿ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਮਾਇਨੇ ਰੱਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਵਰਤਿਆ ਗਿਆ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਨਹੀਂ। ਤੇ ਇੱਜ਼ਤ ਪਾਉਣ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ ਰਾਹ ਹੈ ਉਹ ਬੰਦਾ ਬਣਨਾ ਜੋ ਲਗਾਤਾਰ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਜ਼ਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਇਹ ਓਦੋਂ ਤੱਕ ਨਰਮ ਗੱਲ ਲੱਗਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਤੁਸੀਂ ਇਸਨੂੰ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਲੈਂਦੇ। ਉਹ ਬੰਦਾ ਜਿਸਨੂੰ ਯਾਦ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਪਿਛਲੇ ਹਫ਼ਤੇ ਕੀ ਕਿਹਾ ਸੀ। ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਜੋ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਕੁਝ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਨਾਂ ਲੈ ਕੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਿਹਰਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ ਅਸਹਿਮਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਬਿਨਾਂ ਗੱਲ ਤੁਹਾਡੇ ਬਾਰੇ ਬਣਾਇਆਂ। ਜੋ ਫ਼ੈਸਲਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਸੋਚਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਜਵਾਬ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸੁਣਦਾ ਹੈ। ਲੋਕ ਇਹ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਇਹ ਬਦਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸਾਂਭਦੇ ਹਨ।

ਕੁਝ ਚੀਜ਼ਾਂ ਜੋ ਬਿਨਾਂ ਅਹੁਦੇ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਡਰਾਮਾਈ ਪਲ ਦੇ ਇੱਜ਼ਤ ਕਮਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ:

• ਕਿਸੇ ਦੇ ਮੰਗਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਕੰਮ ਦੇ ਬਣੋ। ਵੇਖੋ ਕੀ ਵਿਗੜਨ ਵਾਲਾ ਹੈ ਤੇ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਉਸਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਰੋਕ ਦਿਓ। ਕੰਮ ਆਉਣਾ ਰੁਤਬੇ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਅਣਗੌਲਿਆ ਰੂਪ ਹੈ।
• ਸਿਹਰਾ ਜਾਣ-ਬੁੱਝ ਕੇ ਵੰਡੋ। ਉਸਨੂੰ ਹਥਿਆਉਣ ਦੀ ਰੁਚੀ ਹੀ ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਖਾਂਦੀ ਹੈ; ਉਸਨੂੰ ਵੰਡਣ ਦੀ ਆਦਤ ਹੀ ਉਸਨੂੰ ਉਸਾਰਦੀ ਹੈ। ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਿਸਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਵਿਖਾਇਆ।
• ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਸਹਿਮਤ ਹੋਵੋ। ਤੁਸੀਂ ਵਿਚਾਰ ਉੱਤੇ ਪੂਰਾ ਜ਼ੋਰ ਪਾ ਸਕਦੇ ਹੋ ਤੇ ਬੰਦੇ ਨਾਲ ਨਰਮ ਰਹਿ ਸਕਦੇ ਹੋ। “ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਵਿੱਚ ਇਹ ਗੱਲ ਫ਼ਿਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ” ਦਾ ਅਸਰ “ਇਹ ਨਹੀਂ ਚੱਲਣਾ” ਨਾਲੋਂ ਬਿਲਕੁਲ ਵੱਖਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
• ਰਾਜ਼ ਸਾਂਭ ਕੇ ਰੱਖੋ। ਜੇ ਲੋਕ ਸਿੱਖ ਲੈਣ ਕਿ ਜੋ ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਗੱਲ ਕਰਨ ਲਈ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਥਾਂ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹੋ। ਜੇ ਉਹ ਸਿੱਖ ਲੈਣ ਕਿ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਵੀ ਦਿਲਕਸ਼ੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਲਿਆਉਂਦੀ।
• ਸਭ ਤੋਂ ਘੱਟ ਤਾਕਤ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਉਵੇਂ ਪੇਸ਼ ਆਓ ਜਿਵੇਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਤਾਕਤ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ। ਹਰ ਕੋਈ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਬੰਦੇ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਵਰਤਦੇ ਹੋ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੌਣ ਹੋ।

ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਨਵੇਂ ਹੋ, ਜਾਂ ਕਮਰਾ ਸ਼ੱਕੀ ਹੈ

ਅਜਿਹੀ ਥਾਂ ਵੜਦਿਆਂ ਜਿੱਥੇ ਹਾਲੇ ਕੋਈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਲਾਲਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਛੇਤੀ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਾਬਤ ਕਰੀਏ। ਇਸਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰੋ। ਉੱਚੀ ਸਬੂਤਬਾਜ਼ੀ ਅਸੁਰੱਖਿਆ ਵਾਂਗ ਪੜ੍ਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕੱਸ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।

ਧੀਮਾ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਕਰੋ। ਸੱਚੇ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛੋ ਕਿ ਚੀਜ਼ਾਂ ਕਿਵੇਂ ਚੱਲਦੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਕੌਣ ਕੀ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਏਨੀ ਦੇਰ ਸੁਣੋ ਕਿ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਜਾਵੇ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਬੱਸ ਬੋਲਣ ਦੀ ਵਾਰੀ ਦੀ ਉਡੀਕ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੇ। ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਚੀਜ਼ ਲੱਭੋ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਕਰਨ ਲਈ ਕਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਛੇਤੀ ਤੇ ਵਧੀਆ ਕਰੋ। ਇੱਕ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਕੰਮ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਹੋਣ ਬਾਰੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਥਾਂ ਖੜ੍ਹਨ ਦਿਓ। ਨਾਮਣਾ ਵਿਆਜ ਵਾਂਗ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲੀ ਜਮ੍ਹਾਂ-ਪੂੰਜੀ ਹੌਲੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਬਾਕੀ ਤੇਜ਼ ਚੱਲਦੀਆਂ ਹਨ।

ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਅਜਿਹੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਵੜ ਰਹੇ ਹੋ ਜਿਸ ਕੋਲ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਸ਼ੱਕ ਕਰਨ ਦੀਆਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਵਜ੍ਹਾਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਪਾੜੇ ਦਾ ਸਾਫ਼ ਨਾਂ ਲਓ, ਇਹ ਢੌਂਗ ਨਾ ਕਰੋ ਕਿ ਉਹ ਹੈ ਹੀ ਨਹੀਂ। “ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਪਿਛਲੇ ਕੁਝ ਮਹੀਨੇ ਔਖੇ ਰਹੇ ਹਨ ਤੇ ਮੈਂ ਹਾਲੇ ਤੁਹਾਡਾ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ਕਮਾਇਆ। ਮੈਂ ਇਹ ਕਰਨ ਲੱਗਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਇਸਦਾ ਜਵਾਬਦੇਹ ਰੱਖ ਸਕਦੇ ਹੋ।” ਫਿਰ ਕਰੋ। ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਨਾਲ ਮੰਨ ਲਿਆ ਗਿਆ ਬੇਭਰੋਸਾ ਆਪਣੀ ਬਹੁਤੀ ਪਕੜ ਗੁਆ ਬਹਿੰਦਾ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਭਰੋਸਾ ਟੁੱਟ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ

ਸ਼ਾਇਦ ਡੇਗਣ ਵਾਲੇ ਤੁਸੀਂ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਖੁੰਝਾ ਦਿੱਤੀ, ਜਾਂ ਕੁਝ ਅਜਿਹਾ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਨਹੀਂ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ, ਜਾਂ ਜਦੋਂ ਗਿਣਤੀ ਹੁੰਦੀ ਸੀ ਓਦੋਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਡੇਗ ਦਿੱਤਾ। ਝਟਕੇ ਵਾਲਾ ਮਨ ਸਮਝਾਉਣ ਨੂੰ, ਨਰਮ ਕਰਨ ਨੂੰ, ਇਹ ਦਲੀਲ ਦੇਣ ਨੂੰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਗੱਲ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਏਨੀ ਮਾੜੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਇਹ ਸਭ ਛੱਡ ਦਿਓ।

ਅਸਲ ਸੁਲ੍ਹਾ ਦੀ ਇੱਕ ਸ਼ਕਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਬਿਨਾਂ ਗੱਦੀ ਲਾਇਆਂ ਦੱਸਦੇ ਹੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਕੀਤਾ। ਤੁਸੀਂ “ਮਾਫ਼ ਕਰਨਾ ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੰਝ ਲੱਗਾ” ਵੱਲ ਹੱਥ ਨਹੀਂ ਵਧਾਉਂਦੇ, ਜੋ ਮਾਫ਼ੀ ਹੈ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਤੁਸੀਂ ਠੋਸ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸਦੇ ਹੋ ਕਿ ਅੱਗੇ ਤੋਂ ਕੀ ਵੱਖਰਾ ਕਰੋਗੇ। ਫਿਰ ਬਾਕੀ ਭਾਰ ਆਪਣੇ ਵਿਹਾਰ ਨੂੰ ਚੁੱਕਣ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਸ਼ਬਦ ਇਹ ਨਹੀਂ ਚੁੱਕ ਸਕਦੇ, ਹਾਲੇ ਨਹੀਂ। ਸੁਲ੍ਹਾ ਟੁੱਟਣ ਨਾਲੋਂ ਹੌਲੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਇਹੀ ਇਸਦੀ ਕੀਮਤ ਹੈ। ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਅਖ਼ੀਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਇਦ ਹੀ ਤਿਲਕਣ ਯਾਦ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਯਾਦ ਇਹ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਲਿਆ ਤੇ ਵਾਪਸ ਆਏ ਜਾਂ ਨਹੀਂ।

ਇਹ ਸਬਰ ਦੇ ਲਾਇਕ ਕਿਉਂ ਹੈ

ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਤੋਂ ਪਰੇ ਵੀ ਪਰਵਾਹ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਕ ਵਜ੍ਹਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਲੋਕ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੁਹਾਡੀ ਕੰਮਕਾਜੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਸਾਰੀ ਬੁਣਤਰ ਨਰਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਬਚਾਅ ਤੇ ਵਿਖਾਵਾ ਕਰਨਾ ਬੰਦ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ “ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ” ਤੇ “ਮੈਂ ਗ਼ਲਤ ਸੀ” ਬਿਨਾਂ ਕੀਮਤ ਤਾਰਿਆਂ ਕਹਿ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਜਿਸਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਤੁਸੀਂ ਤੇਜ਼ ਸਿੱਖਦੇ ਹੋ ਤੇ ਚੰਗਾ ਸੌਂਦੇ ਹੋ। Amy Edmondson ਦੀ ਖੋਜ, ਜਿਸਨੂੰ ਉਹ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨਕ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਨੇ ਪਾਇਆ ਕਿ ਸਭ ਤੋਂ ਤਕੜੀਆਂ ਟੀਮਾਂ ਉਹ ਨਹੀਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਸਿਆਣੇ ਲੋਕ ਹਨ। ਉਹ ਉਹ ਹਨ ਜਿੱਥੇ ਲੋਕ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਏਨਾ ਭਰੋਸਾ ਤੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਏਨੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਗ਼ਲਤੀਆਂ ਮੰਨ ਸਕਣ, ਮਦਦ ਮੰਗ ਸਕਣ, ਤੇ ਔਖੀ ਗੱਲ ਉੱਚੀ ਬੋਲ ਸਕਣ। ਇਹ ਮਾਹੌਲ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਇਹ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਕੰਮ ਨਾਲ, ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਹੱਥੋਂ ਉੱਸਰਦਾ ਹੈ, ਅਕਸਰ ਕਿਸੇ ਅਜਿਹੇ ਹੱਥੋਂ ਜਿਸ ਕੋਲ ਕੋਈ ਅਹੁਦਾ ਹੀ ਨਹੀਂ।

ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਲਈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਤਰੱਕੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦੀ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਮ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਲੜੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਬਣ ਕੇ ਲੰਘਣ ਦੀ ਰਜ਼ਾਮੰਦੀ। ਲੋਕ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਵੇਖ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਚੰਗੀ ਖ਼ਬਰ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਅੱਜ ਇਹ ਤੁਸੀਂ ਤੈਅ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ ਕਿ ਉਹ ਕੀ ਸਿੱਖਣ।

ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਵੇਖੋ ਕਿ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਾਸੇ ਰੱਖਣ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਅਕਸਰ ਸੱਚ ਮਰੋੜਦੇ ਹੋ, ਜਾਂ ਰੁਤਬਾ ਗੁਆਉਣ ਦਾ ਏਨਾ ਡਰ ਹੈ ਕਿ ਗ਼ਲਤੀ ਨਹੀਂ ਮੰਨ ਸਕਦੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਨਾਲ ਵੇਖਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਤੇ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਭਰੋਸੇ ਵਾਲੇ ਜਾਂ ਕਾਊਂਸਲਰ ਨਾਲ ਖੋਲ੍ਹਣ ਵਾਲੀ ਵੀ। ਅਸਲੀ ਇੱਜ਼ਤ ਅਜਿਹੀ ਨੀਂਹ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਉੱਗ ਸਕਦੀ ਜਿਸਦੀ ਰਾਖੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹਰ ਵੇਲੇ ਕਰਨੀ ਪਵੇ। ਉਹ ਉਸ ਉੱਤੇ ਉੱਗਦੀ ਹੈ ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਬੱਸ ਸੱਚੀ ਹੈ।

ਸਰੋਤ

• Harvard Business Review, Begin with Trust (Frances X. Frei ਤੇ Anne Morriss)
• Frontiers in Psychology, "I Think You Are Trustworthy, Need I Say More?" The Factor Structure and Practicalities of Trustworthiness Assessment
• Amy C. Edmondson, Psychological Safety