ਚਿੰਤਾ ਬਨਾਮ ਚਿੰਤਾ ਦਾ ਰੋਗ: ਫ਼ਰਕ ਕਿਵੇਂ ਪਛਾਣਿਆ ਜਾਵੇ

ਚਿੰਤਾ ਦੀ ਬਦਨਾਮੀ ਓਨੀ ਬਣਦੀ ਨਹੀਂ ਜਿੰਨੀ ਹੋਈ ਪਈ ਹੈ। ਵੱਡੀ ਇੰਟਰਵਿਊ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਧੜਕਦਾ ਦਿਲ। ਬੱਚੇ ਦੇ ਘਰ ਦੇਰ ਨਾਲ ਪਰਤਣ ਉੱਤੇ ਢਿੱਡ ਵਿੱਚ ਪੈਂਦੀ ਗੰਢ। ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਾਗਦਿਆਂ ਉਸ ਗੱਲਬਾਤ ਦਾ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਚੱਲਦਾ ਰੀਪਲੇਅ ਜੋ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਗਈ ਸੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਵੀ ਖ਼ਰਾਬੀ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਸਰੀਰ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਚਿੰਤਾ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣਾ ਅਲਾਰਮ ਸਿਸਟਮ ਹੈ, ਅਤੇ ਬਹੁਤੀ ਵਾਰ ਇਹ ਬਿਲਕੁਲ ਉਵੇਂ ਹੀ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ: ਤੁਹਾਡਾ ਧਿਆਨ ਕਿਸੇ ਅਹਿਮ ਹੋ ਸਕਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਵੱਲ ਮੋੜਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਸ ਨਾਲ ਨਜਿੱਠਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਮੁਸ਼ਕਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇਹੀ ਅਲਾਰਮ ਅਟਕ ਵੀ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਉਦੋਂ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਜਵਾਬ ਦੇਣ ਲਈ ਕੁਝ ਹੁੰਦਾ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਜਾਂ ਪਲ ਲੰਘ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਬਾਅਦ ਤੱਕ ਵੱਜਦਾ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਇੰਨਾ ਉੱਚਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਬਾਕੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੀ ਦੱਬ ਜਾਵੇ। ਮੋਟੇ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਇਹੀ ਲਕੀਰ ਹੈ ਆਮ ਚਿੰਤਾ ਅਤੇ ਚਿੰਤਾ ਦੇ ਰੋਗ ਵਿਚਕਾਰ। ਅਤੇ ਇਹ ਜਾਣਨਾ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਲਕੀਰ ਦੇ ਕਿਸ ਪਾਸੇ ਹੋ, ਇਹ ਬਦਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅੱਗੇ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਇਹ ਕੋਈ ਅਜਿਹੀ ਕੁਇਜ਼ ਨਹੀਂ ਜਿਸਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਤਸ਼ਖ਼ੀਸ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਕੋਈ ਮਾਹਿਰ ਹੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਰਨੀ ਵੀ ਉਸੇ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਇਸ਼ਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਇੰਨਾ ਪੜ੍ਹਨਾ ਜ਼ਰੂਰ ਸਿੱਖ ਸਕਦੇ ਹੋ ਕਿ ਪਤਾ ਲੱਗ ਜਾਵੇ ਕਿ ਇਹ ਬੱਸ ਇੱਕ ਔਖਾ ਦੌਰ ਹੈ ਜਾਂ ਕੋਈ ਅਜਿਹੀ ਚੀਜ਼ ਜਿਸਨੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸਹਾਰੇ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ। ਆਓ ਦੇਖੀਏ ਕਿਵੇਂ।

ਆਮ ਚਿੰਤਾ ਕਿਹੋ ਜਿਹੀ ਦਿਸਦੀ ਹੈ

ਆਮ ਚਿੰਤਾ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਬੱਝੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਕੋਈ ਕਾਰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਹਿਸਾਸ ਲਗਭਗ ਉਸਦੇ ਮੇਚ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਫਲਾਈਟ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਘਬਰਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਡਾਕ ਦੇਖਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨਹੀਂ। ਜਿਸ ਹਫ਼ਤੇ ਪੈਸੇ ਤੰਗ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਉਦੋਂ ਬਿੱਲਾਂ ਦਾ ਫ਼ਿਕਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਤਨਖ਼ਾਹ ਆਉਂਦਿਆਂ ਹੀ ਸੌਖ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਇਹ ਆਮ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਕੁਝ ਕੰਮ ਦਾ ਵੀ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਪ੍ਰੈਜ਼ੈਂਟੇਸ਼ਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੀ ਹਲਕੀ ਘਬਰਾਹਟ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੁਸਤ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਡੈੱਡਲਾਈਨ ਦਾ ਹਲਕਾ ਜਿਹਾ ਡਰ ਤੁਹਾਥੋਂ ਕੰਮ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਵਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੀ ਚਿੰਤਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਤਿਆਰੀ ਕਰਨ, ਦੁਬਾਰਾ ਜਾਂਚਣ, ਹਾਜ਼ਰ ਹੋਣ ਵੱਲ ਧੱਕਦੀ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਇਹ ਸਿਸਟਮ ਆਪਣਾ ਫ਼ਰਜ਼ ਨਿਭਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਅਤੇ ਫਿਰ ਇਹ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਅਹਿਸਾਸ ਉੱਠਦਾ ਹੈ, ਸਿਖਰ ਛੂੰਹਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਾਲਾਤ ਸੁਲਝਦਿਆਂ ਜਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਜਿੱਠ ਲੈਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੱਧਮ ਪੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਭਾਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਨਿਚੋੜੇ ਹੋਏ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰੋ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਹੇਠਾਂ ਉਤਰ ਆਉਂਦੇ ਹੋ। NHS ਇਸਨੂੰ ਸਿੱਧੇ ਲਫ਼ਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: ਲਗਭਗ ਹਰ ਕੋਈ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਚਿੰਤਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਕੁਝ ਗ਼ਲਤ ਹੈ।

ਤਾਂ ਰੋਜ਼ਮੱਰਾ ਵਾਲੀ ਚਿੰਤਾ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਚੁੱਪ ਜਿਹੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਹਨ। ਇਸਦਾ ਕੋਈ ਕਾਰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕਾਰਨ ਦੇ ਮੇਚ ਦੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਅਤੇ ਇਹ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਇਹ ਰੋਗ ਵੱਲ ਢਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ

ਚਿੰਤਾ ਦਾ ਰੋਗ ਉਦੋਂ ਬਣਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਇਹ ਤਿੰਨੇ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਫ਼ਿਕਰ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ। ਇਹ ਖ਼ਤਰੇ ਦੇ ਆਕਾਰ ਨਾਲ ਮੇਲ ਖਾਣਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਇਹ ਬੰਦ ਹੋਣਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। National Institute of Mental Health ਇਸਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਲਫ਼ਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸਦਾ ਹੈ: ਚਿੰਤਾ ਜਾਂਦੀ ਨਹੀਂ, ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਾਲਾਤ ਵਿੱਚ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਵਧ ਵੀ ਸਕਦੀ ਹੈ।

ਕੁਝ ਨਮੂਨੇ ਇਸ ਬਦਲਾਅ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨਦੇਹੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।

• ਫ਼ਿਕਰ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਦੇਖ ਸਕਦੇ ਹੋ ਕਿ ਕੋਈ ਡਰ ਹੱਦੋਂ ਵੱਧ ਹੈ ਅਤੇ ਫਿਰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਮਝਾ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦੇ। ਬੰਦ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਟਨ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
• ਇਹ ਫੈਲਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਸਾਫ਼ ਫ਼ਿਕਰ ਦੀ ਥਾਂ ਇਹ ਤੁਹਾਡੀ ਸਿਹਤ ਤੋਂ ਨੌਕਰੀ, ਨੌਕਰੀ ਤੋਂ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਤੋਂ ਗੱਡੀ ਵਿੱਚੋਂ ਆਈ ਕਿਸੇ ਆਵਾਜ਼ ਤੱਕ ਟੱਪਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਕਿਤੇ ਟਿਕਦਾ ਨਹੀਂ।
• ਇਹ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਾਹਿਰ ਜਨਰਲਾਈਜ਼ਡ ਐਂਗਜ਼ਾਇਟੀ ਡਿਸਆਰਡਰ ਨੂੰ ਤੋਲਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਕਸਰ ਅਜਿਹਾ ਫ਼ਿਕਰ ਦੇਖਦੇ ਹਨ ਜੋ ਲਗਭਗ ਛੇ ਮਹੀਨਿਆਂ ਤੋਂ ਬਹੁਤੇ ਦਿਨ ਮੌਜੂਦ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਚਿੰਤਾ ਦੀਆਂ ਹੋਰ ਹਾਲਤਾਂ ਇਸ ਤੋਂ ਕਿਤੇ ਛੇਤੀ ਵੀ ਆ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ।
• ਇਹ ਤੁਹਾਥੋਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਖੋਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਟਾਲਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹੋ। ਸਮਾਗਮ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਫ਼ੋਨ ਨਹੀਂ ਚੁੱਕਦੇ, ਮੌਕਾ ਠੁਕਰਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਘਰੋਂ ਘੱਟ ਨਿਕਲਦੇ ਹੋ। ਚਿੰਤਾ ਹੁਣ ਤੁਹਾਡੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਰਾਖੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੀ। ਉਹ ਇਸਨੂੰ ਸੁੰਗੇੜ ਰਹੀ ਹੈ।
• ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਦਿਸਦਾ ਹੈ। ਨੀਂਦ ਦੀ ਖ਼ਰਾਬੀ। ਭੀਚਿਆ ਹੋਇਆ ਜਬਾੜਾ। ਢਿੱਡ ਜੋ ਟਿਕਦਾ ਨਹੀਂ। ਲਗਾਤਾਰ ਤਣੇ ਰਹਿਣ ਕਰਕੇ ਦੁਖਦੇ ਪੱਠੇ। ਅਜਿਹੀ ਥਕਾਵਟ ਜੋ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ।

ਸਭ ਤੋਂ ਕੰਮ ਦਾ ਸਵਾਲ ਆਖ਼ਰੀ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਕੀ ਇਹ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਅੜਿੱਕਾ ਪਾ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਜਿਹੜਾ ਫ਼ਿਕਰ ਔਖਾ ਤਾਂ ਹੈ ਪਰ ਤੁਹਾਡੇ ਜੀਣ ਦੇ ਢੰਗ ਨੂੰ ਖ਼ਾਸ ਨਹੀਂ ਬਦਲਦਾ, ਉਹ ਇੱਕ ਗੱਲ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਫ਼ਿਕਰ ਤੁਹਾਡੇ ਦਿਨਾਂ ਨੂੰ ਨਵੇਂ ਸਿਰਿਓਂ ਘੜ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਇਹ ਤੈਅ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਕਰੋਗੇ, ਕਿੱਥੇ ਜਾਓਗੇ ਅਤੇ ਕਿਸਨੂੰ ਮਿਲੋਗੇ, ਉਹ ਉਸ ਕਿਸਮ ਦਾ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਕਿਸੇ ਮਾਹਿਰ ਕੋਲ ਲੈ ਜਾਣਾ ਬਣਦਾ ਹੈ।

ਇਸ ਸਵਾਲ ਨੂੰ ਠੋਸ ਬਣਾ ਕੇ ਦੇਖਣਾ ਮਦਦ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਦੋ ਜਣਿਆਂ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕਰੋ, ਦੋਵੇਂ ਕੰਮ ਦੀ ਪ੍ਰੈਜ਼ੈਂਟੇਸ਼ਨ ਬਾਰੇ ਚਿੰਤਤ। ਪਹਿਲੇ ਦਾ ਪਿਛਲੀ ਰਾਤ ਜੀਅ ਕੱਚਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਨੀਂਦ ਮਾੜੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਪ੍ਰੈਜ਼ੈਂਟੇਸ਼ਨ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੁਪਹਿਰ ਤੱਕ ਠੀਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੂਜਾ ਤਿੰਨ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਤੋਂ ਇਸ ਤੋਂ ਡਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਬਚ ਨਿਕਲਣ ਦੇ ਰਾਹ ਸੋਚੀ ਬੈਠਾ ਹੈ, ਪਿਛਲੇ ਮਹੀਨੇ ਇਸੇ ਕਾਰਨ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਮੀਟਿੰਗ ਤੋਂ ਬੀਮਾਰੀ ਦਾ ਬਹਾਨਾ ਲਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਹੁਣ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ ਹੈ ਕਿ ਕੀ ਇਹ ਨੌਕਰੀ ਇੰਨੀ ਕੀਮਤ ਦੇ ਲਾਇਕ ਵੀ ਹੈ। ਕਾਰਨ ਇੱਕੋ। ਰਿਸ਼ਤਾ ਬਿਲਕੁਲ ਵੱਖਰਾ। ਮਾਪ ਅਹਿਸਾਸ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਮਾਪ ਉਹ ਪੈੜ ਹੈ ਜੋ ਇਹ ਤੁਹਾਡੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਉੱਤੇ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਇਹ ਇੱਕ ਤੋਂ ਵੱਧ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ

ਲੋਕ ਕਈ ਵਾਰ ਸਮਝਦੇ ਹਨ ਕਿ ਚਿੰਤਾ ਦੇ ਰੋਗ ਦਾ ਮਤਲਬ ਇੱਕੋ ਚੀਜ਼ ਹੈ: ਉਹ ਇਨਸਾਨ ਜੋ ਹਰ ਗੱਲ ਦਾ ਫ਼ਿਕਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਇੱਕ ਰੂਪ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਮ ਵੀ, ਪਰ ਇਹ ਪਰਿਵਾਰ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ। ਮੋਟੇ-ਮੋਟੇ ਰੂਪ ਜਾਣ ਲੈਣੇ ਚੰਗੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਹੀ ਮਦਦ ਕੁਝ ਹੱਦ ਤੱਕ ਇਸ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸ ਨਾਲ ਨਜਿੱਠ ਰਹੇ ਹੋ।

• ਜਨਰਲਾਈਜ਼ਡ ਐਂਗਜ਼ਾਇਟੀ ਡਿਸਆਰਡਰ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਘੁੰਮਦਾ ਫ਼ਿਕਰ ਹੈ। ਇਹ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਡਰ ਨਾਲ ਬੱਝਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇਹ ਵਿਸ਼ੇ ਤੋਂ ਵਿਸ਼ੇ ਵੱਲ ਤੁਰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਬਹੁਤੇ ਦਿਨ, ਅਕਸਰ ਆਮ ਜਿਹੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਬਾਰੇ, ਅਤੇ ਥਕਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਇਸੇ ਲਈ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਹੱਲ ਕਰਨ ਲਈ ਕੋਈ ਇੱਕ ਮਸਲਾ ਹੈ ਹੀ ਨਹੀਂ।
• ਪੈਨਿਕ ਡਿਸਆਰਡਰ ਦਾ ਕੇਂਦਰ ਪੈਨਿਕ ਅਟੈਕ ਹਨ, ਯਾਨੀ ਡਰ ਦੇ ਅਚਾਨਕ, ਤਿੱਖੇ ਹੱਲੇ ਜੋ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਖ਼ਤ ਸਰੀਰਕ ਲੱਛਣ ਨਾਲ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ: ਧੜਕਦਾ ਦਿਲ, ਸਾਹ ਚੜ੍ਹਨਾ, ਇਹ ਅਹਿਸਾਸ ਕਿ ਕੁਝ ਬਹੁਤ ਗ਼ਲਤ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਅਟੈਕਾਂ ਨੂੰ ਰੋਗ ਉਹ ਸਹਿਮ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਅਗਲੇ ਅਟੈਕ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਤੁਹਾਡੀ ਪੂਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦੁਆਲੇ ਢਾਲਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
• ਸੋਸ਼ਲ ਐਂਗਜ਼ਾਇਟੀ ਡਿਸਆਰਡਰ ਦੂਜਿਆਂ ਸਾਹਮਣੇ ਪਰਖੇ ਜਾਣ ਜਾਂ ਸ਼ਰਮਿੰਦਾ ਹੋਣ ਦਾ ਹੱਦੋਂ ਵੱਧ ਡਰ ਹੈ। ਇਹ ਸੰਗਾਊਪੁਣੇ ਤੋਂ ਕਿਤੇ ਅੱਗੇ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਇਹ ਆਮ ਮੇਲ-ਮਿਲਾਪ ਨੂੰ, ਕੋਈ ਮੀਟਿੰਗ, ਫ਼ੋਨ ਕਾਲ, ਲੋਕਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਖਾਣਾ, ਸੱਚਮੁੱਚ ਖ਼ਤਰੇ ਵਰਗਾ ਬਣਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
• ਫੋਬੀਆ ਤਿੱਖੇ, ਖ਼ਾਸ ਡਰ ਹਨ, ਅਕਸਰ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਚੀਜ਼ ਜਾਂ ਹਾਲਾਤ ਦੇ, ਇੰਨੇ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਕਿ ਲੋਕ ਉਸ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਢਾਂਚਾ ਹੀ ਬਦਲ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।

ਇਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਰਲਦੇ-ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ ਇੱਕੋ ਵੇਲੇ ਇੱਕ ਤੋਂ ਵੱਧ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਂ ਲੈਣ ਦਾ ਮਕਸਦ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਖ਼ਾਨੇ ਵਿੱਚ ਫਿੱਟ ਕਰਨਾ ਨਹੀਂ। ਮਕਸਦ ਇਹ ਪਛਾਣਨਾ ਹੈ ਕਿ "ਮੈਨੂੰ ਚਿੰਤਾ ਦਾ ਰੋਗ ਹੈ" ਹਰ ਇਨਸਾਨ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਵੱਖਰਾ ਦਿਸ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਾਹਿਰ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੇਗਾ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਹਿੱਸੇ ਕਿਹੜਾ ਰੂਪ ਆਇਆ ਹੈ।

ਇਸਨੂੰ ਨਾਂ ਦੇਣਾ ਕਿਉਂ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ

ਇਹ ਸਭ ਹੱਥ ਹਿਲਾ ਕੇ ਟਾਲ ਦੇਣ ਦਾ ਮਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸਟ੍ਰੈੱਸ ਤਾਂ ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਇਸਦਾ ਵੱਡਾ ਮਸਲਾ ਨਹੀਂ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ। ਪਰ ਇਹ ਫ਼ਰਕ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਠੱਪਾ ਲਾਉਣ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਸਹੀ ਮਸਲੇ ਲਈ ਸਹੀ ਮਦਦ ਲੈਣ ਬਾਰੇ ਹੈ।

ਜੇ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਮ ਚਿੰਤਾ ਹੈ ਜੋ ਕਿਸੇ ਦੌਰ ਵਿੱਚ ਭਖੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਤਾਂ ਰੋਜ਼ਮੱਰਾ ਦੇ ਸੰਦ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮਦਦ ਕਰਦੇ ਹਨ: ਟਿਕਵੀਂ ਨੀਂਦ, ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਣਾ, ਕੈਫ਼ੀਨ ਘਟਾਉਣੀ, ਕਿਸੇ ਭਰੋਸੇ ਵਾਲੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨੀ, ਸਾਹ ਦਾ ਕੋਈ ਅਭਿਆਸ ਜੋ ਲੋੜ ਵੇਲੇ ਵਰਤ ਸਕੋ। ਇਹ ਅਸਲੀ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਕਰਨੇ ਬਣਦੇ ਹਨ ਭਾਵੇਂ ਕਲੀਨਿਕਲ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਕੁਝ ਗ਼ਲਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ।

ਜੇ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਚਿੰਤਾ ਦਾ ਰੋਗ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹੀ ਸੰਦ ਅਜੇ ਵੀ ਮਦਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਹੁਣ ਇਹ ਨਾਲ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਹਨ, ਪੂਰਾ ਇਲਾਜ ਨਹੀਂ। ਕਿਸੇ ਕਲੀਨਿਕਲ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਛਾ-ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਕੁਝ ਡੂੰਘੇ ਸਾਹਾਂ ਨਾਲ ਦੰਦ ਭੀਚ ਕੇ ਲੰਘਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਇੰਝ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਚੋਂਦੀ ਕਿਸ਼ਤੀ ਨੂੰ ਚਾਹ ਦੇ ਕੱਪ ਨਾਲ ਖ਼ਾਲੀ ਕਰਨਾ। ਕੁਝ ਦੇਰ ਤੁਸੀਂ ਕਰ ਲਓਗੇ। ਇਹ ਥਕਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੋਰੀ ਬੰਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।

ਹੁਣ ਉਹ ਗੱਲ ਜੋ ਇਸਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਸੌਖਾ ਕਰ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਚਿੰਤਾ ਦੇ ਰੋਗ ਦੁਨੀਆ ਦੀਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਆਮ ਸਿਹਤ ਹਾਲਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਨ, ਯਾਨੀ ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਹੋ ਅਤੇ ਇਹ ਰਾਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਬਹੁਤਿਆਂ ਦਾ ਤੁਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਇਲਾਜਯੋਗ ਹਾਲਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵੀ ਹਨ। ਮਿਆਰੀ ਤਰੀਕੇ (ਟਾਕ ਥੈਰੇਪੀ, ਕੁਝ ਦਵਾਈਆਂ, ਜਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦਾ ਮੇਲ) ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਇੱਕ ਥੈਰੇਪੀ, ਕੌਗਨਿਟਿਵ ਬਿਹੇਵੀਅਰਲ ਥੈਰੇਪੀ, ਦਾ ਰਿਕਾਰਡ ਪੱਕਾ ਹੈ। ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਖ਼ਾਸ ਸੋਚਾਂ ਅਤੇ ਵਿਹਾਰਾਂ ਨੂੰ ਬਦਲਣ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੀ ਮਦਦ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਚਿੰਤਾ ਨੂੰ ਪਲਦੇ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਸਿਰਫ਼ ਅਹਿਸਾਸ ਦੇ ਲੰਘ ਜਾਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ। ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕੋਈ ਉਮਰ ਕੈਦ ਨਹੀਂ। ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਮਸਲਾ ਹੈ ਜਿਸਦੇ ਹੱਲ ਜਾਣੇ-ਪਛਾਣੇ ਹਨ।

ਕੁਝ ਖਰੇ ਧੁੰਦਲੇ ਪਾਸੇ

ਅਸਲ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਸਾਫ਼-ਸੁਥਰੇ ਖ਼ਾਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਵੰਡੀ ਜਾਂਦੀ, ਇਸ ਲਈ ਕੁਝ ਗੱਲਾਂ ਖੁੱਲ੍ਹ ਕੇ ਕਹਿਣੀਆਂ ਬਣਦੀਆਂ ਹਨ।

ਮਦਦ ਦੇ ਹੱਕਦਾਰ ਹੋਣ ਲਈ ਤੁਹਾਡਾ ਸਭ ਤੋਂ ਬੁਰੇ ਹਾਲ ਵਿੱਚ ਹੋਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ। ਪਹਿਲਾਂ ਪਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਦੁੱਖ ਦੀ ਕੋਈ ਹੱਦ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਤਕਲੀਫ਼ ਨਹੀਂ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੱਕਦਾਰ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੋਵੇ। ਜੇ ਚਿੰਤਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੰਨਾ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਪੜ੍ਹ ਰਹੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨ ਲਈ ਇੰਨਾ ਕਾਰਨ ਹੀ ਕਾਫ਼ੀ ਹੈ।

ਸੋਗ, ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਤਬਦੀਲੀਆਂ ਅਤੇ ਸੱਚਮੁੱਚ ਔਖੇ ਹਾਲਾਤ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀ ਅਜਿਹੀ ਚਿੰਤਾ ਪੈਦਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ ਜੋ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਫਿਰ ਵੀ ਸਹਾਰੇ ਦੇ ਲਾਇਕ ਹੈ। "ਮੇਰਾ ਇੰਝ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨਾ ਸੁਭਾਵਿਕ ਹੈ" ਅਤੇ "ਇਹ ਭਾਰ ਚੁੱਕਣ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਕੁਝ ਮਦਦ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ" ਦੋਵੇਂ ਇੱਕੋ ਵੇਲੇ ਸੱਚ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਰੱਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।

ਚਿੰਤਾ ਸਰੀਰਕ ਭੇਸ ਵੀ ਧਾਰ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਜਾਂ ਢਿੱਡ ਦੇ ਫ਼ਿਕਰ ਵਿੱਚ ਡਾਕਟਰ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਹੇਠਾਂ ਚੱਲਦਾ ਇੰਜਣ ਸਾਰਾ ਸਮਾਂ ਚਿੰਤਾ ਹੀ ਸੀ। ਇਸ ਨਾਲ ਲੱਛਣ ਝੂਠੇ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਂਦੇ। ਚਿੰਤਾ ਦਾ ਵੱਡਾ ਹਿੱਸਾ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਛਾਤੀ ਦੀ ਜਕੜਨ ਜਾਂ ਘੁਲਦਾ-ਉੱਬਲਦਾ ਢਿੱਡ ਓਨੇ ਹੀ ਅਸਲੀ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ ਜਿੰਨੀ ਕੋਈ ਸਕੈਨ ਵਿੱਚ ਲੱਭੀ ਚੀਜ਼।

ਅਤੇ ਲਕੀਰ ਆਪ ਵੀ ਹਿੱਲ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਆਮ ਚਿੰਤਾ ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਡੂੰਘੀ ਹੋ ਕੇ ਰੋਗ ਬਣ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਲਗਾਤਾਰ ਤਣਾਅ ਹੇਠ, ਅਤੇ ਰੋਗ ਸਹੀ ਦੇਖਭਾਲ ਨਾਲ ਮੁੜ ਸੰਭਲਣ ਵਾਲੇ ਪਾਸੇ ਪਰਤ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਦਾ ਫ਼ੈਸਲਾ ਨਹੀਂ। ਕਦੇ-ਕਦੇ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਝਾਤੀ ਮਾਰਨੀ ਬਣਦੀ ਹੈ, ਹਰ ਅਹਿਸਾਸ ਉੱਤੇ ਪਹਿਰਾ ਦੇਣ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਇਹ ਦੇਖਣ ਲਈ ਕਿ ਕਿਤੇ ਮੌਸਮ ਬਦਲ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ।

ਜਵਾਬ ਮਿਲਣ ਉੱਤੇ ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ

ਜੇ ਇਹ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਰੋਜ਼ਮੱਰਾ ਵਾਲੀ ਕਿਸਮ ਪਛਾਣ ਆਈ ਹੈ, ਤਾਂ ਚੰਗਾ ਹੈ। ਬੁਨਿਆਦੀ ਗੱਲਾਂ ਦਾ ਖ਼ਿਆਲ ਰੱਖੋ, ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਥੋੜ੍ਹੇ ਨਰਮ ਰਹੋ, ਅਤੇ ਹਲਕੀ ਜਿਹੀ ਨਜ਼ਰ ਰੱਖੋ ਕਿ ਇਹ ਵਧ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਰਹੀ।

ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੂਜੀ ਕਿਸਮ ਪਛਾਣ ਆਈ ਹੈ, ਉਹ ਫ਼ਿਕਰ ਜੋ ਹਟਦਾ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਕਾਰਨਾਂ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਜਿਸਨੇ ਤੁਹਾਡੇ ਦਿਨਾਂ ਦੁਆਲੇ ਵਾੜ ਲਾਉਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਅਗਲਾ ਕਦਮ ਕਿਸੇ ਮਾਹਿਰ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਹੈ। ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਲਈ ਤੁਹਾਡਾ ਆਮ ਫੈਮਿਲੀ ਡਾਕਟਰ ਵਧੀਆ ਥਾਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਕਸਰ ਸਭ ਤੋਂ ਸੌਖਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਵੀ। ਥੈਰੇਪਿਸਟ ਜਾਂ ਕਾਊਂਸਲਰ ਵੀ ਓਨੇ ਹੀ ਠੀਕ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਬਿਲਕੁਲ ਉਹੀ ਦੱਸ ਸਕਦੇ ਹੋ ਜੋ ਕਿਸੇ ਦੋਸਤ ਨੂੰ ਦੱਸਦੇ: ਕੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਕਿੰਨੀ ਵਾਰ, ਅਤੇ ਇਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੀ ਕਰਨ ਤੋਂ ਰੋਕ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਸੁਣਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਨਾ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕੰਮ ਹੈ।

ਇਹ ਜਾਣ ਲੈਣਾ ਵੀ ਕੰਮ ਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਪਹਿਲੀ ਗੱਲਬਾਤ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕਿਹੋ ਜਿਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਦਾ ਡਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਬਹੁਤਾ ਕਰਕੇ ਸਵਾਲ ਹੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਕਦੋਂ ਤੋਂ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਕਰਨਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਹੀ ਲਫ਼ਜ਼ਾਂ ਜਾਂ ਸੁਥਰੀ ਕਹਾਣੀ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਉਲਝੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਪਹੁੰਚਣਾ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਨ ਦਾ ਬਿਲਕੁਲ ਆਮ ਤਰੀਕਾ ਹੈ।

ਇੱਕ ਹੋਰ ਗੱਲ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮਾਅਨੇ ਰੱਖਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਹਾਡੀ ਚਿੰਤਾ ਕਦੇ ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਵੇ ਕਿ ਲੱਗੇ ਹੁਣ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਤੁਰਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਦੇ ਖ਼ਿਆਲ ਆਉਣ ਲੱਗਣ, ਤਾਂ ਇਹ ਕਿਸੇ-ਦਿਨ ਵਾਲੀ ਗੱਲਬਾਤ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਹੁਣੇ ਹੱਥ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਸੰਕਟ ਹੈਲਪਲਾਈਨ, ਡਾਕਟਰ, ਜਾਂ ਭਰੋਸੇ ਵਾਲੇ ਕਿਸੇ ਇਨਸਾਨ ਵੱਲ, ਅੱਜ ਹੀ। ਪੁੱਛਣ ਲਈ ਸਭ ਕੁਝ ਸੁਲਝਿਆ ਹੋਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ। ਬੱਸ ਪੁੱਛਣਾ ਹੀ ਕਾਫ਼ੀ ਹੈ।

ਮਕਸਦ ਕਦੇ ਵੀ ਚਿੰਤਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨੀ ਬੰਦ ਕਰਨਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਬਿਨਾਂ ਚਿੰਤਾ ਵਾਲੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਟੁੱਟੇ ਅਲਾਰਮ ਵਾਲੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਹੋਵੇਗੀ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਅਲਾਰਮ ਜੋ ਉਦੋਂ ਵੱਜੇ ਜਦੋਂ ਵੱਜਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਦੇ ਮੇਚ ਦਾ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਪਲ ਲੰਘਦਿਆਂ ਹੀ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਇੰਝ ਕਰਨਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਕੰਮ ਇਸਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਲਾ ਕੇ ਚੁੱਪ ਕਰਾਉਣਾ ਨਹੀਂ। ਕੰਮ ਹੈ ਇਸਨੂੰ ਮੁੜ ਠੀਕ ਕਰਵਾਉਣ ਲਈ ਸਹੀ ਮਦਦ ਲੈਣੀ। ਉਹ ਮਦਦ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਵੱਲ ਹੱਥ ਵਧਾਉਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਸਿਆਣੇ ਕਦਮਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਚੁੱਕ ਸਕਦੇ ਹੋ।

ਸਰੋਤ

• National Institute of Mental Health, Anxiety Disorders
• Cleveland Clinic, Anxiety Disorders: Causes, Symptoms, Treatment & Types
• NHS, Generalised anxiety disorder (GAD) in adults