ਝਟਪਟ ਸੁਝਾਅ
- ਪੈਟਰਨ ਨੂੰ ਨਾਂ ਦਿਓ, ਹਵਾ ਨਿਕਲ ਜਾਵੇਗੀ।
- ਸਬੂਤ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਤੋਲੋ।
- ਇਹ ਗੱਲ ਇੰਝ ਕਹੋ ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਦੋਸਤ ਨੂੰ ਕਹਿ ਰਹੇ ਹੋ।
ਇੱਕ ਸਾਥੀ ਤੁਹਾਡੇ ਮੇਜ਼ ਕੋਲੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੈਲੋ ਕਹੇ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਕਿੰਟਾਂ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੇ ਦਿਮਾਗ਼ ਕੋਲ ਪੂਰੀ ਵਿਆਖਿਆ ਤਿਆਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ: ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਨਾਰਾਜ਼ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਕੱਲ੍ਹ ਕੁਝ ਗ਼ਲਤ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਸ਼ਾਇਦ ਸਾਰੇ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਅਜਿਹਾ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਕੋਈ ਸਬੂਤ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਕਹਾਣੀ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਤੱਥ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਪੇਟ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਡੁੱਬ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।
ਇਹ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਛਾਲ ਏਨੀ ਆਮ ਹੈ ਕਿ ਸ਼ਾਇਦ ਤੁਹਾਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵੀ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਇਹ ਸੋਚ ਦੇ ਵਿਗਾੜ ਦੀ ਕਿਤਾਬੀ ਮਿਸਾਲ ਵੀ ਹੈ। ਇਹ ਉਸ ਆਦਤਨ ਸੋਚ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸ਼ਬਦ ਹੈ ਜੋ ਹਕੀਕਤ ਨੂੰ ਵਿਗਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹਾਲਾਤ ਦੀ ਲੋੜ ਤੋਂ ਵੱਧ ਬੁਰਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਵਾਉਂਦੀ ਹੈ। Cleveland Clinic ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਕਹਾਣੀਆਂ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਜੋ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੁਣਾਉਂਦੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਜੋ ਨਾ ਪੂਰੀਆਂ ਸੱਚੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ ਨਾ ਲਾਭਦਾਇਕ, ਉਹ ਜੋ ਕਿਸੇ ਪਲ ਨੂੰ ਅਸਲ ਨਾਲੋਂ ਵੱਡਾ, ਡਰਾਉਣਾ ਜਾਂ ਵੱਧ ਨਿੱਜੀ ਬਣਾ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਚੰਗੀ ਖ਼ਬਰ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਵਿਚਾਰ ਹੁਕਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਕੋਈ ਵਿਚਾਰ ਉੱਚਾ, ਤੇਜ਼ ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗ਼ਲਤ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਵਾਰ ਤੁਸੀਂ ਪੈਟਰਨ ਪਛਾਣਨ ਲੱਗ ਪਓ, ਤੁਸੀਂ ਹਰ ਵਿਚਾਰ ਨੂੰ ਸੱਚ ਮੰਨਣਾ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹੋ। ਤੁਹਾਡੇ ਮਨ ਦੀ ਗੱਲ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਅਗਲੇ ਕਦਮ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਫ਼ਾਸਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੀ ਰਾਹਤ ਇਸੇ ਫ਼ਾਸਲੇ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਇਹ ਪੈਟਰਨ ਆਉਂਦੇ ਕਿੱਥੋਂ ਹਨ
ਅਸੀਂ ਹਰ ਵਿਚਾਰ ਜਾਣ ਬੁੱਝ ਕੇ ਨਹੀਂ ਬਣਾਉਂਦੇ। ਬਹੁਤੀ ਸੋਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਚੱਲਦੀ ਹੈ, ਮਨ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਕੱਚਾ ਖਰੜਾ ਜੋ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਲਿਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਜੀ ਰਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹੋ। ਬਹੁਤੀ ਵਾਰ ਇਹ ਕੰਮ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਕਮਰੇ ਦਾ ਮਾਹੌਲ ਪੜ੍ਹ ਲੈਂਦੇ ਹੋ, ਜਲਦੀ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਹਰ ਛੋਟੀ ਗੱਲ ਸੋਚਣ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਬਚਾ ਲੈਂਦੇ ਹੋ। ਮਨ ਛੋਟੇ ਰਾਹ ਫੜਦਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਬਾਰੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੋਚਣਾ ਥਕਾਊ ਅਤੇ ਹੌਲਾ ਹੁੰਦਾ, ਅਤੇ ਇਨਸਾਨੀ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਬਹੁਤੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਖ਼ਤਰੇ ਬਾਰੇ ਤੇਜ਼ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਹੌਲੇ ਸਹੀ ਅੰਦਾਜ਼ੇ ਨਾਲੋਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਸੀ।
ਮੁਸ਼ਕਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਕੱਚਾ ਖਰੜਾ ਖ਼ਤਰੇ ਵੱਲ ਝੁਕਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਖ਼ਾਸ ਕਰ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਚਿੰਤਤ, ਥੱਕੇ ਜਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਉਦਾਸ ਹੋ। ਦਬਾਅ ਹੇਠ ਮਨ ਸਭ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ ਵਿਆਖਿਆ ਫੜਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਸੱਚੀ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ ਵਿਆਖਿਆ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਹਨੇਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉਦਾਸ ਮੂਡ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਪੂਰੀ ਮਸ਼ੀਨ ਨੂੰ ਟੇਢਾ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਬੁਰਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਉਹੀ ਸਾਧਾਰਨ ਘਟਨਾ ਸਭ ਤੋਂ ਹਨੇਰੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਹੋਰ ਬੁਰਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਅਗਲਾ ਵਿਚਾਰ ਹੋਰ ਹਨੇਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਚੱਕਰ ਕਰਕੇ ਇੱਕ ਔਖਾ ਦਿਨ ਪੂਰਾ ਔਖਾ ਹਫ਼ਤਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਹ ਖ਼ਿਆਲ ਕਿ ਇਹ ਟੇਢੇ ਪੈਟਰਨ ਸਾਡੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਦੇ ਢੰਗ ਨੂੰ ਘੜਦੇ ਹਨ, cognitive behavioral therapy ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪਰਖੀਆਂ ਗਈਆਂ ਗੱਲਬਾਤ ਥੈਰੇਪੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਮਾਹਰਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਇਹ ਸੋਚ ਦੀਆਂ ਗ਼ਲਤੀਆਂ ਦਰਜ ਕੀਤੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਿੱਧੇ, ਯਾਦ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਨਾਂ ਇਸੇ ਲਈ ਦਿੱਤੇ ਤਾਂ ਜੋ ਆਮ ਲੋਕ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੁੰਦੇ ਹੋਏ ਫੜ ਸਕਣ, ਸਿਰਫ਼ ਸਿੱਖੇ ਹੋਏ ਥੈਰੇਪਿਸਟ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਸਾਰੇ ਤਰੀਕੇ ਦੀ ਅਮਲੀ ਗੱਲ ਕਹਿਣੀ ਸੌਖੀ ਹੈ: ਵਿਚਾਰ ਬਦਲੋ ਤਾਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਭਾਵਨਾ ਵੀ ਬਦਲ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚਾਰ, ਤੁਹਾਡਾ ਮੂਡ, ਤੁਹਾਡਾ ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਕੰਮ ਸਾਰੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਨੂੰ ਖਿੱਚੋ, ਬਾਕੀ ਹਿਲਦੇ ਹਨ।
ਸੂਚੀ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਤਸੱਲੀ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਟੇਢੀ ਸੋਚ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਨੁਕਸ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਤੁਹਾਡੇ ਕਿਰਦਾਰ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਖ਼ਰਾਬੀ ਦਾ ਸੰਕੇਤ। ਇਹ ਉਦੋਂ ਹੀ ਸਮੱਸਿਆ ਬਣਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਇਹ ਲਗਾਤਾਰ ਚੱਲੇ ਜਾਂ ਹਰ ਕਹਾਣੀ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਭੈੜੇ ਰੂਪ ਵੱਲ ਖਿੱਚੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਾਂ ਦੇਣ ਦਾ ਮਕਸਦ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਝਿੜਕਣਾ ਨਹੀਂ। ਮਕਸਦ ਹੈ ਪੁਰਾਣੀ ਆਦਤ ਨੂੰ ਏਨੀ ਜਲਦੀ ਪਛਾਣ ਲੈਣਾ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕੁਝ ਵੱਖਰਾ ਕਰ ਸਕੋ।
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਾਂ ਤੋਂ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ
ਇਹੋ ਜਿਹੇ ਬਾਰਾਂ ਕੁ ਪੈਟਰਨ ਹਨ ਜੋ ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੂਰੀ ਕਿਤਾਬ ਯਾਦ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਬੱਸ ਧਿਆਨ ਦਿਓ ਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਦੋ ਤਿੰਨ ਤੁਹਾਡੇ ਵਾਲੇ ਕਿਹੜੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਬਹੁਤਿਆਂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਪਸੰਦੀਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
- ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਂ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵਾਲੀ ਸੋਚ। ਦੁਨੀਆ ਪੂਰੀ ਕਾਮਯਾਬੀ ਜਾਂ ਪੂਰੀ ਨਾਕਾਮੀ ਵਿੱਚ ਵੰਡੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਵਿਚਕਾਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਇੱਕ ਗ਼ਲਤੀ ਅਤੇ ਪੂਰਾ ਦਿਨ "ਬਰਬਾਦ"। ਇੱਕ ਭੁੱਲ ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ "ਇਸ ਵਿੱਚ ਬਿਲਕੁਲ ਨਿਕੰਮੇ"। ਅਸਲ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਲਗਭਗ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਿਚਕਾਰ ਹੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
- ਸਭ ਤੋਂ ਬੁਰਾ ਸੋਚਣਾ। ਮਨ ਸਭ ਤੋਂ ਭੈੜੇ ਨਤੀਜੇ ਵੱਲ ਦੌੜਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸੇ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਸੰਭਾਵੀ ਮੰਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਈਮੇਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅੱਖਰ ਦੀ ਗ਼ਲਤੀ ਨੌਕਰੀ ਜਾਣ, ਫਿਰ ਕਿਤੇ ਕੰਮ ਨਾ ਮਿਲਣ, ਫਿਰ ਘਰ ਵਿਕ ਜਾਣ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹਰ ਛਾਲ ਤਰਕਸੰਗਤ ਲੱਗਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਲੜੀ ਲਗਭਗ ਕਦੇ ਸੱਚ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
- ਦੂਜਿਆਂ ਦਾ ਮਨ ਪੜ੍ਹਨਾ। ਤੁਸੀਂ ਮੰਨ ਲੈਂਦੇ ਹੋ ਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਲਾ ਕੀ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਘੱਟ ਹੀ ਚੰਗਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬੋਰ ਸਮਝਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਪਰਖ ਰਹੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਕਿਸੇ ਦੇ ਦਿਮਾਗ਼ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਦੇਖ ਸਕਦੇ, ਯਾਨੀ ਉਸ ਖ਼ਾਲੀ ਥਾਂ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰ ਰਹੇ ਹੋ।
- ਸਿਰਫ਼ ਮਾੜਾ ਛਾਣਨਾ। ਤੁਸੀਂ ਪੂਰੇ ਤਜਰਬੇ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਮਾੜਾ ਹਿੱਸਾ ਛਾਣ ਲੈਂਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਉਸੇ ਦਾ ਰੰਗ ਸਭ ਉੱਤੇ ਚਾੜ੍ਹ ਦਿੰਦੇ ਹੋ। ਨੌਂ ਚੰਗੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਅਤੇ ਇੱਕ ਨੁਕਤਾਚੀਨੀ, ਅਤੇ ਘਰ ਸਿਰਫ਼ ਨੁਕਤਾਚੀਨੀ ਲੈ ਕੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋ।
- ਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਸਬੂਤ ਮੰਨਣਾ। ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਅਹਿਸਾਸ ਨੂੰ ਸਬੂਤ ਸਮਝ ਲੈਂਦੇ ਹੋ। "ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਮੈਂ ਨਾਕਾਮ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਹਾਂ।" "ਮੈਨੂੰ ਘਬਰਾਹਟ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਕੁਝ ਗ਼ਲਤ ਹੋਵੇਗਾ।" ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਸੱਚੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਜਾਣਕਾਰੀ ਵੀ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਤੱਥ ਦਾ ਸਬੂਤ ਨਹੀਂ।
- ਇੱਕ ਗੱਲ ਤੋਂ ਸਾਰਾ ਨਿਯਮ ਬਣਾ ਲੈਣਾ। ਇੱਕ ਘਟਨਾ ਪੱਕਾ ਨਿਯਮ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਵਾਰ ਦਾ ਇਨਕਾਰ "ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ" ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। "ਹਮੇਸ਼ਾ" ਅਤੇ "ਕਦੇ ਨਹੀਂ" ਸ਼ਬਦਾਂ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਦਿਓ। ਇਹ ਘੱਟ ਹੀ ਸਹੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
- ਹਰ ਗੱਲ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਲੈਣੀ। ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਦਾ ਦੋਸ਼ ਲੈ ਲੈਂਦੇ ਹੋ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਬਾਰੇ ਹਨ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਜਾਂ ਹਰ ਸਾਧਾਰਨ ਘਟਨਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਫ਼ੈਸਲਾ ਸਮਝ ਲੈਂਦੇ ਹੋ। ਕਿਸੇ ਦਾ ਮਾੜਾ ਮੂਡ ਤੁਹਾਡੀ ਕੀਤੀ ਗੱਲ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚੁੱਪ ਸਾਥੀ ਤੁਹਾਡੀ ਕੀਮਤ ਉੱਤੇ ਟਿੱਪਣੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
- "ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ" ਵਾਲੇ ਵਾਕ। ਇਹ ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਚਲਦੀ ਸੂਚੀ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਤੇ ਬਾਕੀ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ। "ਮੈਨੂੰ ਹੁਣ ਤੱਕ ਹੋਰ ਅੱਗੇ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ।" ਇਹ ਹੌਸਲਾ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ। ਇਹ ਬੱਸ ਨਾਕਾਮ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਵਜ੍ਹਾ ਫੜਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
- ਲੇਬਲ ਲਾਉਣਾ। ਇੱਕ ਕੰਮ ਪੂਰੀ ਪਛਾਣ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਗ਼ਲਤੀ ਕਰਦੇ ਨਹੀਂ, ਤੁਸੀਂ ਤੈਅ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਖ਼ੁਦ *ਹੀ* ਗ਼ਲਤੀ ਹੋ। "ਮੈਂ ਗ਼ਲਤੀ ਕਰ ਗਿਆ" ਦੀ ਥਾਂ "ਮੈਂ ਮੂਰਖ ਹਾਂ"।
- ਭਵਿੱਖ ਦੱਸਣਾ। ਤੁਸੀਂ ਪੂਰੇ ਯਕੀਨ ਨਾਲ ਭਵਿੱਖ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਕਰਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਹਰ ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਸ਼ਰਤ ਲਾਉਂਦੇ ਹੋ। "ਇਹ ਤਾਂ ਤਬਾਹੀ ਹੋਵੇਗੀ।" "ਉਹ ਨਾਂਹ ਹੀ ਕਹਿਣਗੇ।" ਤੁਸੀਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਅੱਗੇ ਦਾ ਨਹੀਂ ਦੇਖ ਸਕਦੇ, ਅਤੇ ਇਹ ਉਦਾਸ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਅਕਸਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਤੋਂ ਹੀ ਰੋਕ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
- ਚੰਗੇ ਨੂੰ ਰੱਦ ਕਰਨਾ। ਚੰਗੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੱਥ ਮਾਰ ਕੇ ਪਾਸੇ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ। ਤਾਰੀਫ਼ ਬੱਸ ਸ਼ਿਸ਼ਟਾਚਾਰ ਸੀ। ਜਿੱਤ ਬੱਸ ਕਿਸਮਤ ਸੀ। ਮਾੜਾ ਸਬੂਤ ਗਿਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਚੰਗਾ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਦਾਸ ਫ਼ੈਸਲਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਵਾਲਾਂ ਤੋਂ ਬਚਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
- ਵਧਾ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਅਤੇ ਘਟਾ ਕੇ ਦੇਖਣਾ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀਆਂ ਕਮੀਆਂ ਅਤੇ ਵਿਗੜੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਉੱਚੀ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਖੂਬੀਆਂ ਤੇ ਠੀਕ ਚੱਲ ਰਹੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦੀ ਹੌਲੀ। ਗ਼ਲਤੀ ਪਹਾੜ ਜਿੱਡੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਵਧੀਆ ਸੰਭਾਲਿਆ ਉਹ ਸੁੰਗੜ ਕੇ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸੂਚੀ ਪੜ੍ਹਦਿਆਂ ਸ਼ਾਇਦ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪਛਾਣ ਦੀ ਇੱਕ ਝਲਕ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਈ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਝਲਕ ਹੀ ਹੁਨਰ ਦਾ ਜਾਗਣਾ ਹੈ। ਪੈਟਰਨ ਨੂੰ ਨਾਂ ਦੇਣਾ, ਭਾਵੇਂ ਚੁੱਪ ਚਾਪ, ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਹਵਾ ਕੱਢ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਿਵੇਂ ਕਰੀਏ
ਵਿਗਾੜ ਪਛਾਣਨਾ ਪਹਿਲਾ ਕਦਮ ਹੈ। ਅਗਲਾ ਕਦਮ ਹੈ ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਨਿਗਲਣ ਦੀ ਥਾਂ ਨਰਮੀ ਨਾਲ ਪਰਖਣਾ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬਣਾਵਟੀ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਦਿਖਾਉਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਮਕਸਦ ਸਹੀ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਹਨੇਰੇ ਝੂਠ ਦੀ ਥਾਂ ਚਮਕਦਾ ਝੂਠ ਰੱਖਣਾ ਨਹੀਂ।
- ਵਿਚਾਰ ਫੜੋ ਅਤੇ ਲਿਖ ਲਓ। ਜਦੋਂ ਮੂਡ ਡਿੱਗੇ, ਪੁੱਛੋ ਕਿ ਹੁਣੇ ਦਿਮਾਗ਼ ਵਿੱਚੋਂ ਕੀ ਲੰਘਿਆ। ਸਹੀ ਸ਼ਬਦ ਫੜੋ। "ਸਾਰੇ ਸੋਚਦੇ ਹਨ ਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਹਿੱਸਾ ਨਹੀਂ ਪਾ ਰਿਹਾ।" ਵਿਚਾਰ ਨੂੰ ਕਾਗ਼ਜ਼ ਉੱਤੇ ਟੰਗ ਦੇਣਾ ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਧੁੰਦ ਤੋਂ ਬਦਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ, ਇੱਕ ਚੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਦੇਖ ਸਕਦੇ ਹੋ।
- ਪੈਟਰਨ ਨੂੰ ਨਾਂ ਦਿਓ। ਉਸ ਨੂੰ ਸੂਚੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾਓ। ਕੀ ਇਹ ਮਨ ਪੜ੍ਹਨਾ ਹੈ? ਸਭ ਤੋਂ ਬੁਰਾ ਸੋਚਣਾ? ਅਕਸਰ ਸਿਰਫ਼ ਨਾਂ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਹਵਾ ਕੱਢ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। "ਅੱਛਾ, ਇਹ ਤਾਂ ਫਿਰ ਮੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਬੁਰਾ ਸੋਚਣ ਵਾਲਾ ਸੁਭਾਅ ਹੈ" ਵਿੱਚ ਉਸ ਵਿਚਾਰ ਨਾਲੋਂ ਕਿਤੇ ਘੱਟ ਭਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
- ਸਬੂਤ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਮੰਗੋ। ਇਸ ਵਿਚਾਰ ਦੇ ਹੱਕ ਵਿੱਚ ਸੱਚਮੁੱਚ ਕੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਕੀ? ਸਿਰਫ਼ ਉਹ ਤੱਥ ਲਓ ਜੋ ਕੈਮਰਾ ਰਿਕਾਰਡ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨਹੀਂ। "ਉਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਲੰਘ ਗਏ" ਤੱਥ ਹੈ। "ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਨਾਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਹਨ" ਤੱਥ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਈ ਇੱਕ ਵਿਆਖਿਆ ਹੈ।
- ਵੱਧ ਨਰਮ ਅਤੇ ਵੱਧ ਸੱਚਾ ਰੂਪ ਲੱਭੋ। ਕੋਈ ਨਾਅਰਾ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਰੂਪ ਜੋ ਟਿਕ ਸਕੇ। "ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਹ ਵਿਗਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ" ਦੀ ਥਾਂ ਕੁਝ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, "ਇਹ ਵਾਲਾ ਮੈਂ ਗ਼ਲਤ ਕਰ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਮੈਂ ਠੀਕ ਸੰਭਾਲੇ ਹਨ।" ਮਕਸਦ ਉਹ ਵਿਚਾਰ ਹੈ ਜੋ ਵੱਧ ਸਹੀ ਵੀ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਚੁੱਕਣ ਵਿੱਚ ਸੌਖਾ ਵੀ।
- ਦੋਸਤ ਵਾਲੀ ਪਰਖ ਵਰਤੋ। ਜੇ ਤੁਹਾਡਾ ਕੋਈ ਪਿਆਰਾ ਆਪਣੇ ਬਾਰੇ ਬਿਲਕੁਲ ਇਹੀ ਗੱਲ ਕਹਿੰਦਾ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕੀ ਕਹਿੰਦੇ? ਅਸੀਂ ਦੂਜਿਆਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲੋਂ ਕਿਤੇ ਵੱਧ ਨਰਮ ਅਤੇ ਵੱਧ ਸਮਝਦਾਰ ਹੁੰਦੇ ਹਾਂ। ਉਹੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਧਾਰ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਮੋੜੋ।
ਸਾਥੀ ਵਾਲੀ ਮਿਸਾਲ ਇਸ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਾਓ ਤਾਂ ਦਿਸ ਪਵੇਗਾ ਕਿ ਇਹ ਕਿੰਨੀ ਜਲਦੀ ਚੱਲਦਾ ਹੈ। ਵਿਚਾਰ: "ਉਹ ਬਿਨਾਂ ਹੈਲੋ ਕਹੇ ਲੰਘ ਗਏ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਨਾਰਾਜ਼ ਹਨ।" ਪੈਟਰਨ: ਮਨ ਪੜ੍ਹਨਾ, ਨਾਲ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹਰ ਗੱਲ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਲੈਣਾ। ਹੱਕ ਵਿੱਚ ਸਬੂਤ: ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹੈਲੋ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ। ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਸਬੂਤ: ਉਹ ਫ਼ੋਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਇਸ ਹਫ਼ਤੇ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਕਈ ਆਮ ਗੱਲਾਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਬੰਦਾ ਸੌ ਵਜ੍ਹਾਂ ਕਰਕੇ ਧਿਆਨ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਕੋਈ ਸਬੰਧ ਨਹੀਂ। ਵੱਧ ਸੱਚਾ ਰੂਪ: "ਉਹ ਬਿਨਾਂ ਹੈਲੋ ਕਹੇ ਲੰਘ ਗਏ। ਮੈਨੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿਉਂ, ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਸੰਭਾਵੀ ਜਵਾਬਾਂ ਦਾ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਕੋਈ ਲੈਣਾ ਦੇਣਾ ਨਹੀਂ।" ਦੋਸਤ ਵਾਲੀ ਪਰਖ ਗੱਲ ਪੱਕੀ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਦੋਸਤ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਾ ਕਹਿੰਦੇ ਕਿ ਲਾਂਘੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਚੁੱਪ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਸਾਥੀ ਅੰਦਰੋਂ ਉਸ ਨਾਲ ਖ਼ਫ਼ਾ ਹੈ। ਕੁਝ ਵਾਰ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਸ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਿੰਟ ਤੋਂ ਵੀ ਘੱਟ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪੇਟ ਵਿਚਲੀ ਗੰਢ ਢਿੱਲੀ ਪੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲੀ ਕਹਾਣੀ ਦੀ ਪਕੜ ਢਿੱਲੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।
ਇਸ ਲਈ ਅਭਿਆਸ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਬੇਢੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹਰ ਨਵਾਂ ਹੁਨਰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਲੀਹ ਦੇ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਮਨ ਨੇ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਈ ਹੈ। ਇਸ ਬੇਢੰਗੇ ਦੌਰ ਵਿੱਚ ਸਬਰ ਰੱਖੋ। ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਿਗਾੜ ਵੀ ਫੜ ਕੇ ਨਰਮੀ ਨਾਲ ਪੁੱਛਗਿੱਛ ਕਰਨੀ ਅਸਲ ਤਰੱਕੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਜੁੜਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕਈ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਫ਼ੋਨ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਸਾਦਾ ਨੋਟ ਰੱਖਣਾ ਕੰਮ ਆਉਂਦਾ ਹੈ: ਵਿਚਾਰ, ਪੈਟਰਨ, ਵੱਧ ਸੱਚਾ ਰੂਪ। ਵਾਰ ਵਾਰ ਉਹੀ ਦੋ ਤਿੰਨ ਵਿਗਾੜ ਦਿਸਣਾ ਅਜੀਬ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਸੱਲੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੌ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਨਹੀਂ। ਸਿਰਫ਼ ਕੁਝ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਆਦਤਾਂ ਹਨ।
ਇਹ ਸਭ ਕਰਨ ਦੀ ਠੋਸ ਵਜ੍ਹਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਖੋਜੀਆਂ ਨੇ ਬਿਲਕੁਲ ਇਸੇ ਹੁਨਰ ਨੂੰ ਮਾਪਣ ਵਾਲੇ ਅਧਿਐਨ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਲੋਕ ਥੈਰੇਪੀ ਵਿੱਚ ਗ਼ਲਤ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਪਛਾਣਨਾ ਅਤੇ ਸੁਧਾਰਨਾ ਸਿੱਖਦੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਕੰਮ ਅਤੇ ਸੁਧਾਰ ਵਿਚਕਾਰ ਸੱਚਾ ਸਬੰਧ ਮਿਲਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਦਾਸੀ ਦੇ ਘੱਟ ਲੱਛਣ ਅਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਬਿਮਾਰ ਹੋਣ ਦਾ ਘੱਟ ਖ਼ਤਰਾ ਸ਼ਾਮਲ ਸੀ। ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਤੋਂ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛਣਾ ਥੈਰੇਪੀ ਦੇ ਅਸਰਦਾਰ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ, ਨਾਲ ਲੱਗਦੀ ਕੋਈ ਦਿਲ-ਖ਼ੁਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਵਾਧੂ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ।
ਕੁਝ ਇਮਾਨਦਾਰ ਹੱਦਾਂ
ਇਸ ਸੰਦ ਦੀਆਂ ਵੀ ਹੱਦਾਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਬਾਰੇ ਸਾਫ਼ ਗੱਲ ਕਰਨੀ ਬਣਦੀ ਹੈ।
ਪਹਿਲੀ, ਹਰ ਦੁਖਦਾਈ ਵਿਚਾਰ ਵਿਗਾੜ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਕਦੇ ਕਦੇ ਹਾਲਾਤ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮਾੜੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਜਾਂ ਫ਼ਿਕਰ ਉਸ ਦਾ ਸਹੀ ਜਵਾਬ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹੁਨਰ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਟੇਢੇ ਵਿਚਾਰ ਅਤੇ ਵਾਜਬ ਭਾਵਨਾ ਵਿੱਚ ਫ਼ਰਕ ਕਰ ਸਕੋ। ਜੋ ਵਿਚਾਰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸਹੀ ਹੈ ਉਸ ਨਾਲ ਬਹਿਸ ਕਰਨੀ ਅਸਲ ਸਮੱਸਿਆ ਉੱਤੇ ਸ਼ੱਕ ਦੀ ਇੱਕ ਹੋਰ ਪਰਤ ਚਾੜ੍ਹ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਸਬੂਤ ਵਿਚਾਰ ਦੇ ਹੱਕ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਤਾਂ ਕੰਮ ਉਸ ਨਾਲ ਲੜਨਾ ਨਹੀਂ। ਕੰਮ ਹੈ ਹਕੀਕਤ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਅਗਲਾ ਕਦਮ ਲੱਭਣਾ।
ਦੂਜੀ, ਜਦੋਂ ਹੜ੍ਹ ਆਇਆ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਹਾਵੀ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਦਿਮਾਗ਼ ਦਾ ਸੋਚਣ ਵਾਲਾ ਹਿੱਸਾ ਚੁੱਪ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਖ਼ਤਰੇ ਦਾ ਅਲਾਰਮ ਕਾਬੂ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਟਿਕਾਓ। ਸਾਹ ਹੌਲਾ ਕਰੋ, ਪੈਰ ਫ਼ਰਸ਼ ਤੇ ਰੱਖੋ, ਅਤੇ ਲਹਿਰ ਲੰਘ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵਿਚਾਰ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਆਓ। ਤਰਕ ਸੁੱਕੀ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਕਿਤੇ ਬਿਹਤਰ ਚੱਲਦਾ ਹੈ।
ਤੀਜੀ, ਕੁਝ ਪੈਟਰਨ ਡੂੰਘੇ, ਪੁਰਾਣੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਉਲਝੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਇਕੱਲਿਆਂ ਦੇਖਣਾ ਦੁਖਦਾਈ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚਾਰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਵੱਲ ਮੁੜਦੇ ਹਨ, ਜੇ ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਯਕੀਨ ਦਿਵਾ ਰਹੇ ਹਨ ਕਿ ਤੁਹਾਡੀ ਕੋਈ ਕੀਮਤ ਨਹੀਂ ਜਾਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬਦਲੇਗਾ, ਜਾਂ ਜੇ ਕਿੰਨੀ ਵੀ ਪੁੱਛਗਿੱਛ ਨਾਲ ਉਹ ਹਿੱਲਦੇ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈਣ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਹੈ। cognitive behavioral therapy ਵਿੱਚ ਸਿੱਖਿਆ ਥੈਰੇਪਿਸਟ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਬਿਲਕੁਲ ਇਹੀ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਦੂਜਾ ਨਜ਼ਰੀਆ ਹੋਣਾ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਬਦਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਕੁਝ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਡਾਕਟਰ ਕੋਲ ਗਏ ਬਿਨਾਂ ਸਿੱਧਾ ਆਪ ਹੀ ਗੱਲਬਾਤ ਥੈਰੇਪੀ ਲਈ ਅਰਜ਼ੀ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਉਹ ਮਦਦ ਲੈਣੀ ਇਹ ਮੰਨਣਾ ਨਹੀਂ ਕਿ ਆਪਣੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਕਾਮ ਰਹੀ। ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਾਰਾਂ ਲਈ ਸਹੀ ਸੰਦ ਵਰਤਣਾ ਹੈ ਜੋ ਇਕੱਲਿਆਂ ਚੁੱਕਣ ਲਈ ਬਹੁਤ ਭਾਰੇ ਹੋ ਗਏ ਹਨ।
ਤੁਸੀਂ ਹਰ ਵਿਗਾੜ ਨਹੀਂ ਫੜ ਸਕੋਗੇ, ਅਤੇ ਲੋੜ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਚੀਜ਼ ਸਭ ਕੁਝ ਬਦਲਦੀ ਹੈ ਉਹ ਹੈ ਇਹ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਉੱਗਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਕਿ ਵਿਚਾਰ ਬੱਸ ਵਿਚਾਰ ਹੈ, ਹਾਲਾਤ ਦਾ ਇੱਕ ਸੰਭਵ ਪਾਠ, ਕੋਈ ਸੁਣਾਇਆ ਗਿਆ ਫ਼ੈਸਲਾ ਨਹੀਂ। ਇੱਕ ਵਾਰ ਵੀ ਇਹ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਅਗਲੀ ਦੁਖਦਾਈ ਕਹਾਣੀ ਜੋ ਤੁਹਾਡਾ ਮਨ ਪਰੋਸੇਗਾ, ਉਸ ਦਾ ਰੋਹਬ ਥੋੜ੍ਹਾ ਘਟ ਜਾਵੇਗਾ। ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਅਗਲੀ ਦਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੋਰ।
ਸਰੋਤ
- Cleveland Clinic, What Are Cognitive Distortions? 8 Examples
- Harvard Health Publishing, How to recognize and tame your cognitive distortions
- NHS, Overview – Cognitive behavioural therapy (CBT)
- National Library of Medicine (PMC), Cognitive Restructuring and Psychotherapy Outcome: A Meta-Analytic Review