ਨੌਂ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ ਤੁਸੀਂ ਹਫ਼ਤੇ ਵਿੱਚ ਚਾਰ ਵਾਰ ਟ੍ਰੇਨਿੰਗ ਕਰ ਰਹੇ ਸੀ ਅਤੇ ਸਭ ਵਧੀਆ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੁਣ ਵੀ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਬੂਟ ਹੁਣ ਵੀ ਪੂਰੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਪਲਾਨ ਹੁਣ ਵੀ ਫ਼ਰਿੱਜ ਉੱਤੇ ਲੱਗਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਚਲਾਉਣ ਬਾਰੇ ਜੋ ਕੁਝ ਤੁਸੀਂ ਸਿੱਖਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਹੀ ਹੈ।
ਫਿਰ ਕੰਮ ਦਾ ਭਾਰਾ ਦੌਰ ਆਇਆ ਅਤੇ ਸ਼ਾਮਾਂ ਲੈ ਗਿਆ। ਬਹੁਤੇ ਵਿਰਾਮਾਂ ਦਾ ਇਹੀ ਆਮ ਕਾਰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਭੇਤ ਸਮਝਣ ਦੀ ਥਾਂ ਸਾਫ਼-ਸਾਫ਼ ਨਾਂ ਦੇ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਵਾਪਸ ਆਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਪਹਿਲਾ ਖ਼ਿਆਲ ਇਹ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਦੁੱਗਣੇ ਸੈਸ਼ਨ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ। ਨਾ ਕਰੋ। ਇਹ ਖ਼ਿਆਲ ਇਸ ਆਦਤ ਨੂੰ ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਖ਼ਤਮ ਕਰਨ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਪੱਕਾ ਤਰੀਕਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਕੋਈ ਨੈਤਿਕ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਹਿਸਾਬ ਦੀ ਗ਼ਲਤੀ ਹੈ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੁਝ ਦੇਣਾ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ। ਵਾਪਸੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਟਿਕਦੀ ਹੈ: ਅਗਲਾ ਤੈਅ ਸੈਸ਼ਨ ਕਰੋ, ਉਸ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟੇ ਆਕਾਰ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਖੁੰਝੇ ਹੋਏ ਸੈਸ਼ਨ ਜਾਣ ਦਿਓ।
ਰੁਕ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕਿਸੇ ਆਦਤ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਕਿਵੇਂ ਆਈਏ?
ਅਗਲਾ ਤੈਅ ਸੈਸ਼ਨ ਆਪਣੇ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਆਕਾਰ ਵਿੱਚ ਕਰੋ ਅਤੇ ਖੁੰਝੇ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਸੈਸ਼ਨ ਰੱਦ ਕਰ ਦਿਓ। ਕੋਈ ਭਰਪਾਈ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਸਜ਼ਾ ਵਾਲਾ ਹਫ਼ਤਾ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਇਹ ਸਾਬਤ ਕਰਨ ਲਈ ਦੁੱਗਣੇ ਸੈਸ਼ਨ ਨਹੀਂ ਕਿ ਵਿਰਾਮ ਗਿਣਿਆ ਹੀ ਨਹੀਂ ਗਿਆ।
ਅਗਲਾ ਤੈਅ ਸੈਸ਼ਨ ਹੀ ਪੂਰਾ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਹੈ। ਕੋਈ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸੈਸ਼ਨ ਨਹੀਂ, ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਭਰਪਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੈਸ਼ਨ ਨਹੀਂ, ਬੱਸ ਉਹੀ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕੈਲੰਡਰ ਉੱਤੇ ਹੈ, ਉਸ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜੋ ਫਿਰ ਵੀ ਗਿਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਹਾਡੀ ਹੇਠਲੀ ਹੱਦ ਪੰਦਰਾਂ ਮਿੰਟ ਹੈ, ਤਾਂ ਅੱਜ ਰਾਤ ਪੰਦਰਾਂ ਮਿੰਟ ਹੀ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੱਗੇ ਕਿ ਚਾਲੀ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਤਾਂ, ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੱਗੇ ਕਿ ਚਾਲੀ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਤਾਕਤ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਣ ਵੇਲੇ ਵੀ ਹੇਠਲੀ ਹੱਦ ਉੱਤੇ ਟਿਕੇ ਰਹਿਣ ਦਾ ਇੱਕ ਕਾਰਨ ਹੈ। ਵਾਪਸੀ ਵਾਲਾ ਸੈਸ਼ਨ ਭਾਰ ਚੁੱਕਣ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਸਾਬਤ ਕਰਨ ਬਾਰੇ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਡਾ ਸ਼ਡਿਊਲ ਦੁਬਾਰਾ ਜ਼ਿੰਦਾ ਹੈ। ਛੋਟਾ ਸੈਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਸਾਫ਼-ਸੁਥਰਾ ਮੁਕਾ ਦੇਣਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮਸ਼ੀਨ ਚੱਲ ਰਹੀ ਹੈ। ਵੱਡਾ ਸੈਸ਼ਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਦੁਖਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਵਿਰਾਮ ਆਇਆ ਸੀ ਉਹ ਹੋਰ ਪਿੱਛੇ ਪੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅੰਦਰੋਂ ਇਹ ਯਕੀਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵਾਪਸ ਆਉਣਾ ਮਹਿੰਗਾ ਹੈ। ਅਗਲੀ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਵਿਰਾਮ ਆਵੇਗਾ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਕੀਮਤ ਯਾਦ ਰਹੇਗੀ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਰ ਲੰਮਾ ਝਿਜਕੋਗੇ।
ਇਹ “ਗਿਲਟ ਟੈਕਸ”, ਯਾਨੀ ਦੋਸ਼ ਦਾ ਟੈਕਸ, ਹੈ ਕੀ?
ਇਹ ਉਹ ਵਾਧੂ ਕੰਮ ਹੈ ਜੋ ਲੋਕ ਵਾਪਸੀ ਵੇਲੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇਹ ਸਾਬਤ ਕਰਨ ਲਈ ਜੋੜ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਸੰਜੀਦਾ ਹਨ। ਇਹ ਖੁੰਝੇ ਹੋਏ ਸੈਸ਼ਨਾਂ ਨਾਲੋਂ ਮਹਿੰਗਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹੀ ਇੱਕ ਵਿਰਾਮ ਨੂੰ ਪੱਕੇ ਰੁਕਾਵ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਇਹ ਜਾਣੇ-ਪਛਾਣੇ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਦੁੱਗਣਾ ਹਫ਼ਤਾ। ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਲੇ ਚੱਲਦੇ ਪਲਾਨ ਨਾਲੋਂ ਸਖ਼ਤ ਨਵਾਂ ਪਲਾਨ। ਇਹ ਨਿਯਮ ਕਿ ਸੋਮਵਾਰ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸ਼ੁਰੂ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ, ਸੋ ਅੱਜ ਵੀ ਗਿਣਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ। ਅਤੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਲੰਮਾ ਭਾਸ਼ਣ ਕਿ ਹੋਇਆ ਕੀ ਸੀ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ ਵਾਪਸੀ ਨੂੰ ਅਸਲ ਆਦਤ ਨਾਲੋਂ ਮਹਿੰਗਾ ਬਣਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਠੀਕ ਉਸ ਪਲ ਕਰਨਾ ਬੜੀ ਅਜੀਬ ਗੱਲ ਹੈ ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸ ਦਾ ਸਸਤਾ ਹੋਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਹਿਸਾਬ ਵੇਖੋ। ਤੁਸੀਂ ਨੌਂ ਦਿਨ ਛੱਡੇ। ਇਹ ਟੈਕਸ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਆਮ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਕਰੋ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਡਾ ਹਫ਼ਤਾ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਭਰਿਆ ਪਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਚੀਜ਼ ਠੀਕ ਹੋ ਸਕੇ ਜੋ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਟੁੱਟੀ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨੌਂ ਦਿਨਾਂ ਦਾ ਵਿਰਾਮ ਨੌਂ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਦਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕੀ ਖੁੰਝੇ ਹੋਏ ਸੈਸ਼ਨ ਪੂਰੇ ਕਰਨੇ ਪੈਣਗੇ?
ਨਹੀਂ। ਖੁੰਝੇ ਹੋਏ ਸੈਸ਼ਨ ਰੱਦ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਦੁਬਾਰਾ ਤੈਅ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਕੋਈ ਕਰਜ਼ਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਖੋਜ ਵੀ ਇਸੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ ਸਹਿਮਤ ਹੈ।
British Journal of General Practice ਵਿੱਚ ਸੰਖੇਪ ਕੀਤੀ ਗਈ ਆਦਤ ਬਣਨ ਬਾਰੇ ਖੋਜ ਨੇ ਪਾਇਆ ਕਿ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਦਾ ਕਦੇ-ਕਦਾਈਂ ਮੌਕਾ ਖੁੰਝ ਜਾਣ ਨਾਲ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਨੂੰ ਕੋਈ ਗੰਭੀਰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਖੁੰਝਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਦਤ ਦਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੋਣਾ ਦੁਬਾਰਾ ਵਧਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਆਦਤ, ਆਦਤ ਬਾਰੇ ਤੁਹਾਡੇ ਜਜ਼ਬਾਤਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੈ। ਵਿਰਾਮ ਕੁਝ ਵੀ ਖੋਹ ਕੇ ਨਹੀਂ ਲੈ ਜਾਂਦਾ। ਵਿਰਾਮ ਦੀ ਇੱਕੋ ਕੀਮਤ ਉਹ ਸੈਸ਼ਨ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੀਤ ਗਏ ਜਿਵੇਂ ਪਿਛਲਾ ਮੰਗਲਵਾਰ ਬੀਤ ਗਿਆ।
ਹੁਣ ਤੱਕ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤਜਰਬਾ ਵੀ ਇਹੀ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। Nature ਵਿੱਚ ਛਪੀ ਜਿੰਮ ਮੈਗਾਸਟੱਡੀ ਵਿੱਚ ਸੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਤੋਂ ਵੱਧ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਚਾਰ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਦੇ ਚੌਵੰਜਾ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਸਾਰਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨਤੀਜਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਉਹ ਸੀ ਜੋ ਖੁੰਝੀ ਹੋਈ ਕਸਰਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਉੱਤੇ ਇਨਾਮ ਦਿੰਦਾ ਸੀ। ਕਸਰਤ ਦੀਆਂ ਆਦਤਾਂ ਦੇ ਪੂਰੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅਸਰਦਾਰ ਪਲ ਉਹੀ ਸੈਸ਼ਨ ਹੈ ਜੋ ਖੁੰਝਣ ਤੋਂ ਐਨ ਬਾਅਦ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੀ ਚਾਲ ਸੀ ਉਸ ਸੈਸ਼ਨ ਨੂੰ ਸਸਤਾ ਬਣਾਉਣਾ, ਮਹਿੰਗਾ ਨਹੀਂ। ਦੋਸ਼ ਦਾ ਟੈਕਸ ਬਿਲਕੁਲ ਉਲਟਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਇੱਕ ਸੱਚਾ ਅਪਵਾਦ ਜ਼ਰੂਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਕਰਜ਼ਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਤੈਅ ਤਰੀਕ ਵੱਲ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਕੋਈ ਦੌੜ, ਕੋਈ ਪੇਸ਼ਕਾਰੀ, ਕੋਈ ਪ੍ਰੀਖਿਆ, ਤਾਂ ਇੱਥੋਂ ਉਸ ਤਰੀਕ ਤੱਕ ਹੁਣ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਲੋਂ ਘੱਟ ਹਫ਼ਤੇ ਬਚੇ ਹਨ, ਸੋ ਪਲਾਨ ਨਵੇਂ ਸਿਰਿਓਂ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇਗਾ। ਇਹ ਕਾਗ਼ਜ਼ ਉੱਤੇ, ਠੰਢੇ ਦਿਮਾਗ਼ ਨਾਲ ਕਰੋ, ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਉੱਥੇ ਦਾ ਉੱਥੇ ਰੱਖ ਕੇ। ਇਹ ਅਗਲੇ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਸ਼ਡਿਊਲ ਦਾ ਫ਼ੈਸਲਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਜ਼ਾ ਵਾਲਾ ਸੈਸ਼ਨ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿ ਗਏ ਨੌਂ ਦਿਨਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਉਧਾਰ ਹੈ।
ਕੀ ਦੁਬਾਰਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਲਈ ਸੋਮਵਾਰ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਾਂ?
ਨਹੀਂ। ਅਗਲਾ ਤੈਅ ਸੈਸ਼ਨ ਕਰੋ, ਜਦੋਂ ਵੀ ਉਹ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਉਹ ਸੋਮਵਾਰ ਹੈ, ਠੀਕ ਹੈ। ਜੇ ਉਹ ਅੱਜ ਸ਼ਾਮ ਛੇ ਵਜੇ ਹੈ, ਤਾਂ ਅੱਜ ਸ਼ਾਮ ਛੇ ਵਜੇ ਹੀ ਹੈ।
ਕਿਸੇ ਸਾਫ਼-ਸੁਥਰੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਤਰੀਕ ਦੀ ਉਡੀਕ ਦਰਅਸਲ ਦੋਸ਼ ਦਾ ਟੈਕਸ ਹੀ ਹੈ, ਕੈਲੰਡਰ ਦਾ ਭੇਸ ਪਾ ਕੇ। ਇਹ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਕਰਦਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਵਿਰਾਮ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਦਿਨ ਜੋੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਇਹ ਅਹਿਸਾਸ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮਸਲਾ ਹੱਲ ਕਰ ਲਿਆ। ਜਦਕਿ ਵਿਰਾਮ ਨੂੰ ਖ਼ਤਮ ਇੱਕ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ ਸੈਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿੰਨੀ ਛੇਤੀ ਉਹ ਹੋਵੇ, ਓਨੀ ਹੀ ਛੋਟੀ ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਬਣੀ ਕਹਾਣੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਜੇ ਤੁਹਾਡੇ ਪਲਾਨ ਵਿੱਚ ਦਿਨ ਤੈਅ ਹਨ ਅਤੇ ਅੱਜ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਵੀ ਠੀਕ ਹੈ, ਨਵਾਂ ਸੈਸ਼ਨ ਨਾ ਘੜੋ। ਬੱਸ ਦੇਰੀ ਵੀ ਨਾ ਘੜੋ। ਇਹ ਪੰਨਾ ਬੰਦ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਅਗਲਾ ਸੈਸ਼ਨ ਆਪਣੇ ਫ਼ੋਨ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿਓ, ਹੇਠਲੀ ਹੱਦ ਵਾਲੇ ਆਕਾਰ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਮਹਾਨ ਵਾਪਸੀ ਦੀ ਥਾਂ ਇੱਕ ਆਮ ਜਿਹੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਵਾਂਗ ਲਵੋ।
ਵਾਪਸੀ ਵੇਲੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕੀ ਕਹਾਂ?
ਇੱਕ ਵਾਕ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਲਿਖ ਕੇ ਤਿਆਰ ਰੱਖੋ, ਏਨਾ ਸਿੱਧਾ ਕਿ ਬੂਟਾਂ ਦੇ ਤਸਮੇ ਬੰਨ੍ਹਦਿਆਂ ਬੋਲਿਆ ਜਾ ਸਕੇ। ਸਾਡਾ ਵਾਕ ਇਹ ਹੈ: ਮੇਰੇ ਨੌਂ ਦਿਨ ਖੁੰਝ ਗਏ, ਉਹ ਸੈਸ਼ਨ ਰੱਦ ਹਨ, ਅਤੇ ਅੱਜ ਰਾਤ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟਾ ਰੂਪ ਹੈ।
ਆਪਣਾ ਵਾਕ ਹੁਣੇ ਲਿਖੋ, ਕਿਸੇ ਸ਼ਾਂਤ ਦਿਨ, ਅਤੇ ਲੋੜ ਪੈਣ ਉੱਤੇ ਗਿਣਤੀ ਬਦਲ ਲਵੋ। ਲਿਖੀ ਹੋਈ ਲਾਈਨ ਦਾ ਫ਼ਾਇਦਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਪਲ ਨੂੰ ਸੌਦੇਬਾਜ਼ੀ ਵਿੱਚੋਂ ਕੱਢ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਥੱਕੇ ਦਿਮਾਗ਼ ਨੂੰ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਸਵਾਲ ਦਿਓ ਤਾਂ ਉਹ ਜਾਂ ਭਾਸ਼ਣ ਦੇਵੇਗਾ ਜਾਂ ਸੌਦਾ ਕਰੇਗਾ, ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਲੈ ਜਾਂਦਾ।
ਇੱਥੇ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਨਰਮੀ ਵਰਤਣਾ ਸੌਖਾ ਰਾਹ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਵੱਧ ਨਤੀਜਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਰਾਹ ਹੈ। Personality and Social Psychology Bulletin ਵਿੱਚ ਛਪੇ ਚਾਰ ਤਜਰਬਿਆਂ ਵਿੱਚ Juliana Breines ਅਤੇ Serena Chen ਨੇ ਪਾਇਆ ਕਿ ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਆਪਣੀ ਨਾਕਾਮੀ ਨੂੰ ਹਮਦਰਦੀ ਨਾਲ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਸੁਧਾਰਨ ਦੀ ਵੱਧ ਲਗਨ ਸੀ, ਅਤੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਮਾੜਾ ਨਤੀਜਾ ਆਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਔਖੀ ਪ੍ਰੀਖਿਆ ਲਈ ਬਾਕੀਆਂ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਸਮਾਂ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕੀਤੀ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕੋਸਣਾ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਮਾਪ ਇਹ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕੀਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਵੱਧ ਮਿਹਨਤ ਕੀਤੀ।
ਵਿਰਾਮ ਕਦੇ ਮਸਲਾ ਸੀ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਵਾਪਸੀ ਹੀ ਅਸਲ ਹੁਨਰ ਹੈ।
ਵੀਹ ਸਾਲ ਸੰਜੀਦਾ ਕਰੀਅਰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹਰ ਬੰਦੇ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਵਿਰਾਮ ਆਉਣਗੇ। ਤਿਮਾਹੀਆਂ ਵਿਗੜਦੀਆਂ ਹਨ, ਲੋਕ ਬਿਮਾਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪ੍ਰੋਜੈਕਟ ਮਹੀਨੇ ਖਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪੰਜਾਹ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਵੀ ਟ੍ਰੇਨਿੰਗ ਕਰਦਾ ਬੰਦਾ ਉਹ ਨਹੀਂ ਜਿਸ ਦੇ ਨੌਂ ਦਿਨ ਕਦੇ ਖੁੰਝੇ ਹੀ ਨਾ ਹੋਣ। ਉਹ ਬੰਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਦੀ ਵਾਪਸੀ ਦੀ ਕੋਈ ਕੀਮਤ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦੀ, ਸੋ ਉਹ ਚਾਲੀ ਵਾਰ ਵਾਪਸ ਆ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਬਿਨਾਂ ਧਿਆਨ ਦਿੱਤੇ।
ਸੋ ਵਾਪਸੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਫ਼ਤੇ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਸਸਤੀ ਚੀਜ਼ ਬਣਾਓ। ਹੇਠਲੀ ਹੱਦ ਵਾਲਾ ਆਕਾਰ, ਅਗਲਾ ਤੈਅ ਸਮਾਂ, ਕੋਈ ਭਰਪਾਈ ਨਹੀਂ, ਇੱਕ ਵਾਕ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਅਗਲੇ ਸੈਸ਼ਨ ਤੋਂ ਸਿੱਧਾ ਆਮ ਪਲਾਨ ਉੱਤੇ। ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਬਿਲਕੁਲ ਉੱਥੇ ਹੀ ਰੱਖੋ ਜਿੱਥੇ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਵਿਰਾਮ ਨੇ ਇਹ ਨਹੀਂ ਬਦਲਿਆ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕਿੱਧਰ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ। ਉਸ ਨੇ ਸਿਰਫ਼ ਨੌਂ ਦਿਨ ਬਦਲੇ ਹਨ।
ਤੁਸੀਂ ਆਦਤ ਗੁਆਈ ਨਹੀਂ। ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਸਾਬਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋ ਕਿ ਰੁਕਾਵਟ ਝੱਲੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਬਿਨਾਂ ਟੁੱਟੇ ਚੱਲਦੀ ਲੜੀ ਨਾਲੋਂ ਕਿਤੇ ਵੱਧ ਕੰਮ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਹੈ।
ਸਰੋਤ
- British Journal of General Practice, Making health habitual: the psychology of 'habit-formation' and general practice
- Nature, Megastudies improve the impact of applied behavioural science
- Personality and Social Psychology Bulletin, Self-Compassion Increases Self-Improvement Motivation