ਤੁਸੀਂ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਤੈਅ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਵੀਕਐਂਡ ਪੈਸੇ ਬਾਰੇ ਬੈਠ ਕੇ ਗੱਲ ਕਰਨੀ ਹੈ। ਔਖਾ ਹਿੱਸਾ ਤਾਂ ਇਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਿ ਇਹ ਕੈਲੰਡਰ ਉੱਤੇ ਲਿਖੀ ਗਈ ਹੈ, ਤੁਹਾਡੇ ਦੋਵਾਂ ਬਾਰੇ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਦੱਸਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਹੈ ਇੱਕ ਤਰਤੀਬ, ਤੇ ਤਰਤੀਬ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਘੰਟਾ ਉਸ ਪਾਸੇ ਰੁੜ੍ਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿਹੜਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਫ਼ਿਕਰ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਇੰਝ ਪੈਸੇ ਦੀ ਗੱਲ ਇੱਕ ਜਣੇ ਦੇ ਖ਼ਰਚੇ ਦੀ ਪੜਤਾਲ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਇਸ ਦਾ ਹੱਲ ਸਿੱਧਾ-ਸਾਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ ਗੱਲਬਾਤ ਨਹੀਂ, ਇੱਕ ਮੀਟਿੰਗ ਵਾਂਗ ਚਲਾਓ। ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਉਹੀ ਦਿਨ, ਸੱਠ ਮਿੰਟ, ਮੇਜ਼ ਉੱਤੇ ਟਾਈਮਰ, ਹਰ ਵਾਰ ਉਹੀ ਤਰਤੀਬ, ਤੇ ਉੱਠਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਫ਼ੈਸਲਾ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ।
ਗੱਲ ਪੁਰਾਣੇ ਪੈਸੇ ਦੇ ਝਗੜੇ ਨਿਬੇੜਨ ਦੀ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਵੱਖਰਾ ਕੰਮ ਹੈ। ਇਹ ਤਾਂ ਉਹ ਮੀਟਿੰਗ ਹੈ ਜਿਹੜੀ ਦੋ ਜਣੇ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਾਰ ਕਰਦੇ ਨੇ ਤਾਂ ਜੋ ਝਗੜੇ ਘਟਦੇ ਜਾਣ। ਪੈਸੇ ਦੀਆਂ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਲੜਾਈਆਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਪੈਸੇ ਬਾਰੇ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਪਤਾ ਲੱਗਣ ਬਾਰੇ ਹੁੰਦੀਆਂ ਨੇ, ਤੇ ਮੀਟਿੰਗ ਉਹ ਮਸ਼ੀਨ ਹੈ ਜੋ ਇਸ ਹੈਰਾਨੀ ਨੂੰ ਖ਼ਤਮ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਪੈਸੇ ਦੀ ਗੱਲ ਪੜਤਾਲ ਬਣੇ ਬਿਨਾਂ ਕਿਵੇਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੀਏ?
ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਇੰਝ ਕਰੋ ਕਿ ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਅੰਕੜੇ ਉੱਚੀ ਪੜ੍ਹੇ, ਤੇ ਜਦ ਤੱਕ ਦੋਵੇਂ ਨਾ ਪੜ੍ਹ ਲੈਣ, ਕੋਈ ਟਿੱਪਣੀ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਇੱਕੋ ਨਿਯਮ ਹਜ਼ਾਰ ਚੰਗੇ ਇਰਾਦਿਆਂ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਪੜਤਾਲ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਇੱਕ ਜਣਾ ਦੂਜੇ ਦੇ ਫ਼ੈਸਲਿਆਂ ਦਾ ਲੇਖਾ ਸੁਣਾਵੇ, ਤੇ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪਹਿਲੇ ਦਸ ਮਿੰਟਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਹੋ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਲੋਕ ਇਸ ਗੱਲ ਤੋਂ ਬਚਦੇ ਕਿਉਂ ਨੇ, ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਵੀ ਹੈ। ਕੌਰਨੈੱਲ ਦੀਆਂ ਖੋਜਕਾਰ Emily Garbinsky ਤੇ Suzanne Shu ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪੈਸੇ ਦੇ ਤਣਾਅ ਵਿੱਚ ਸਨ, ਉਹੀ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਨਾਲ ਪੈਸੇ ਦੀ ਗੱਲ ਤੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਬਚਦੇ ਸਨ, ਠੀਕ ਇਸੇ ਲਈ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਜਿਹੇ ਝਗੜੇ ਦੀ ਉਮੀਦ ਸੀ ਜਿਸ ਦਾ ਹੱਲ ਹੀ ਨਾ ਨਿਕਲੇ। ਉਸੇ ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਇਹ ਵੀ ਮਿਲਿਆ ਕਿ ਜਦੋਂ ਸਾਥੀ ਪੈਸੇ ਦੇ ਮਤਭੇਦ ਨੂੰ ਅਜਿਹੀ ਚੀਜ਼ ਸਮਝਦੇ ਸਨ ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ਇੱਕ ਟੀਮ ਵਾਂਗ ਹੱਲ ਕਰ ਸਕਦੇ ਨੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਗੱਲ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਤੇ ਵੱਧ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਸਨ।
ਇਸ ਲਈ ਅੰਕੜੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮਾਹੌਲ ਬਣਾਓ। ਤੁਸੀਂ ਦੋ ਜਣੇ ਹੋ ਜੋ ਇੱਕੋ ਹਾਲਾਤ ਨੂੰ ਮੇਜ਼ ਦੇ ਇੱਕੋ ਪਾਸਿਓਂ ਵੇਖ ਰਹੇ ਨੇ। ਇਹ ਗੱਲ ਹਰ ਵਾਰ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਉੱਚੀ ਕਹੋ, ਜਦ ਤੱਕ ਕਹਿਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੀ ਨਾ ਰਹੇ।
ਸਾਥੀ ਨਾਲ ਪੈਸੇ ਵਾਲੀ ਮੀਟਿੰਗ ਦੀ ਤਰਤੀਬ ਕੀ ਹੋਵੇ?
ਸੱਠ ਮਿੰਟ, ਪੰਜ ਹਿੱਸੇ, ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਉਹੀ ਤਰਤੀਬ ਤਾਂ ਜੋ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਅਗਵਾਈ ਨਾ ਕਰਨੀ ਪਵੇ। ਪੰਜ ਮਿੰਟ ਸ਼ੁਰੂਆਤ, ਵੀਹ ਮਿੰਟ ਅੰਕੜੇ ਪੜ੍ਹਨ, ਪੰਦਰਾਂ ਮਿੰਟ ਇਹ ਵੇਖਣ ਕਿ ਕੀ ਬਦਲਿਆ, ਪੰਦਰਾਂ ਮਿੰਟ ਇੱਕ ਫ਼ੈਸਲਾ ਲੈਣ, ਪੰਜ ਮਿੰਟ ਸਮੇਟਣ।
ਤਰਤੀਬ ਇਹ ਰਹੀ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਿਖੀ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਅੱਜ ਰਾਤ ਹੀ ਚਲਾ ਸਕੋ।
- ਸ਼ੁਰੂਆਤ, ਪੰਜ ਮਿੰਟ। ਟਾਈਮਰ ਚਾਲੂ। ਹਰ ਕੋਈ ਇੱਕ ਵਾਕ ਵਿੱਚ ਦੱਸੇ ਕਿ ਇਸ ਮਹੀਨੇ ਕੀ ਚੰਗਾ ਰਿਹਾ। ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਰਸਮ ਨਹੀਂ, ਇੱਕ ਨਜ਼ਰੀਆ ਹੈ: ਤੁਸੀਂ ਉੱਥੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ ਜੋ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
- ਆਪਣੇ ਅੰਕੜੇ ਪੜ੍ਹੋ, ਵੀਹ ਮਿੰਟ। ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਛੇ ਅੰਕੜੇ ਉੱਚੀ ਪੜ੍ਹੇ, ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਇੱਕੋ ਤਰਤੀਬ ਵਿੱਚ: ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਪੈਸਾ, ਜੋ ਕਰਜ਼ਾ ਤੁਸੀਂ ਦੇਣਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੇਣਾ ਹੈ, ਪੱਕੇ ਖ਼ਰਚੇ, ਇਸ ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਵਾਧੂ ਪੈਸਾ, ਤੇ ਬਚਤ ਦਾ ਸਹਾਰਾ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਪੜ੍ਹ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਦੂਜਾ ਕੁਝ ਨਾ ਬੋਲੇ।
- ਕੀ ਬਦਲਿਆ, ਪੰਦਰਾਂ ਮਿੰਟ। ਹੁਣ ਗੱਲ ਕਰੋ। ਸਿਰਫ਼ ਪਿਛਲੇ ਮਹੀਨੇ ਨਾਲੋਂ ਫ਼ਰਕ ਬਾਰੇ, ਸਾਰੇ ਪੁਰਾਣੇ ਇਤਿਹਾਸ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ।
- ਇੱਕ ਫ਼ੈਸਲਾ, ਪੰਦਰਾਂ ਮਿੰਟ। ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ, ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਸਹਿਮਤੀ ਨਾਲ ਤੇ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ। ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਯੋਜਨਾ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਸਿਸਟਮ ਨਹੀਂ, ਇੱਕ ਤਬਦੀਲੀ।
- ਸਮਾਪਤੀ, ਪੰਜ ਮਿੰਟ। ਫ਼ੈਸਲਾ ਦੁਬਾਰਾ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਸੁਣਾਓ। ਅਗਲੀ ਮੀਟਿੰਗ ਦੀ ਤਾਰੀਖ਼ ਤੈਅ ਕਰੋ। ਟਾਈਮਰ ਵੱਜਦੇ ਸਾਰ ਰੁਕ ਜਾਓ, ਭਾਵੇਂ ਵਾਕ ਵਿਚਾਲੇ ਹੀ ਹੋਵੋ।
ਉਹ ਤਿੰਨ ਨਿਯਮ ਕਿਹੜੇ ਨੇ ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਵਿਗੜਨ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ?
ਤਿੰਨ ਨਿਯਮ, ਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਢਿੱਲ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਹਰ ਇੱਕ ਇੱਕ ਖ਼ਾਸ ਗ਼ਲਤੀ ਨੂੰ ਰੋਕਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਅੰਕੜੇ ਪੜ੍ਹੋ, ਸਾਥੀ ਦੇ ਕਦੇ ਨਹੀਂ। ਪਹਿਲੇ ਤੀਹ ਮਿੰਟਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਫ਼ੈਸਲਾ ਨਹੀਂ। ਤੇ ਹਰ ਮੀਟਿੰਗ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹੀ ਫ਼ੈਸਲਾ, ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ।
ਪਹਿਲਾ ਨਿਯਮ ਪੜਤਾਲ ਨੂੰ ਖ਼ਤਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਹਾਡੇ ਮੂੰਹੋਂ "ਤੂੰ ਖ਼ਰਚ ਕੀਤਾ" ਨਿਕਲ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਸਮਝੋ ਨਿਯਮ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਤੇ ਹੱਲ ਇਹੀ ਹੈ ਕਿ ਆਪਣੇ ਖਾਨੇ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਓ। ਦੂਜਾ ਨਿਯਮ ਅਚਾਨਕ ਹਮਲੇ ਨੂੰ ਰੋਕਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਛੇਵੇਂ ਮਿੰਟ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਫ਼ੈਸਲਾ ਲਗਭਗ ਹਮੇਸ਼ਾ ਫ਼ਿਕਰਮੰਦ ਜਣੇ ਦਾ ਫ਼ੈਸਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਸਾਂਝਾ ਨਹੀਂ। ਤੀਜਾ ਨਿਯਮ ਉਸ ਭੰਵਰ ਨੂੰ ਰੋਕਦਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਦੋ ਜਣੇ ਅੱਠ ਚੀਜ਼ਾਂ ਠੀਕ ਕਰਨ ਤੁਰਦੇ ਨੇ, ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਉੱਤੇ ਵੀ ਸਹਿਮਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਤੇ ਅਖ਼ੀਰ ਇਹ ਮੰਨ ਲੈਂਦੇ ਨੇ ਕਿ ਪੈਸੇ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸਾਡੇ ਲਈ ਨਹੀਂ ਬਣੀਆਂ।
ਇੱਕ ਚੌਥੀ ਗੱਲ ਵੀ ਹੈ, ਜੋ ਨਿਯਮ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਪਰ ਅਪਣਾਉਣ ਲਾਇਕ ਹੈ: ਔਖੀ ਗੱਲ ਦੇਰ ਨਾਲ ਤੇ ਤਿੱਖੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੇ ਨਰਮੀ ਨਾਲ ਛੇੜੋ। Gottman Institute ਵੀ ਇਸੇ ਤਰਕ ਉੱਤੇ ਨਿਯਮਤ ਮੁਲਾਕਾਤ ਦੀ ਸਲਾਹ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਕਿ ਇੱਕ ਪੱਕਾ ਸਮਾਂ ਜਿੱਥੇ ਤੁਸੀਂ ਦੱਸੋ ਕੀ ਠੀਕ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ ਤੇ ਅੱਗੇ ਕੀ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਣ ਤੋਂ ਰੋਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪੈਸੇ ਬਾਰੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲਿਖਤ ਇਹੀ ਨਜ਼ਰੀਆ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਮਸਲੇ ਦੇ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਹੋ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਨਹੀਂ।
ਕੀ ਇਸ ਲਈ ਸਾਂਝਾ ਖਾਤਾ ਹੋਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ?
ਨਹੀਂ। ਸਾਂਝਾ ਪੈਸੇ ਵਾਲਾ ਘੰਟਾ ਸਾਂਝੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਬਾਰੇ ਹੈ, ਸਾਂਝੇ ਖਾਤਿਆਂ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਜੋੜੇ ਸਾਲਾਂ ਬੱਧੀ ਵੱਖੋ-ਵੱਖਰੇ ਖਾਤਿਆਂ ਨਾਲ ਵੀ ਇਹ ਚਲਾਉਂਦੇ ਨੇ।
ਫ਼ਰਕ ਸਮਝਣ ਵਾਲਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਕੀ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕੀ ਸਾਂਝਾ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵੇਖਣਾ ਸਭ ਕੁਝ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਿਹੜਾ ਅੰਕੜਾ ਇੱਕ ਜਣਾ ਇਕੱਲਾ ਚੁੱਕੀ ਫਿਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਹੀਂ ਸਗੋਂ ਮਨ ਦੀ ਹਾਲਤ ਬਣ ਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਕੁਝ ਸਾਂਝੀ ਮਲਕੀਅਤ ਹੋਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ। ਬਹੁਤ ਲੋਕ ਤਿੰਨ ਖਾਤੇ ਰੱਖਦੇ ਨੇ, ਇੱਕ-ਇੱਕ ਆਪਣਾ ਤੇ ਇੱਕ ਸਾਂਝਾ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵੱਖਰੇ ਖਾਤੇ ਮੀਟਿੰਗ ਦੀ ਗਰਮੀ ਵਧਾਉਂਦੇ ਨਹੀਂ, ਘਟਾਉਂਦੇ ਨੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਨਿੱਜੀ ਖਾਤਾ ਇੱਕ ਹੱਦ ਹੈ ਤੇ ਹੱਦਾਂ ਸਾਂਝੀ ਗੱਲਬਾਤ ਨੂੰ ਔਖਾ ਨਹੀਂ, ਸੌਖਾ ਬਣਾਉਂਦੀਆਂ ਨੇ।
ਢਾਂਚਾ ਜੋ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਪਹਿਲੀ ਮੀਟਿੰਗ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਗੱਲ ਜ਼ਰੂਰ ਤੈਅ ਕਰੋ: ਉਹ ਰਕਮ ਜਿਸ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਖ਼ਰਚ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੁਸੀਂ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਦੱਸੋਗੇ, ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਏਨੀ ਉੱਚੀ ਰੱਖੋ ਕਿ ਸਬਜ਼ੀ-ਭਾਜੀ ਲਈ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾ ਮੰਗਣੀ ਪਵੇ, ਤੇ ਏਨੀ ਨੀਵੀਂ ਕਿ ਕੁਝ ਵੀ ਅਚਾਨਕ ਸਾਹਮਣੇ ਨਾ ਆਵੇ। ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਤੈਅ ਕੀਤਾ ਉਹ ਇੱਕ ਅੰਕੜਾ ਆਮ ਖ਼ਰਚੇ ਨੂੰ ਅਜਿਹੀ ਗੱਲਬਾਤ ਬਣਨ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਰਨੀ।
ਜੇ ਸਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਦੀ ਕਮਾਈ ਦੂਜੇ ਨਾਲੋਂ ਕਿਤੇ ਵੱਧ ਹੋਵੇ ਤਾਂ?
ਤਾਂ ਖੁੱਲ੍ਹ ਕੇ ਤੈਅ ਕਰੋ ਕਿ ਯੋਗਦਾਨ ਕਿਵੇਂ ਪਵੇਗਾ, ਇੱਕ ਵਾਰ, ਤੇ ਲਿਖ ਲਓ, ਕਿਉਂਕਿ ਇੱਥੇ ਗੜਬੜ ਹਿਸਾਬ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਗੜਬੜ ਉਦੋਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਜਣਾ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਹਿਸਾਬ ਰੱਖੀ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦੂਜਾ ਸਮਝਦਾ ਹੈ ਕਿ ਗੱਲ ਮੁੱਕ ਗਈ ਸੀ।
ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਜੋੜੇ ਸਾਂਝੇ ਖ਼ਰਚਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕਮਾਈ ਦੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ ਹਿੱਸਾ ਪਾਉਂਦੇ ਨੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਦੋਵਾਂ ਕੋਲ ਆਪਣਾ ਲਗਭਗ ਬਰਾਬਰ ਪੈਸਾ ਬਚੇ। ਇਹ ਵਧੀਆ ਜਵਾਬ ਹੈ ਪਰ ਇੱਕੋ-ਇੱਕ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਤੋਂ ਕਿਤੇ ਵੱਧ ਮਾਇਨੇ ਇਹ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਫ਼ੈਸਲਾ ਰਲ ਕੇ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਸਾਫ਼ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਕਮਾਈ ਬਦਲਣ ਉੱਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ, ਨਾ ਕਿ ਚਾਰ ਸਾਲ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਪੁਰਾਣਾ ਹੁੰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਇਸ ਗੱਲਬਾਤ ਦਾ ਦੂਜਾ ਅੱਧ ਘੱਟ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ ਪਰ ਵੱਧ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ। ਘੱਟ ਕਮਾਉਣ ਵਾਲੇ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਪੇ ਹੀ ਸਸਤਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਜਿਹੜੀ ਮੀਟਿੰਗ ਇੱਕ ਜਣੇ ਦੀ ਕਮਾਈ ਨੂੰ ਅਸਲ ਯੋਗਦਾਨ ਤੇ ਬਾਕੀ ਸਭ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਮਦਦ ਮੰਨਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਚੁੱਪ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ, ਤੇ ਚੁੱਪ ਹੋਈ ਮੀਟਿੰਗ ਬੰਦ ਹੋਣ ਦੇ ਕੰਢੇ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਜ਼ਰੂਰੀ ਚੀਜ਼ ਟਾਈਮਰ ਕਿਉਂ ਹੈ
ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਅਧਿਕਾਰ ਤੁਹਾਡੇ ਦੋਵਾਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਮੇਜ਼ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਹੀ ਗੱਲ ਇਸ ਨੂੰ ਮਹੀਨੇ ਦਰ ਮਹੀਨੇ ਟਿਕਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਟਾਈਮਰ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਮੀਟਿੰਗ ਖ਼ਤਮ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਇਹ ਕਹਿਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਬਣਨਾ ਪੈਂਦਾ ਕਿ ਬੱਸ ਕਰੋ, ਯਾਨੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਇਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ ਕਿ ਦੂਜਾ ਭੱਜਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਦਾ ਮਤਲਬ ਇਹ ਵੀ ਹੈ ਕਿ ਘੰਟਾ ਸੀਮਤ ਹੈ, ਤੇ ਸੀਮਤ ਘੰਟੇ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਅਗਲੇ ਮਹੀਨੇ ਦੁਬਾਰਾ ਹਾਂ ਕਰ ਦਿਓਗੇ, ਜਦਕਿ ਬਿਨਾਂ ਹੱਦ ਵਾਲੀ ਪੈਸੇ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਤੋਂ ਲੋਕ ਪਹਿਲਾਂ ਡਰਨ ਲੱਗਦੇ ਨੇ ਤੇ ਫਿਰ ਟਾਲਣ। ਤਰਤੀਬ ਵੀ ਇਹੀ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹੈ: ਜਦੋਂ ਢਾਂਚਾ ਹੀ ਤੈਅ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੌਣ ਕਦੋਂ ਬੋਲੇਗਾ, ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਿਯਮ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਬਣਨਾ ਪੈਂਦਾ।
ਬਾਰਾਂ ਵਾਰ ਇਹ ਕਰੋ ਤੇ ਕੁਝ ਅਜਿਹਾ ਬਦਲੇਗਾ ਜੋ ਇਸ ਵਿੱਚ ਲਏ ਕਿਸੇ ਵੀ ਇੱਕ ਫ਼ੈਸਲੇ ਨਾਲੋਂ ਕੀਮਤੀ ਹੈ। ਪੈਸਾ ਉਹ ਬੋਝ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਹਰ ਵੇਲੇ ਚੁੱਕੀ ਫਿਰਦੇ ਹੋ, ਸਗੋਂ ਇੱਕ ਮੁਲਾਕਾਤ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹੋ। ਇਸ ਨਾਲ ਦੋਵਾਂ ਦਾ ਬਹੁਤ ਸਾਰਾ ਆਮ ਦਿਨਾਂ ਵਾਲਾ ਧਿਆਨ ਖ਼ਾਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਧਿਆਨ ਹੀ ਉਸ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਉੱਤੇ ਲੱਗਣਾ ਸੀ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਰਲ ਕੇ ਬਣਾ ਰਹੇ ਹੋ।
ਸਰੋਤ
- Cornell Chronicle, The cost of silence: Financial stress mutes couples' communication
- The Gottman Institute, How to Have a State of the Union Meeting
- The Gottman Institute, Talking About Finances: A Touchy Topic Made Easier for Couples