ਝਟਪਟ ਸੁਝਾਅ
- ਸਾਹ ਛੱਡਣਾ ਸਾਹ ਲੈਣ ਨਾਲੋਂ ਲੰਮਾ ਰੱਖੋ।
- ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟਾ ਅਗਲਾ ਕਦਮ ਚੁਣੋ।
- ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਵੇਲੇ ਡੁੱਬ ਰਹੇ ਹੋ।
ਇੱਕ ਖ਼ਾਸ ਪਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤੇ ਲੋਕ ਬਿਨਾਂ ਦੱਸੇ ਹੀ ਪਛਾਣ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਲਿਸਟ, ਬਿਨਾਂ ਪੜ੍ਹੇ ਸੁਨੇਹੇ, ਉਹ ਗੱਲ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਭੁੱਲ ਗਏ, ਉਹ ਗੱਲ ਜੋ ਭੁੱਲੀ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ, ਸਭ ਇਕੱਠੇ ਆ ਖੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਮਨ ਛਾਂਟੀ ਕਰਨੀ ਹੀ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਆਲਸੀ ਨਹੀਂ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਲਈ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੇ। ਬੱਸ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਹੱਦ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ ਹੋ ਜਿੱਥੇ ਅੰਦਰ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਓਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ ਜਿੰਨਾ ਤੁਸੀਂ ਸੰਭਾਲ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਦਿਮਾਗ਼ ਨੇ ਹੱਥ ਖੜ੍ਹੇ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਹਨ।
ਇਹੀ ਹੈ ਹੱਦੋਂ ਵੱਧ ਭਾਰ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ। ਤੇ ਇਸ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਬੇਰਹਿਮ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਠੀਕ ਓਦੋਂ ਜਾਮ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਹਿੱਲਣ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਲਿਸਟ ਵੱਲ ਵੇਖਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋ ਤੇ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੱਕ ਵੀ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਇੱਕ ਈਮੇਲ ਖੋਲ੍ਹਦੇ ਹੋ, ਬੰਦ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਦੂਜੀ ਖੋਲ੍ਹਦੇ ਹੋ। ਢੇਰ ਵਧਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਬੈਠੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਧਦਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋ।
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਵੇਲੇ ਓਥੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਪਹਿਲੀ ਗੱਲ ਕਹਿਣ ਵਾਲੀ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵੀ ਖ਼ਰਾਬ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਇਹ ਇੱਕ ਆਮ ਨਾੜੀ-ਤੰਤਰ ਹੈ ਜੋ ਗ਼ੈਰ-ਆਮ ਬੋਝ ਹੇਠ ਆਮ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਇਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਾਮ ਕਿਉਂ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ
ਤਣਾਅ ਤੁਹਾਡੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਜਵਾਬ ਹੈ ਕਿਸੇ ਅਸਲੀ, ਬਾਹਰਲੀ ਚੀਜ਼ ਪ੍ਰਤੀ: ਕੋਈ ਡੈੱਡਲਾਈਨ, ਕੋਈ ਬਿੱਲ, ਕੋਈ ਔਖੀ ਗੱਲਬਾਤ ਜੋ ਹੋਣੀ ਬਾਕੀ ਹੈ। National Institute of Mental Health ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਕੰਮ ਦੀ ਲਕੀਰ ਖਿੱਚਦਾ ਹੈ: ਤਣਾਅ ਆਮ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਹਾਲਾਤ ਲੰਘਣ ਨਾਲ ਮੱਠਾ ਪੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਚਿੰਤਾ ਉਹ ਰੂਪ ਹੈ ਜੋ ਫ਼ੌਰੀ ਗੱਲ ਮੁੱਕਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਹੱਦੋਂ ਵੱਧ ਭਾਰ ਆਮ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਤਣਾਅ ਦੇ ਢੇਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਉੱਚਾ, ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼, ਵਿਚਕਾਰ ਸੰਭਲਣ ਦੀ ਕੋਈ ਵਿੱਥ ਨਹੀਂ।
ਇਸ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਤੁਹਾਡਾ ਸਰੀਰ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣਾ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਚਲਾ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਡਾ ਦਿਮਾਗ਼ ਕਿਸੇ ਖ਼ਤਰੇ ਨੂੰ ਭਾਂਪਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਬਦਾਮ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਵਾਲਾ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਹਿੱਸਾ, ਐਮਿਗਡਾਲਾ, ਸੋਚਣ ਵਾਲੇ ਹਿੱਸੇ ਦੀ ਰਾਏ ਆਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਅਲਾਰਮ ਵਜਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। Harvard Health ਦੇ ਦੱਸਣ ਮੁਤਾਬਕ, ਉਹ ਅਲਾਰਮ ਤਣਾਅ ਵਾਲੇ ਹਾਰਮੋਨਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਛੇੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ: ਦਿਲ ਤੇਜ਼, ਸਾਹ ਤੇਜ਼, ਪੱਠੇ ਕੱਸੇ ਹੋਏ। ਇਹ ਓਹੀ ਸਿਸਟਮ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਤੁਹਾਡੇ ਵਡੇਰਿਆਂ ਨੂੰ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੇ ਕਿਸੇ ਜਾਨਵਰ ਤੋਂ ਭੱਜਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕੀਤੀ ਹੋਵੇਗੀ। ਮੁਸ਼ਕਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਇਨਬਾਕਸ ਵੀ ਓਹੀ ਸਰਕਟ ਚਾਲੂ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਸਰਕਟ ਕਦੇ ਵੀ ਅਜਿਹੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਲਈ ਨਹੀਂ ਬਣਿਆ ਸੀ ਜੋ ਟਿਕ ਕੇ ਬੈਠ ਕੇ ਤੇ ਠੰਢੇ ਦਿਮਾਗ਼ ਨਾਲ ਸੋਚ ਕੇ ਹੱਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਸੋ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਭਾਰ ਹੇਠ ਹੁੰਦੇ ਹੋ ਤੇ ਸਿੱਧਾ ਸੋਚ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਸੁਭਾਅ ਦੀ ਕਮੀ ਨਹੀਂ। ਤੁਹਾਡੇ ਸਰੀਰ ਨੇ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਤੋਂ ਹਟਾ ਕੇ ਬਚਾਅ ਵੱਲ ਲਾ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਹੱਲ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਲਾ ਕੇ ਸੋਚੋ। ਹੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਅਲਾਰਮ ਹੌਲੀ ਕਰੋ, ਫਿਰ ਸੋਚੋ।
ਪਹਿਲਾਂ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਅਲਾਰਮ ਵਿੱਚੋਂ ਕੱਢੋ
ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਡਾ ਸਿਸਟਮ ਅਜੇ ਵੀ ਟੱਕਰ ਲਈ ਕੱਸਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਸੋਚ-ਸੋਚ ਕੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦੇ। ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਰੀਰ ਹੀ ਹੈ ਜਿਸ ਤੱਕ ਤੁਸੀਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਸਭ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ ਸੰਦ ਹੈ ਤੁਹਾਡਾ ਸਾਹ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਲੰਮਾ, ਹੌਲੀ ਸਾਹ ਛੱਡਣਾ। ਲਗਭਗ ਚਾਰ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਤੱਕ ਸਾਹ ਅੰਦਰ ਲਵੋ, ਫਿਰ ਬਾਹਰ ਵਾਲਾ ਸਾਹ ਅੰਦਰ ਵਾਲੇ ਨਾਲੋਂ ਲੰਮਾ ਕਰੋ, ਛੇ ਜਾਂ ਸੱਤ ਗਿਣਤੀਆਂ, ਨਰਮ ਤੇ ਬਿਨਾਂ ਜ਼ੋਰ ਲਾਏ। ਇਹ ਚਾਰ-ਪੰਜ ਵਾਰ ਕਰੋ। ਹੌਲੀ ਸਾਹ ਛੱਡਣਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਗਿਣੇ-ਚੁਣੇ ਸਿੱਧੇ ਇਸ਼ਾਰਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੈ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਨਾੜੀ-ਤੰਤਰ ਨੂੰ ਭੇਜ ਸਕਦੇ ਹੋ ਕਿ ਐਮਰਜੈਂਸੀ ਮੁੱਕ ਗਈ ਹੈ।
ਫਿਰ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆਓ। ਦੋਵੇਂ ਪੈਰ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਸਿੱਧੇ ਰੱਖੋ ਤੇ ਉਹ ਛੋਹ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰੋ। ਤਿੰਨ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੇਖੋ ਜੋ ਦਿਸਦੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਦੋ ਜੋ ਸੁਣਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਸੁਣਨ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸਿੱਧਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਇਸ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਤੁਹਾਡਾ ਧਿਆਨ ਸਿਰ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੀਆਂ ਅਗਾਊਂ ਕਲਪਨਾਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੱਢ ਕੇ ਉਸ ਇੱਕ ਥਾਂ ਲੈ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਸੱਚਮੁੱਚ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਸੜ ਰਿਹਾ: ਇਸ ਵੇਲੇ।
ਕੁਝ ਹੋਰ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਸ ਨੂੰ ਸੱਠ ਸਕਿੰਟ ਦਿਓ। ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੇ। ਤੁਸੀਂ ਬੱਸ ਆਪਣਾ ਸੋਚਣ ਵਾਲਾ ਦਿਮਾਗ਼ ਇੰਨਾ ਕੁ ਵਾਪਸ ਲੈ ਰਹੇ ਹੋ ਕਿ ਇੱਕ ਕਦਮ ਪੁੱਟ ਸਕੋ।
ਫਿਰ ਢੇਰ ਨੂੰ ਛੋਟਾ ਕਰੋ, ਵੱਡਾ ਨਹੀਂ
ਹੱਦੋਂ ਵੱਧ ਭਾਰ ਦਾ ਬਹੁਤਾ ਹਿੱਸਾ ਪੈਮਾਨੇ ਦਾ ਧੋਖਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸਿਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਬੇਸ਼ਕਲ ਢੇਰ ਵਾਂਗ ਜੁੜਿਆ ਪਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਢੇਰ ਨੂੰ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨਾ ਨਾਮੁਮਕਿਨ ਹੈ। ਰਾਹ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਨੂੰ ਇੰਨੇ ਛੋਟੇ ਟੋਟਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿਓ ਕਿ ਉਹ ਬੋਰ ਲੱਗਣ ਲੱਗ ਪੈਣ।
- ਸਿਰ ਨੂੰ ਕਾਗਜ਼ ਉੱਤੇ ਖ਼ਾਲੀ ਕਰੋ। ਜੋ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਚੁੱਕੀ ਫਿਰਦੇ ਹੋ, ਹਰ ਕੰਮ, ਹਰ ਫ਼ਿਕਰ, ਹਰ ਅਧੂਰੀ ਗੱਲ, ਬਿਨਾਂ ਤਰਤੀਬ ਦੇ ਲਿਖ ਦਿਓ। ਲਿਸਟ ਲੰਮੀ ਲੱਗੇਗੀ। ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਫਿਰ ਵੀ ਓਸ ਰੂਪ ਨਾਲੋਂ ਛੋਟੀ ਹੈ ਜੋ ਮਨ ਵਿੱਚ ਬਿਨਾਂ ਕਿਨਾਰਿਆਂ ਦੇ ਤੈਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਹੁਣ ਇਸ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਹਨ।
- ਅਗਲੀ ਇੱਕ ਚੀਜ਼ ਲੱਭੋ। ਸਭ ਤੋਂ ਜ਼ਰੂਰੀ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ, ਪੂਰਾ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟ ਨਹੀਂ। ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟਾ ਇੱਕ ਕੰਮ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਅਗਲੇ ਦਸ ਮਿੰਟਾਂ ਵਿੱਚ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਉਹ ਇੱਕ ਮੈਸੇਜ ਭੇਜ ਦਿਓ। ਉਹ ਇੱਕ ਫ਼ਾਈਲ ਖੋਲ੍ਹ ਲਵੋ। ਹਿਲਜੁਲ ਆਮ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਜਾਮ ਨੂੰ ਢਿੱਲਾ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
- ਛਾਂਟੋ, ਫਿਰ ਘਟਾਓ। ਆਪਣੀ ਲਿਸਟ ਉੱਤੇ ਨਜ਼ਰ ਮਾਰੋ ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਾਓ ਕਿ ਅੱਜ ਸੱਚਮੁੱਚ ਕੀ ਫ਼ੌਰੀ ਹੈ ਤੇ ਕੀ ਸਿਰਫ਼ ਫ਼ੌਰੀ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਬਹੁਤਾ ਕੁਝ ਦੋਵੇਂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। Cleveland Clinic ਸੁਝਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਇੱਕ ਸ਼ਾਮ ਪਹਿਲਾਂ ਬਣਾ ਲਵੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਢੇਰ ਨਾਲ ਅਚਾਨਕ ਟਕਰਾਉਣ ਦੀ ਥਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਜਾਣਦੇ ਹੋਵੋ ਕਿ ਕੀ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
- ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕੁਝ ਛੱਡਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿਓ। ਲਿਸਟ ਦੀ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਓਥੇ ਹੋਣ ਦੇ ਕਾਬਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਨਾਂਹ ਕਹਿਣਾ, ਜਾਂ ਹੁਣੇ ਨਹੀਂ ਕਹਿਣਾ, ਕਈ ਵਾਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਮਕਸਦ ਪਰਫ਼ੈਕਟ ਯੋਜਨਾ ਨਹੀਂ, ਅਜਿਹੀ ਲਿਸਟ ਹੈ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਤੁਸੀਂ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕੋ। ਤੁਸੀਂ ਧੁੰਦ ਨੂੰ ਕੁਝ ਸਾਫ਼, ਸਾਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਬਦਲਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ।
ਕੀ ਕਰਨਾ ਬੰਦ ਕਰਨਾ ਹੈ
ਕੁਝ ਆਮ ਆਦਤਾਂ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਇਸ ਭਾਰ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵਧਾ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਾਂ ਲੈਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਿੱਝਣ ਵਰਗੀਆਂ ਲੱਗਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਹੈ ਮਲਟੀਟਾਸਕਿੰਗ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਪੰਜ ਚੀਜ਼ਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਫੜਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਪੰਜ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਸਗੋਂ ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਅਧੂਰੇ ਟੁਕੜੇ ਬਣਦੇ ਹਨ ਤੇ ਨਾਲੋ-ਨਾਲ ਤਣਾਅ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਚੁਣ ਕੇ ਬਾਕੀਆਂ ਨੂੰ ਉਡੀਕਣ ਦੇਣਾ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿ ਜਾਣਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਹੀ ਇੱਕੋ ਤਰੀਕਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਕੁਝ ਵੀ ਮੁੱਕਦਾ ਹੈ।
ਦੂਜੀ ਹੈ ਮਾੜੀਆਂ ਖ਼ਬਰਾਂ ਦੀ ਲਗਾਤਾਰ ਸਕ੍ਰੌਲਿੰਗ। ਫ਼ੋਨ ਚੁੱਕਣਾ ਬਰੇਕ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਮਾੜੀਆਂ ਖ਼ਬਰਾਂ ਦੀ ਫ਼ੀਡ ਤੁਹਾਡਾ ਅਲਾਰਮ ਸਿਸਟਮ ਚਾਲੂ ਰੱਖਦੀ ਹੈ। ਬਹੁਤੀ ਕੌਫ਼ੀ ਵੀ ਓਹੀ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਤਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਕੱਸ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਤੇ ਇਕੱਲੇ ਪੈ ਜਾਣਾ, ਚੁੱਪ ਹੋ ਕੇ ਸਭ ਕੁਝ ਇਕੱਲਿਆਂ ਜਰਨਾ, ਬੋਝ ਨੂੰ ਲੋੜ ਨਾਲੋਂ ਭਾਰਾ ਬਣਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਇਸ ਨੂੰ ਇਕੱਲਿਆਂ ਨਾ ਚੁੱਕੋ
ਇਹ ਗੱਲ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਛੱਡੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਇਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮਾਇਨੇ ਰੱਖਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਭਾਰ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਬੰਦੇ ਅੱਗੇ ਉੱਚੀ ਬੋਲ ਕੇ ਕਹਿਣਾ, ਕਿਸੇ ਦੋਸਤ, ਜੀਵਨ-ਸਾਥੀ, ਜਾਂ ਸਹਿਕਰਮੀ ਅੱਗੇ, ਉਹ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਕੋਈ ਲਿਸਟ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ। ਕੁਝ ਹਿੱਸਾ ਵਿਹਾਰਕ ਹੈ, ਕਈ ਵਾਰ ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਕੋਈ ਕੰਮ ਤੁਹਾਡੇ ਸਿਰੋਂ ਲਾਹ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਬਹੁਤਾ ਹਿੱਸਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਸੁਣੇ ਜਾਣਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਦਬਾਅ ਇੱਕ ਪੱਧਰ ਹੇਠਾਂ ਲੈ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। NIMH ਤੇ Cleveland Clinic ਦੋਵੇਂ ਸਾਥ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਲੈਣ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਰਾਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਦੱਸਦੇ ਹਨ, ਆਖ਼ਰੀ ਹੱਲ ਵਜੋਂ ਨਹੀਂ ਸਗੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਦੇ ਕਦਮ ਵਜੋਂ।
ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੋਈ ਲੰਮਾ ਭਾਸ਼ਣ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਪੈਣਾ। “ਮੈਂ ਇਸ ਵੇਲੇ ਕਾਫ਼ੀ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ” ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਲਈ ਕਾਫ਼ੀ ਹੈ।
ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਔਖੇ ਹਫ਼ਤੇ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੋਵੇ
ਇੱਥੇ ਦੱਸੇ ਕਦਮ ਉਸ ਆਮ, ਦੁਖਦਾਈ ਭਾਰ ਲਈ ਹਨ ਜੋ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਈ ਵਾਰ ਇਹ ਲੰਘਦਾ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਪਛਾਣਨਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ।
ਜੇ ਇਹ ਹੱਦੋਂ ਵੱਧ ਵਾਲਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਤੋਂ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੇ ਇਹ ਤੁਹਾਡੀ ਨੀਂਦ, ਭੁੱਖ, ਕੰਮ, ਜਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਆਪਣਿਆਂ ਨੂੰ ਵਿਗਾੜ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸਾਫ਼-ਸਾਫ਼ ਦਿਸਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਅਜ਼ਮਾ ਲਈਆਂ ਤੇ ਭਾਰ ਫਿਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲਹਿੰਦਾ, ਤਾਂ ਇਹ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ ਕਿ ਹੋਰ ਮਦਦ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਕੋਈ ਡਾਕਟਰ ਜਾਂ ਥੈਰੇਪਿਸਟ ਵੇਖ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਹੇਠਾਂ ਕੀ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਮੇਚ ਦੇ ਸੰਦ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ Cleveland Clinic ਸਾਫ਼ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਜਜ਼ਬਾਤਾਂ ਹੇਠ ਦੱਬੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਲਈ ਵਾਧੂ ਮਦਦ ਲੋੜਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ਰਮ ਨਹੀਂ। ਹੱਥ ਵਧਾਉਣਾ ਉਹ ਪਲ ਨਹੀਂ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਸਿੱਝਣ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਗਏ। ਇਹ ਇੱਕ ਸਿਆਣੀ, ਆਮ ਜਿਹੀ ਗੱਲ ਹੈ ਜੋ ਲੋਕ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤੇ ਜੇ ਕਦੇ ਇਹ ਭਾਰ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਵਧ ਕੇ ਨਾਉਮੀਦੀ ਬਣ ਜਾਵੇ, ਜਾਂ ਇੰਝ ਲੱਗੇ ਕਿ ਹੁਣ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਚੱਲਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਤਾਂ ਮਿਹਰਬਾਨੀ ਕਰਕੇ ਇਕੱਲੇ ਬੈਠ ਕੇ ਇਸ ਦੇ ਲੰਘਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਨਾ ਕਰੋ। ਅੱਜ ਹੀ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰੋ, ਕਿਸੇ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਬੰਦੇ ਨਾਲ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਸਿੱਖਿਅਤ ਕਾਊਂਸਲਰ ਨਾਲ। ਮਦਦ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਵਰਤਣ ਦਾ ਪੂਰਾ ਹੱਕ ਹੈ।
ਹੱਦੋਂ ਵੱਧ ਭਾਰ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਝੂਠ ਬੋਲਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕਿੰਨਾ ਕੁ ਸਹਿ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਸੱਚ ਇਸ ਅਹਿਸਾਸ ਨਾਲੋਂ ਨਰਮ ਹੈ: ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਚੁੱਕਣਾ ਪੈਣਾ, ਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਇਕੱਲਿਆਂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਚੁੱਕਣਾ ਪੈਣਾ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਬੱਸ ਅਗਲੀ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਚੀਜ਼ ਲੱਭਣੀ ਹੈ, ਤੇ ਫਿਰ ਉਸ ਤੋਂ ਅਗਲੀ।
ਸਰੋਤ
- National Institute of Mental Health, I'm So Stressed Out! Fact Sheet
- Harvard Health Publishing, Understanding the Stress Response
- Cleveland Clinic, How To Recognize and Cope With Emotional Stress